บทที่ 6 อีกครั้ง

กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงมือถือที่แผดดัง ทำเอาเธอที่นั่งทำธุระอยู่ในห้องน้ำถึงกับสะดุ้ง พอเห็นเป็นสายจากคริสโตเฟอร์ เธอก็รีบรับ

(“สวัสดีค่ะ”)

“อยู่ที่ไหน” คริสโตเฟอร์เผลอทำเสียงดุ

(“หา! อะไรนะคะ ขอโทษนะคะ คุณคริสโตเฟอร์ถามเรื่องอะไรนะ เอกสารหรือคะ?”) เธอกับเขาก็มีเรื่องเดียวที่ต้องคุยกันในเวลานี้

ชายหนุ่มเพิ่งนึกขึ้นมาได้ คริสโตเฟอร์รีบปรับน้ำเสียง

“เอ่อคือ จะโทรศัพท์มาบอกนะครับว่า ผมได้รับเอกสารแล้ว”

(“อ๋อค่ะ โล่งใจไปที คือเรียมต้องขอโทษคุณคริสโตเฟอร์จากใจจริงนะคะ”)

“ครับผม”

(“ความซวยของเรียมยังไม่หมดนะคะ”)

“ซวยเรื่องอะไรหรือครับ”

(“ในตอนที่เรียมรอรถแท็กซี่มารับค่ะ ฝนดันตก แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เรียมมาถึงที่พักแล้ว”)

“ที่พัก”

(“เรียมไม่กลับบ้าน พอดีพ่อก็ไม่อยู่ด้วย เอ่อ...”) เธออึกอักไป เพราะคงคิดว่าจะบอกเขาทำไม

“นอนโรงแรมหรือครับ”

(“ค่ะ จะไปหาเพื่อนนะคะ”)

“โรงแรมไหน”

แม้จะแปลกใจว่าเขาถามทำไม แต่เธอก็บอกชื่อโรงแรมกับเขาไปเรียบร้อย

(“วีเวสเทิร์นค่ะ”)

หัวคิ้วของคริสโตเฟอร์ยกขึ้น พร้อมกับรอยยิ้ม เพราะคือโรงแรมที่เขามีห้องพักอยู่นั่นเอง

แต่เมื่อคิดว่า ‘หรือแม่สาวคนนี้จะมาหาคู่นอนอีกแล้ว’

ความหึงหวงก็พุ่งปรี๊ด คริสโตเฟอร์ไม่มีน้ำยาจริง ๆ หรือ เธอยังไม่ท้อง ตามองดูปฏิทิน เพิ่งผ่านมาสัปดาห์เดียวเอง น่าจะยังไม่เห็นผล

‘หรือว่าเธอจะมาหาคู่นอนคนใหม่ เพื่อทำลูก’

สองมือของคริสโตเฟอร์กำแน่น ขบกรามจนขึ้นสันเป็นนูน

(“แค่นี้ก่อนนะคะ”)

เธอยังนั่งเจ่าจุกอยู่บนโถชักโครกอยู่เลย ศรีเรียมรีบตัดบท

“ครับ เอ่อ... เดี๋ยว...” คริสโตเฟอร์รีบเบรกเธอ

(“คะ มีอะไรหรือคะคุณคริสโตเฟอร์”)

“ที่โรงแรมวีเวสเทิร์นมีผับนะ ที่นั่นสนุกมาก”

(“อ๋อค่ะ ทราบแล้วค่ะ เรียมเคยไปที่นั่นมาแล้ว”)

“แล้วคืนนี้ คุณจะไปอีกไหม”

(“ยังไม่แน่ใจค่ะคุณคริสโตเฟอร์ อุ่ย!”) เธอทำมือถือหล่น ตกลงไปที่พื้น แล้วสัญญาณก็ขาดหายไป

คริสโตเฟอร์ไม่ได้กดโทรศัพท์เข้าไปหาเธออีก นึกขุ่นใจมาก ที่ศรีเรียมทำตัวไม่น่ารัก แล้วภาพของหญิงสาวในชุดว่ายน้ำ

คริสโตเฟอร์แทบเป็นบ้าแล้ว...

ศรีเรียมที่นั่งอยู่ในห้องน้ำ

“อุ๊ย!” เสียงอุทานสั้น ๆ ดังขึ้น พร้อมกับเสียง โครม! เพล้ง! ที่บาดใจ ศรีเรียมเบิกตากว้างมองวัตถุสี่เหลี่ยมราคาเฉียดครึ่งแสนที่หลุดมือลงไปกระแทกพื้นกระเบื้องห้องน้ำอย่างจัง

แรงกระแทกส่งผลให้หน้าจอที่เคยเนียนกริบแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม และที่ร้ายกว่านั้นคือ... มันนิ่งสนิทไปเลย

“ไม่นะ! ยายเรียม แกทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย โอ๊ย!” อาการเสียดายของนะสิ แล้วนี่คืออวัยวะส่วนสำคัญอีกอย่างหนึ่งของมนุษย์เราในยุคปัจจุบันก็ว่าได้

เธอกรีดร้องไม่ออก ได้แต่ทึ้งผมตัวเองอยู่บนโถชักโครก ความซวยซ้ำซวยซ้อนโถมกระหน่ำจนอยากจะร้องไห้

