บทที่ 7 เติมน้ำยาอีกรอบ
ห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุง เพียงเดินข้ามสะพานมาก็ถึงแล้ว มีร้านรวงมากมาย
ต้องหาซื้อมือถือใหม่ แล้วยังต้องจ่ายเงินเพื่อรักษาสุขภาพจิตที่ว้าวุ่น เรื่องที่ถาโถม ทำให้ศรีเรียมคิดว่า เธอต้องชอปปิ้งเพื่อให้ตัวเองคลายเครียด ทว่าในใจ... ก็โหวกเหวกโวยวาย
“โว้ย! เสียเงิน เสียเวลา เสียสุขภาพจิต”
นั่นแหละเสียจะทุกอย่าง... ศรีเรียมเดินฟัดเหวี่ยงเข้ามาในร้านมือถือชื่อดัง เธอสะบัดผมยาวอย่างอารมณ์เสีย วันนี้เธอต้องได้มือถือใหม่ ไม่มีมือถือ ก็เท่ากับโดนตัดแขนตัดขา
“รับรุ่นไหนดีคะคุณลูกค้า?” พนักงานสาวเอ่ยถามอย่างนอบน้อม
“รุ่นที่ทนมือทนเท้าหน่อยนะคะ เอ๊ย! เอารุ่นใหม่ล่าสุดค่ะ แล้วมีเบอร์โทรศัพท์มงคลไหม อยากเปลี่ยน เบอร์เก่ามันซวย...”
“มีสิคะ นี่ค่ะ จะเอาสายไหนคะ มูงาน มูเงิน มูผู้ชาย หรือว่า มูอะไรดีคะ”
“เรื่องสุขภาพค่ะ”
“อ้อ ต้องตกเลขแปดค่ะ นี่...”
พนักงานรีบนำเสนอโปรโมชั่นพิเศษทันที หยิบหมายเลขสวยออกมาให้ดูเพียบ แล้วยังจั่วหัวอีกว่า... ชุดนี้สุขภาพดีล้วน ๆ
“ตอนนี้เรามีโปรฯ เบอร์มงคลสุขภาพดีค่ะคุณลูกค้า เป็นเบอร์ที่คัดมาเพื่อเสริมดวงด้านการแคล้วคลาดจากโรคภัยไข้เจ็บโดยเฉพาะ เหมาะสำหรับคนรักสุขภาพมากค่ะ และไม่อยากเจ็บไข้ได้ป่วย มีลูกบ้างคนมาซื้อเพื่อเปลี่ยนเบอร์ให้กับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”
“เหรอคะ” ศรีเรียมจ้องมองไปยังตัวเลขเหล่านั้น
ใครไม่อยากจะสุขภาพดีกันเล่า
“สุขภาพดีงั้นเหรอคะ?’ คำนี้เหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจคนกำลังจะใกล้ตาย
“บอกได้เลยนะคะ ดูดวงกับหมอดูชื่อดังของเมืองไทยมาเรียบร้อย แล้วตอนที่ได้มา ทุกล็อต... บริษัทของเราจะเอาไปทำบุญมาให้แล้วด้วยค่ะ”
‘เดี๋ยวนี้... ต้องทำถึงขนาดนี้แล้วหรือ?’
ศรีเรียมคิด อย่างว่าแหละ การแข่งขันสูง ไม่ว่าจะเป็นอาชีพไหนก็ตาม คนไทยกับเรื่องดูดวง ผูกดวง เป็นของคู่กัน
เธอเลือกดูอยู่สักพัก...
‘เอาเบอร์นี้แหละ! จะกี่หมื่นก็ช่าง ฉันจะเอาเบอร์ที่ทำให้ฉันรอดตายจากมะเร็ง!’
“กี่บาทคะ”
“เบอร์นี้นะคะ ห้าพันห้าร้อยเก้าสิบเก้าบาทค่ะ”
ราคาแพงหูฉีก แต่เธอคิดว่ามันสวยจริง ลงท้ายด้วยเลขแปดตั้งสี่ตัว เธอก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง แปดสี่ตัว เท่ากับเป็นมุมสี่มุม เจ้าที่เจ้าทาง สิ่งศักดิ์สิทธิ์จะต้องปกป้องและรักษาเธอ
ศรีเรียมหยิบบัตรเครดิตออกมา วางลงบนเคาน์เตอร์อย่างบ้าพลัง… สีหน้าของหญิงสาวมั่นใจ เหมือนมีกำลังใจเพิ่มเติมอย่างบอกไม่ถูก หลังจากได้มือถือเครื่องใหม่เอี่ยม และเบอร์ดีที่หวังว่าจะช่วยต่อชีวิต
ศรีเรียมก็พุ่งตัวไปที่โซนเสื้อผ้าแบรนด์เนมทันที เธอสอยชุดเดรสรัดรูปสีขาวราวกับเจ้าหญิงหิมะตัวสั้นกุดมาอีกหนึ่งชุด
เป้าหมายของเธอชัดเจน... คืนนี้เธอจะกลับไปที่ผับของโรงแรมวีเวสเทิร์นอีกครั้ง เพื่อตามหาพ่อซานต้าร่างกายกำยำคนเดิม เธอต้องมั่นใจว่า... คืนเดียวมันอาจจะไม่ติด เธอต้องไปซ้ำอีกที เพื่อให้มั่นใจว่าจะมีหลานให้พ่อก่อนตาย
