บทที่ 20 EP 4/2 บนเตียงสี่เสาอันเร่าร้อน
ณัชรินทร์ส่ายหน้าระรัว หลับตาปี๋เมื่อรับรู้ถึงนิ้วแข็งแรงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เขาสัมผัสตัวตนของเธอผ่านกางเกงชั้นใน ลูบแตะมันช้าๆ แต่เชื่อไหมว่าสร้างแรงกำหนัดอัดแน่นในร่างนี้เหลือเกิน
เลฟได้ใจเมื่อเห็นแม่สาวร่างเล็กหลับตาปี๋และบิดร่างไปมาด้วยความเสียวสะท้าน จากที่เพียงลูบแตะที่เนินเนื้ออวบอูมก็กลายเป็นถูไถแรงขึ้น จนณัชรินทร์ครางอืออาไม่เป็นภาษา เขาจับขาหล่อนให้ตั้งชันไว้ ก่อนจะเลิกชายกระโปรงไปกองที่สะเอว ความงดงามที่ถูกซ่อนไว้ใต้กางเกงชั้นในตัวจ้อยจิ๋วช่างน่าปรารถนายิ่ง เขาไม่รอช้า โน้มหน้าลงไปหา พาริมฝีปากไปจุมพิต ทั้งอ้าปากงับเอาความอวบอูมนั้น กางเกงชั้นในสีขาวสะอาดเริ่มเปียกชื้นด้วยการกระทำของเขา พอๆ กับเสียงหอบหายใจหล่อนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ให้ตายสิ! ไม่เคยรู้สึกอยากมีเซ็กซ์กับใครมากขนาดนี้มาก่อน ฉันคงตายแน่ๆ ถ้าไม่ได้เข้าไปอยู่ในตัวเธอ ฉันจะเล่นกับเธอให้หนำใจ จะจูบ จะเลียทุกส่วนบนร่างนี้ จะดมให้กลิ่นเธอติดจมูกไปสามวันสามคืนเลย”
ณัชรินทร์ได้แต่กลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ คำพูดเขาทำไมทำให้ร่างกายเธอสั่นสะท้านได้นะ มันรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นด้วยยาปลุกเซ็กซ์ทีเดียว
เลฟดึงกางเกงตัวเล็กจ้อยออกมาตามเรียวขา หมายว่าจะพาปากลงไปสัมผัสกลีบสาวที่ยังเบียดชิดราวกับดอกไม้ตูมเต่ง เขากรีดนิ้วผ่านรอยแยกอันชุ่มฉ่ำที่กำลังรอตัวตนเขาให้เข้าไปเติมเต็ม ความรู้สึกเหมือนพบเจออาหารจานหายากแต่ไม่อาจจ้วงชิมอย่างตะกละตะกลาม เขาพยายามใจเย็นอยู่ เขาจะละเลียดชิมหล่อนอย่างช้าๆ ดูดชิมลิ้มรสหล่อนให้รู้ซึ้งถึงรสชาติอันหวานหอม จะไม่ยอมให้ความดิบเถื่อนในร่างนี้ทำลายความสดใหม่จนยับเยินจนสิ้นรสแห่งพรหมจรรย์อย่างแน่นอน
ปลายนิ้วเรียวของเลฟสอดแทรกเข้าสู่ร่องรูอันเล็กจ้อย ณัชรินทร์บิดร่างไปมาเมื่อสิ่งแปลกปลอมคืบคลานเข้าสู่ร่าง เธอส่ายหน้าระรัวเมื่อรับรู้ถึงนิ้วอันแข็งแรง หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ทั้งกัดฟันแน่นหนึบ ทุกการกระทำของเลฟล้วนอยู่ในสายตา ไม่ไหวแล้ว มันเจ็บแปลบแต่ก็เสียวประหลาด มันรู้สึกคับตึง จนอยากให้เขาทำอะไรสักอย่างให้เธอหายจากอาการที่เป็น
“อ๊ะ!”
