บทที่ 49 รสสัมผัสที่คุ้นเคย

“ร่างกายคุณจำผมได้ใช่ไหมศรีเรียม? จำได้เหมือนที่ผมจำความหวานของคุณได้ไม่มีวันลืม...”

‘เขาพูดอะไร?’ เธอหัวสมองว่างเปล่า

ศรีเรียมหลุดจากโลกนี้ไปสู่ความว่างที่ไม่มีอะไร จนมือหนาเริ่มขยับรุกรานหนักขึ้น บดคลึงเน้นย้ำตรงกึ่งกลางกายสาว จนศรีเรียมบิดเร้า ๆ ด้วยความกระสันต์ที่ปิดไม่มิด

ความคิดที่อยากจะพิส...