ขณะที่ท้องหิว จึงเดินเข้าร้านอาหารญี่ปุ่น สั่งอาหารแล้ว รอให้พนักงานมาเสิร์ฟ เธอกดโทรศัพท์หาเพื่อนซี้ทันที
“ฮัลโหล รีน่า! คืนนี้ไปผับกันไหม”
(“ที่ไหน”)
“วีเวสเทิร์น กลางกรุง”
(“ โอ้โฮ! ไกลอะ”)
“หื้อ... มาเถอะน่า ไกลแค่ไหน แท็กซี่ก็มาถึง ออนี่... ถ้าเธอมาฉันจะซื้อชุดใหม่ให้เธอ เอาแบบสวยมาก หนึ่งชุด”
(“โอ๊ย... ยายเรียม ฉันเพิ่งกลับถึงบ้านนอกเนี่ย”)
“บ้านนอกไหน”
(“บ้านตากับยาย ยังไม่ได้เก็บบ้านเลย เดี๋ยวแม่บ่น”)
“บ่นทำไม”
(“แกก็รู้ว่า...ฉันตกงาน เงินก็ไม่มี ค่ารถเข้าเมืองก็แพง ฉันขอผ่านนะเพื่อน รักนะแต่ไม่ว่างจริง ๆ”) เพื่อนสาวสายลุยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงตามประสาคนเพิ่งจบใหม่ที่ยังเคว้งคว้าง
“รีน่า ก็บอกว่าให้มาทำงานด้วยกัน ที่บริษัทของพ่อ”
(“เอาเหอะ! แกถูกพ่อจับขังคนเดียวก็พอแล้ว ฉันไม่เอาด้วยหรอก”)
“ชิ! ยายคนทิ้งเพื่อน ไหงพูดแบบนี้เล่า”
(“ไม่ได้ทิ้ง แต่ไม่ชอบงานของพ่อแกน่ะ เอาไว้เป็นตัวเลือกสุดท้าย”)
“เชอะ... แบบนี้ก็มีด้วย ฮึ! งั้นก็แค่นี้แหละ” ศรีเรียมบ่นกระปอดกระแปด ก่อนจะวางสายไปด้วยอาการงอน ๆ
แล้วรีบกดโทรศัพท์หาอีกคน… คนนี้ต้องมาแบบชัวร์
ศรีเรียมกดเบอร์โทรศัพท์ของเอกภพ... ทันทีที่ฝั่งนั้นรับสาย
“ภพ! คืนนี้ออกมาเจอกันหน่อย ที่ผับของโรงแรมวีเวสเทิร์น”
(“ฮัลโหลเรียม... มีอะไรหรือเปล่าครับ เสียงซีเรียสเชียว ยังไม่พูดสักคำ ชวนไปดริงก์เสียแล้ว”) เอกภพตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ภายนอกเขาคือหนุ่มเจ้าเสน่ห์ กล้ามใหญ่ เพราะยกน้ำหนักจนซิกซ์แพ็กแน่นปึ๊ก รวยล้นฟ้า จนสาวคลั่งไคล้ ใคร ๆ ก็คิดว่าเขาเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ
แต่ความลับคือ... เขาเป็นเพื่อนสาวที่สนิทที่สุดของศรีเรียม!
“ฉันมีเรื่องกลุ้มใจน่ะภพ... เรื่องที่ฉันบอกว่าฉันเป็นโรคร้ายนั่นแหละ”
(“จุ ๆ ไม่ต้องพูด ไม่เอา ๆ โรคที่แกเป็นกลัวอะไรรู้ไหม”)
“กลัวอะไร”
(“ความสุขไง”)
“อื้อ! ฉันก็พยายามอยู่ จึงได้ชวนแกมาเที่ยวด้วยกันไง บ้านแกก็อยู่แถว ๆ นี้นี่น่า มานะ”
(“แกจะไปอ่อยผู้ชาย ทำไมต้องให้ฉันไปด้วย”)
“อะ! ก็มาเป็นกำลังใจไง เพราะฉันไม่รู้ว่า ฉันจะเจอเขาหรือเปล่า”
(“ฮันแน่! จะกินซ้ำหรือยะ นี่ ๆ แม่เรียมขา ไม่ควรกินผู้ชายซ้ำนะคะ ผิดกฎค่ะ เขาห้ามผูกปิ่นโต”)
“ภพ แกพูดเหมือนกับว่า ฉันนะสำส่อน”
(“ว้าย! ใครพูดยะ แกพูดเอง ฉันก็แค่แนะนำ”)
“กินซ้ำมันเป็นยังไง”
(“อ้าว... ของเก่า มันอาจจะทำให้แกท้องเสีย ฉันไปอ่านเจอมา มีคนหนึ่งเป็นอินฟูลนี่แหละ กินซ้ำ ผูกปิ่นโตเด็กโฮสต์ค่ะ สรุปโดนยกเค้า”)
“เด็กโฮสต์ แต่คนนี้ไม่ใช่”
(“ไม่ใช่ตรงไหน แกไปหิ้วมาจากในผับไม่ใช่หรือ”)
“อื้อ... แต่เขาแก่นะ”
เอกภพหัวเราะร่วน
(“แหม... โฮสต์แก่ ๆ ก็มีค่ะ กินอร่อยกว่าโฮสต์เด็ก เก่งเรื่องบนเตียง จริงไหม”) ยังหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ดังกว่าเดิมเสียอีก
“คืนนี้ฉันจะไปหาพ่อของลูกอีกรอบ แกต้องมาเป็นเพื่อนฉันนะ”