“ชู่ว์...ใจเย็นๆ ที่รัก นิ้วของฉันไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย ยังมีให้เธอได้ตื่นตะลึงมากกว่านี้ เชื่อฉันสิ หึๆๆ”
ณัชรินทร์หายใจไม่ทั่วท้อง เสียงหัวเราะของเลฟช่างฟังดูเจ้าเล่ห์นัก เขายังเล่นกับส่วนนั้นของเธอ สอดนิ้วเข้าๆ ออกๆ เร็วบ้างช้าบ้างสลับกัน ร่างกายเธอเริ่มมีปฏิกิริยา มันรู้สึกวูบวาบชอบกล เส้นขนบนร่างลุกซู่ชูชัน บางคราก็ทนไม่ไหว ส่งเสียงครางอย่างน่าละอาย
แล้วพอเธอส่งเสียงคราง เลฟก็ยิ่งได้ใจ เขาโน้มหน้าลงไปหาส่วนนั้นของเธอ จ้องมอง ลูบแตะ และกำลังจะใช้ปลายลิ้นไล้เลีย
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูทำเอาเลฟต้องเม้มปากแล้วหลับตาแน่นหนึบ ทำไมเสียงเคาะประตูบ้าๆ นั่น ต้องมาดังขึ้นในตอนนี้ทุกที
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง
“บอสครับ ผมเอง”
เลฟจำต้องดึงชายกระโปรงของณัชรินทร์ลงมาเมื่อได้ยินเสียงฟีโอดอร์
ณัชรินทร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก พวงแก้มที่แดงเถือกค่อยๆ ลดระดับลงมา เลฟยังมองเธอสลับกับบานประตู ก่อนที่เขาจะโน้มหน้าลงมาอีกครั้ง แล้วกดจูบลงมาแรงๆ บดบี้ขยี้ปากให้สมกับการที่เขาต้องละทิ้งสิ่งที่ต้องการ เธอไม่ได้อยากลุ่มหลงในจูบของซาตาน ทว่าเมื่อความหวานของปลายลิ้นแตะต้องสัมผัสกัน สำนึกส่วนดีใดๆ ก็หายไปชั่วพริบตา เธอเผยออ้าริมฝีปากให้เขา ยอมให้เขาจูบแต่โดยดี จุมพิตครานี้ช่างหวานหอมยิ่งนัก
ก๊อกๆๆ
สองมือของเลฟผละจากแก้มของณัชรินทร์ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ที่ริมฝีปากล่างของหล่อนอย่างแสนเสียดาย
“ถ้าไม่ใช่ฟีโอดอร์ อย่าหวังว่าฉันจะหยุด เธอทำให้ฉันคลั่งได้ยังไงนะชาช่า”
คนถูกถามได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เธอแค่นั่งโง่ๆ ให้เขาจูบเอา...จูบเอา!
เลฟลงจากเตียงตรงไปที่ประตู กระชากมันออกอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
“ถ้าเรื่องที่จะรายงานไม่สำคัญละก็ นายโดนดีแน่”
ฟีโอดอร์ทำตาโตแต่ไม่ได้นึกกลัวแม้แต่น้อย กับเจ้านายผู้นี้ เขาเป็นทั้งเจ้านาย เป็นเพื่อนต่างวัย และเป็นเหมือนคนในครอบครัวก็ว่าได้
“ลูก้ากลับมาแล้วครับ พร้อมกับมิสพาขวัญ”
“อะไรนะ? ยัยขวัญเหรอ เจอน้องฉันแล้วใช่ไหม!”
บุรุษทั้งสองหันมองคนบนเตียง เลฟเดินกลับไปหาหล่อน ปลดเอาสายโซ่ออกจากข้อมือข้างหนึ่งให้ แต่ปากยังเอ่ยกับฟีโอดอร์
“ลูก้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ครับบอส”
เขาพยักหน้าเมื่อได้รับคำตอบ ลูก้าเป็นมือขวาของเขา หากทุกสิ่งในคฤหาสน์หลังนี้เรียบร้อยลงได้ด้วยการจัดการของฟีโอดอร์ เมื่ออยู่นอกรั้วคฤหาสน์ ทุกสิ่งที่เขาสั่ง ย่อมเรียบร้อยลงได้ด้วยมือของชายที่ชื่อลูก้า
“ปล่อยสิ! อีกข้างน่ะ อีกข้าง!”
เธอท้วงเมื่อเขาไม่ยอมปลดพันธนาการที่ร้อยรัดข้อมือข้างขวา
“อยู่นี่ อย่าไปไหน นอนพักซะ” เขาสั่งแล้วโน้มร่างไปหากระต่ายน้อย ดึงเอาสายสร้อยที่รอบคอหล่อนมาครอบครอง
“อย่านะ! เอาสร้อยฉันคืนมา!”
“ขอยืมก่อน”
“นี่! สัญญาสิว่าจะไม่ทำอะไรน้องสาวฉัน เลฟ!?”
ณัชรินทร์ร้องเสียงขรม กลัวว่าเลฟจะทำอะไรพาขวัญเข้า
“ต้องดูก่อนว่าน้องเธอรู้เรื่องเพชรหรือเปล่า และถ้ารู้แล้วตุกติกละก็ คงเหลือแค่ศพกลับเมืองไทยละชาช่า”
คนถูกขู่อ้าปากค้าง เขาพูดเล่นใช่ไหม เขาไม่ทำจริงๆ หรอกน่า
“เลฟ! ขอร้อง...ได้โปรด...”
