บทที่ 5 หึงและหวง
คริสโตเฟอร์นึกถึงสัมผัสร้อนแรงของมือเล็ก ๆ คู่นั้น ใบหน้าเข้มไม่เคยทำตัวแบบนี้มาก่อน เขารู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมา ทั้งที่นาฬิกาบอกว่าเที่ยงตรง
ปึก... เขาทุบกำปั้นลงไปบนขา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมา ตอนนี้นั่งจ้องมองหน้าของศรีเรียมในอิริยาบถต่าง ๆ ที่เธอถ่ายแล้วโพสต์ลงในโลกโซเชียล
ทางด้านศรีเรียม...
"แค็ก ๆ แค็ก ๆ” เธอไอแบบสำลักน้ำลาย
“อื้อฮือ..." รู้สึกโมโหตัวเองขึ้นมา
อยู่ ๆ ก็หายใจคร่อมจังหวะ หญิงสาวหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม ยังคงก้มลงมองยางรถที่แบนแต๋อยู่ริมทาง
‘จู่ ๆ ก็สำลักน้ำลาย บ้าจริง’ ใบหน้าหญิงสาวออกสีดำสีแดง รีบหยิบกระดาษทิชชูมาซับพลางบ่นอุบ
"ใครนินทาฉันเนี่ย? หรือว่าจะเป็น...คุณซานต้า?”
ศรีเรียมก็เฝ้าคิดถึงเขาเช่นกัน ความประทับใจที่เขาจัดหนักให้ ใครจะลืมได้
“เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นคุณคริสโตเฟอร์ ขอโทษนะคะ ฉันไม่มีเจตนาจริง ๆ วันหน้าเราคงจะได้เจอกัน”
ติ๊ง... ติ๊ง... มือถือของศรีเรียมแจ้งเตือนอีก
เธอถอนใจเฮือกใหญ่ เพราะคิดว่าคงเป็นโรงพยาบาล หรือว่าคุณหมอส่งข้อความมาตามอีก ให้เธอไปเข้ากระบวนการรักษา เพื่อคีโมหรือเปล่า...
‘ไม่นะ ฉันไม่ไป!’ เธอยืนกรานกับตัวเองอย่างหนักแน่น
แม้ในช่วงนี้ยังปรกติ ที่ผ่านมาเธอไม่ได้รู้สึกอะไรแปลก ๆ กับร่างกาย เหมือนคนเป็นไข้ หรือไม่สบาย แล้วยังกินอะไรได้คล่องคอกว่าเมื่อก่อนอีก พลางก้มมองเท้าของตัวเองที่บวมขึ้น มีความรู้สึกว่าน้ำหนักของเธอขึ้นอีกด้วย
เธอมองหาร่มไม้ ที่ศรีเรียมไม่เข้าไปนั่งในรถ ก็เพราะว่าวันนี้เอารถของคุณพ่อมาใช้ ขับเอง ในรถยนต์ของพ่อเหม็นกลิ่นน้ำหอมที่พ่อใส่เอาไว้ จนหญิงสาวอยากจะอาเจียนตลอดเวลา
ศรีเรียมหาที่นั่งพอเหมาะ จึงได้ตัดสินใจเปิดดูข้อความ
“อ้าวเป็นข้อความจากเมสเซนเจอร์ก็ไม่บอก”
เธอปักหมุดทันที ให้เมสเซนเจอร์มารับเอาเอกสารโครงการสำคัญ เพื่อไปส่งให้กับคริสโตเฟอร์ที่โรงพยาบาลดิเฮลตี้อินเตอร์เนชันแนลแทนเธอ
เมสเซนเจอร์มาก่อนร้านซ่อมรถเสียอีก "ฝากส่งให้ถึงมือคุณคริสโตเฟอร์ด้วยนะคะพี่ บอกว่ามาจากคุณศรีเรียมค่ะ"
“ครับผม” เมสเซนเจอร์รับเอาไป
ศรีเรียมยังนั่งรอช่างลากรถมาที่นี่ นั่งนึก งานแรกก็โบ้เสียแล้ว ผิดนัดกับคู่ค้าของพ่อ ที่ชื่อ...คริสโตเฟอร์ หญิงสาวไม่มั่นใจว่าเคยเจอเขาหรือเปล่า พ่อบอกว่าเป็นลูกครึ่ง อายุแค่สามสิบสามปี แต่เก่งมาก ศรีเรียมนึกหน้าของคริสโตเฟอร์ ไม่ออกเลย
แต่ในสมองของเธอก็กลับตีวนให้นึกถึงคืนดุ คืนหลอกหลอน ผู้ชายที่เป็นซานต้า ทว่าใบหน้าของเขาคนนั้นกลับเบลอไปหมด ศรีเรียมโมโหตัวเอง ที่เธอจำใบหน้าของเขาไม่ได้
หญิงสาวนึกเห็นแต่ภาพใบหน้าของชายคนนั้นที่เลือนราง ในคืนวันไนต์สแตนด์ที่เมามาย ‘เขาหน้าตาเป็นไงนะ? จำไม่ได้เลย...’
