บทที่ 14 คุณคริสโตเฟอร์
ทว่าเมื่อไปถึงหน้าห้องทำงานท่านประธาน เธอกลับพบเพียงคุณหนูนา เลขานุการสาวสวยมาดเนี้ยบ ที่ทำหน้าเคร่งขรึมอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
“สวัสดีค่ะ” พอได้ยินเสียงทักทาย หนูนาก็ยกหน้าขึ้นมายิ้ม
“อ้าวคุณศรีเรียมใช่ไหมคะ ต้องขออภัยด้วยค่ะ พอดีตอนนี้คุณคริสโตเฟอร์ติดธุระสำคัญมากจริง ๆ ไม่สะดวกจะพบกับคุณน่ะค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“อ๋อ... ไม่เป็นไรค่ะ พอดีเรียมตั้งใจจะเอาของมาขอโทษเรื่องเมื่อวานน่ะค่ะ ที่ไม่ได้มาตามนัดด้วยตัวเอง จึงต้องรีบมาหา รบกวนคุณหนูนาส่งต่อกระเช้านี้ให้คุณคริสโตเฟอร์ด้วยนะคะ บอกว่าจากศรีเรียม ลูกสาวคุณศรีไทยค่ะที่ฝากมาให้”
หนูนารีบเข้ามารับกระเช้า ก่อนจะวางกระเช้าลงบนโต๊ะรับรองอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณมากนะคะ ที่จริงเจ้านายไม่ได้ติดใจอะไรค่ะ แต่คงจะเสียใจนิดหน่อย”
“เสียใจเรื่องอะไรหรือคะ”
“อ๋อ... ที่ไม่ได้เจอกับคุณเรียมนะสิคะ” แก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ
“เพราะเมื่อวานสั่งอาหารเที่ยงมาเสียเยอะเลย แบบว่าตั้งใจจะเลี้ยงข้าวเที่ยงคุณเรียมนะคะ”
“หา! อย่างนั้นหรือคะ แบบนี้เรียมเลยไม่รู้จะทำอย่างไรดี” แทนที่จะโล่งใจ กลับรู้สึกหนักใจขึ้นมาอีก ศรีเรียมทำหน้าจ๋อย
“เดี๋ยวค่ะคุณเรียม อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ไม่ได้แบบว่า ผิดหวังรุนแรงแบบนั้นค่ะ เจ้านายยังบอกอีกว่า ถ้าได้เจอกับคุณ และได้ทำงานด้วยกัน เจ้านายจะสอนงานให้กับคุณอย่างเต็มใจค่ะ”
“อะ!” ศรีเรียมประหลาดใจไม่น้อย แล้วหันไปมองรูปถ่ายใบใหญ่โต ที่ติดอยู่ตรงฝาผนัง
“อุ่ย!” หญิงสาวส่งเสียงเพราะไม่ทันสังเกตว่าจะมีใครเบ้อ ๆ บ้า ๆ เอารูปตัวเองมาติดหราแบบนี้
“นั่นแหละค่ะเจ้านายของหนูนาเอง สักวันคงจะมีโอกาสได้เจอกันค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณเรียม กระเช้านี้ถึงมือเจ้านายแน่นอน”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
“อ๋อ... นี่อีกค่ะ” ศรีเรียมหยิบกล่องขนมเล็ก ๆ ที่ซื้อติดมือมา มอบให้กับหนูนา
“ของใครหรือคะ”
“ของคุณหนูนา เจ้านี้อร่อยค่ะ ขนมบ้าบิ่น”
“อ๊า! ขอบคุณมากค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นเรียมขอตัวก่อนนะคะ”
“ค่ะ” การร่ำลาเกิดขึ้น
ที่ไม่ได้เจอหน้าของคริสโตเฟอร์ตอนนี้ แต่กลับเห็นรูปใบหน้าของเขาหรา แม้ว่าในรูปจะทำหน้าเคร่งขรึม แต่ตาสบตาแม้จะอยู่เพียงในรูปภาพ กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนคุ้นเคยประหลาด
หัวใจของหญิงสาวรู้สึกแปลก ๆ เหมือนได้รู้จักกับเขาคนนี้มาเนิ่นนานแล้ว พอเห็นนึกว่า หากคุณคริสโตเฟอร์จะถอดเสื้อออก แล้วเห็นแผงหน้าอก เขาจะมีรูปร่างเช่นไร
‘อีบ้า ยายเรียมเอ๊ย! เดี๋ยวนี้เป็นอะไร คิดเรื่องไหน ก็ออกแนวลามกเสียหมด’
ศรีเรียมอดคิดถึงพ่อซานต้ากล้ามใหญ่ ๆ ไม่ได้ ไม่เห็นหน้าเขาเสียแล้ว
‘ถ้าเกิดเจอกันข้างนอก เขาจำฉันได้ แต่ฉันจะไม่รู้จักเขาเลยนี่สิ’ มีบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นมาในจิตใจของศรีเรียม
ความผิดพลาดโต ๆ ของเธอที่เผยหน้าตาให้เขา แต่เธอไม่ได้เห็นใบหน้าของเขานี่สิ
“เฮ้อ...” หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจยาว ๆ อย่างระทดท้อ