ไหนจะมะเร็งที่รอคร่าชีวิต

ไหนจะภารกิจทำลูกที่ยังไม่รู้หมู่หรือจ่า

แล้วนี่มือถือที่ใช้ติดต่อโลกภายนอกยังมาพังพินาศกับตา เธอรีบล้างทำความสะอาดร่างกาย แล้วปรี่ลงมารวบรวมเศษซากมือถือที่เกิดจากความซุ่มซ่าม

“อย่าบอกนะว่าตุยเยไปแล้ว” ศรีเรียมพูดกับโทรศัพท์

มันดันตกตอนที่คุยกับคุณคริสโตเฟอร์ พาร์ตเนอร์ของคุณพ่อ เขาอุตส่าห์โทรศัพท์มาหา แบบนี้เขาก็ต้องรู้แล้วว่าเธอทำมือถือหล่น ใจของศรีเรียมก็พะวักพะวนหาเขาคนนั้น

หญิงสาวคิดไปได้อีก ชีวิตการงานของเธอที่จะทำต่อไป

มันจะรุ่ง หรือว่ามันจะร่วง

ตอนที่นัดเจอเขา เพื่อไปเจอกันครั้งแรก พ่ออุตส่าห์วางแผนให้ แต่รถยนต์คันนั้นดันยางรั่ว นี่คุยกับเขาเป็นครั้งที่สอง มือถือก็ดันมาเจ๊งกะบ๊ง

“คุณคริสโตเฟอร์ ฉันขอโทษนะคะ” เธองึม ๆ งำ ๆ ทั้งที่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ เพียงแต่หวังจะให้กระแสจิตไปถึงเขา

ทางด้านคริสโตเฟอร์... เมื่อออกมาขับรถเพื่อกลับไปที่พักแล้ว เขาก็เหลือบจ้องหน้าจอโทรศัพท์ หวังสักนิดว่าศรีเรียมจะโทรศัพท์กลับมาใหม่ แต่ไม่มีสักกริ๊งเดียว แววตาที่เพ่งมองไปตามท้องถนน แทบจะพ่นไฟได้ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่าน จนอยากจะเหวี่ยงโทรศัพท์ไปให้พ้น ๆ แต่ก็ทำไม่ได้

“วางสายไปด้วยอุบัติเหตุ แล้วไม่คิดจะโทรศัพท์มาหากันหรือไง แม่คนนี้”

‘ศรีเรียม’ ชื่อของหญิงสาวที่วนเวียนในหัวของเขาไม่เลิก

‘หรือว่าคุณจะเล่นตัว ฮึ! จำได้หมดแล้ว และก็คิดว่าเล่นตัวสักหน่อยอย่างนี้สินะ”

คริสโตเฟอร์คิดว่า ศรีเรียมรู้แล้วว่าเขาคือผู้ชายที่นอนกับเธอในคืนนั้น แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หรืออีกนัย หญิงสาวต้องการจะหลบหน้าหลบตาเขา

เมื่อมาถึงที่พัก ห้องวีไอพีของตัวเอง ชายหนุ่มเดินงุ่นง่านพล่านไปมาในห้องพักที่กว้างขวาง

ภาพของศรีเรียมในชุดว่ายน้ำสีแซ่บ ที่เขาเห็นในโซเชียลตามหลอกหลอนจนแทบคลั่ง

ครั้นนึกถึงคืนที่เธอนอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างเขาในชุดสีขาว เหมือนกับชุดเจ้าสาว หัวคิดที่ว่า เขาควรได้เป็นเจ้าของเธอมันก็ถูกปลูกในหัวของเขาอีกครั้ง เขาคิดไปถึงขั้นว่า... ป่านนี้เธออาจจะกำลังอ่อยผู้ชายคนอื่นอยู่ที่ไหนสักแห่ง หรืออาจจะกำลังทำตัวน่ารักกับใครที่ไม่ใช่เขา

คริสโตเฟอร์หวงหนัก... เรียกว่าหน้ามืด

‘เรียม... เธอเป็นเมียของผมแล้ว... เป็นทั้งทางพฤตินัย และครอบครองอยู่ในใจของผมด้วย ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์’

ประกาศอยู่ในใจคำเดียว และคำรามฮืม... เสียงลอดไรฟันออกมา เติบใหญ่จนอายุป่านนี้แล้ว คริสโตเฟอร์เพิ่งจะเข้าโหมดอาการคนคลั่งรัก ไม่คิดว่า... ความคิดถึงโหยหาผสมปนเปกันไปหมด แล้วยังความหึงหวงนี่อีกที่ทำให้เขานั่งไม่ติด

คริสโตเฟอร์เดินไปที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เปิดวิสกี้ แล้วเทรินลงไปในแก้ว ไม่ต้องน้ำขงน้ำแข็ง จัดไปแบบเพียว ๆ

‘ผมต้องการตัวเธอ เพื่อมาสยบไว้ใต้ร่างอีกครั้ง’

ความคิดบรรเจิด การนี้ของเขา เพื่อยืนยันความเป็นเจ้าของศรีเรียมเท่านั้น