‘ลูกจ๋า...’ ศรีเรียมอดที่จะยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องตัวเองไม่ได้ แม้ยังไม่มั่นใจว่าจะท้องหรือไม่ท้อง
แต่ว่าแรงอัดโยก และคำพูดจากปากของผู้ชายคนนั้น ที่เขาบอกว่า... จะเสกลูกเข้าท้องของเธอ ก็ทำเอาศรีเรียมหน้าแดงแจ๋
‘จำหน้าพ่อของลูกไม่ได้ จะบอกลูกว่าไง พ่อคือซานต้าหรือ เฮ้อ...’ ถอนหายใจยาว ๆ ศรีเรียมคุยกับตัวเอง
‘แล้วเธออยากเจอผู้ชายคนนั้นอีกไหม...’
ภาพจำที่ชัดเจนที่สุด ก็คือ...แผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นลอนสวย ผิวขาวสะอาดตา
และที่ติดตาที่สุดคือ...จุดสีชมพูสองจุดบนยอดอก ที่เธอบังเอิญฝากรอยเขี้ยวเอาไว้เบา ๆ นั่น...
‘บ้าจริง ยายศรีเรียม! แกเป็นคนแบบไหนกันเนี่ย เลิกคิดเรื่องหื่น ๆ แบบนั้นเสียที หน้าไม่อาย’ เธอสะบัดหัวไล่ความทรงจำที่ทำให้หน้าร้อนผ่าว แต่มือกลับลูบที่หน้าท้องตัวเอง โดยไม่รู้ตัวว่า... จะมีตัวแทนของเขา ที่ได้ฝากฝีไม้ลายมือเอาไว้หรือเปล่า
‘ลูกจ๋า... มาหรือยัง ถ้าไม่มา แม่จะตามหาพ่อซานต้าของลูก ให้มาทำอีกทีได้ที่ไหน? อ๊าย...’ เธอดึงถอนหญ้าตรงใกล้ตัวด้วยความเขินอาย
“ฮัดชิ้ว... ฮัดชิ้ว...”
“อุ่ย! เป็นอะไรหรือคะเจ้านาย หนูนาว่าไปหาหมอดีไหมคะ อ๋อ... โรงพยาบาลของเรามีโครงการ ฉีดวัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่ เจ้านายไปฉีดไหมคะ”
“ผมไม่ได้เป็นอะไร”
“อ้าว... ได้ยินเสียงจามติดกันตั้งหลายหน”
คริสโตเฟอร์เงยหน้าขึ้นมองหน้าเลขาฯ
“แล้วใส่ผ้าปิดจมูกทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไร”
“อุ่ย! เรื่องสุขภาพอนามัย เอาเป็นว่า เราต้องป้องกันเอาไว้ก่อนค่ะ เอ่อนี่เอกสารที่เมสเซนเจอร์เอามาส่งค่ะ จากคุณศรีเรียม”
หนูนายื่นเอกสารให้เจ้านาย เขารีบรับมา แล้วเปิดดู
“คุณศรีไทยท่านจะยกให้คุณศรีเรียมดูแลกิจการแทนตัวเองทั้งหมด แต่ว่าที่หนูนาได้ข่าวมานะคะ เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบสี่ปี แล้วเพิ่งจบการศึกษา น่าจะไม่ไหวมั้งคะ แหม... นัดกับเจ้านายวันแรกก็เบี้ยวเสียแล้ว”
“ผมจะสอนเธอเอง”
“หา! สอน” หนูนามองอย่างประหลาดใจ
“ทำไม เราต้องเอ็นดูเด็กรุ่นใหม่สิ ไม่อย่างนั้นประเทศชาติจะพัฒนาไปต่อได้อย่างไร”
“อ๋อ... เจ้านายคิดแบบนี้หรือคะ แต่ว่า...”
“อะไรอีก”
“คือ...” แล้วก็หัวเราะร่วน
“มีอะไร”
“นี่คะ”
หนูนาหยิบมือถือของตนเองออกมา เปิดไปในอินสตาแกรมของศรีเรียม เป็นภาพที่ดูสดใสน่ารักมาก ๆ แต่ชุดที่เธอใส่ แล้วโพสต์ลงไปนะสิ คนเห็นถึงกับตาค้างโต
“ค่ะ แจ่ม เลิศ แต่ว่า... อล่างฉ่างไปหน่อย”
หนูนาออกความคิดเห็นแบบตามเสียงในหัวเลย ไม่ทันได้สังเกตสักนิดว่า เจ้านายหน้าดำคร่ำเครียดแล้ว
คริสโตเฟอร์ออกอาการโมโห และโกรธศรีเรียมมากที่โชว์เนื้อหนังมังสา
“เด็ก ๆ สมัยนี้ ไม่ถือเนื้อถือตัวกันนะคะ จะว่าไปถ้าหนูนาลดน้ำหนักได้จากแปดสิบ เหลือสักห้าสิบห้า จะถ่ายแบบนี้เหมือนกัน”
“หนูนา” เขาทำเสียงดุ
“อู้งานใช่ไหมคะ ชวนเจ้านายเมาท์มอย โอเค ๆ ไปก่อนค่ะ” แล้วรีบแวบออกไป คริสโตเฟอร์หน้าเหม็น ในใจร้อนดั่งไฟ
‘ทำไมไม่เห็น อ๋อ... อีกแอ็กเคานต์นี่เอง’ ในใจเหมือนมีไฟลน ความหึงหวงก่อกำเนิด
‘เรียม... เธอเป็นแม่ของลูกของฉันนะ ใครอนุญาตให้ถ่ายชุดแบบนี้’ เขาแทบจะตีอกชกตัว เขากดมือถือเข้าไปหาศรีเรียมอย่างลืมตัว