ณ ที่นี่ เหมือนกำลังมีพายุร้ายก่อตัวขึ้นในโรงพยาบาล
ศรีเรียมกดลิฟต์ลงมาที่ชั้นล่าง เพื่อจะหาทางออก เธอไม่อยากเดินผ่านตรงจุดเดิม ที่ทำให้นึกถึงวันรู้ผลการเป็นมะเร็ง เธอจึงเลี่ยงไปที่ลิฟต์อีกด้านหนึ่ง เพราะเห็นว่ามีป้ายบอกทางว่าเป็นทางออก
แต่พอประตูลิฟต์เปิดออก มันกลับเป็นชั้นที่เป็นห้องประชุมหลาย ๆ ห้อง ทั้งห้องเล็กห้องใหญ่ หญิงสาวสังเกตจากป้ายชื่อที่ติดอยู่หน้าห้องประชุมนั่น
เหมือนจะเกิดเรื่องวุ่นวายในห้องประชุมห้องหนึ่ง เธอชะงักเท้า เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ตวาดดังก้อง แล้วยังเล็ดลอดออกมาตามโถงทางเดิน
“ผมจ้างพวกคุณมาเพื่อดูแลคนไข้ ไม่ใช่มานั่งส่ายหัว แล้วบอกว่าเสียใจ! ถ้านาเดียเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว พวกคุณเตรียมตัวเอาใบปริญญาไปเผาทิ้งได้เลย” เสียงนั้นทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยโทสะ จนศรีเรียมสะดุ้ง และสะดุดขาตัวเองเกือบล้ม
“อ้ออีกเรื่อง โรคของแม่ของผม”
“ผมกำลังติดต่อแพทย์ที่ต่างประเทศอยู่ครับ น่าจะได้คำตอบในสองวันนี้ครับคุณคริสโตเฟอร์”
“โอเค” เขาพ่นลมหายใจแรง ๆ
ศรีเรียมยืนนิ่ง และมองเข้าไปที่บานประตูห้องที่เปิดอยู่ ชะโงกหน้ามองเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ภาพที่เห็นคือ... คนที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่ม แผ่นหลังของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในชุดสูทสีเทาเข้ม ที่ดูเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว แม้จะเห็นเพียงแผ่นหลังที่กว้างขวางประดุจขุนเขา แต่มันกลับทำให้หัวใจของศรีเรียมกระตุกวูบ
‘แผ่นหลังนั่น... ทำไมมันดูคุ้นตาขนาดนี้นะ’
เธอดันนึกไปถึงแผ่นหลังที่เธอเคยใช้เล็บข่วนระบายอารมณ์ในความมืดเมื่อคืนก่อน แต่แล้วก็ต้องสลัดความคิดบ้า ๆ นั่นทิ้ง
“ไม่สิ ซานต้าคนนั้นจะมาอยู่ในชุดสูทหล่อ ๆ เท่ ๆ ได้ยังไง”
เพราะศรีเรียมยังคิดว่า ผู้ชายคนนั้นคือหนุ่มบาร์โฮสต์
“แล้วเขาจะโผล่มาทำงานที่นี่อีก เป็นไปไม่ได้สักนิด”
ประโยคต่อไปที่ลั่นออกมาจากปากของเขา ทำให้ศรีเรียมรู้ว่า เขาคือคุณคริสโตเฟอร์ เจ้าของที่นี่
“ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนะ อย่าทำให้ผมต้องขายขี้หน้า เพราะพวกคุณดูแลไม่ดี”
‘น่ากลัวจัง อ๊า! แบบนี้จะทำงานกับเขาได้หรือยายเรียม เขาเป็นโรคประสาท แล้วบ้าอำนาจขั้นสุด โอ้! ไม่ได้หน้าตาใจดี ดูอบอุ่นเหมือนในรูปนั้นสินะ ถ้าได้คบหา แกจะประสาทหลอนได้หรือเปล่า’ อยู่ ๆ เธอก็คิดแบบนี้ขึ้นมา
ข้างในนั้น... คริสโตเฟอร์กำลังอาละวาดใส่ทีมหมอและพนักงานนับสิบชีวิตที่ยืนก้มหน้านิ่งอย่างขวัญเสีย
พนักงานหญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ตัวสั่นเทาพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“คะ... ค่ะคุณคริสโตเฟอร์ ทางเราจะพัฒนาตัวเองค่ะ”
“พัฒนา แล้วต้องใส่ใจ ไม่ใช่แค่คุณ พนักงานของเราทุกคน”
“ครับคุณคริสโตเฟอร์”
“ค่ะเจ้านาย”
ชื่อนั้น...ยืนยันทุกอย่าง... คริสโตเฟอร์ ตัวจริงเสียงจริง
ศรีเรียมยืนอึ้ง มองดูความดุร้ายที่แผ่ออกมาจากการขยับแผ่นหลังนั้น เขาดูเหมือนซาตานที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า มากกว่าจะเป็นนักธุรกิจที่เธอต้องมาเจรจาด้วย
