บทที่ 16 ไม่ต้องเป็นห่วง

ภายในห้องทำงานส่วนตัว หมอพีรัตน์ หรือ หมอเพียว นั่งนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะ ทำงานสายตาของเขาจดจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีก้อนแข็ง ๆ จุกอยู่ที่คอ

มือที่เคยนิ่งประดุจรูปสลักยามถือมีดผ่าตัด บัดนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่เขาไล่ดูประวัติคนไข้ในระบบหลังบ้านของโรงพยาบาล

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