บทที่ 23 EP 4/5 บนเตียงสี่เสาอันเร่าร้อน
“เดี๋ยว อย่าเพิ่ง” เธอรั้งเขาไว้ก่อนที่เขาจะจูงเธอพ้นจากกรอบประตู
“อะไร”
“พาสปอร์ตอยู่ในเซฟ เลฟได้มันมาแล้ว คุณ...รู้รหัสเปิดเซฟหรือเปล่า”
อเล็กเซย์ยิ้มเจ้าเล่ห์ “รู้สิ บางครั้งผมต้องทำงานแทนเขานี่นา เอกสารสำคัญหลายอย่างผมต้องรับรู้ อย่าแปลกใจที่เรามีเซฟใบเดียวกัน”
แปลกใจสิ ทำไมจะไม่แปลกใจ ยิ่งตอนที่เห็นอเล็กเซย์แตะปุ่มเปิดเซฟของเลฟ เธอก็ยิ่งสงสัย พี่น้องคู่นี้ดูไม่ค่อยสนิทกันสักเท่าไหร่ แต่กลับรับรู้เรื่องราวของกันและกันดีทีเดียว
แล้วพาสปอร์ตเล่มบางก็ถูกวางใส่มือ ณัชรินทร์ดีใจจนน้ำตาคลอ เธอเปิดพาสปอร์ตออกดู ทุกอย่างดูดีไม่มีที่ติ หวังว่ามันจะทำให้เธอขึ้นเครื่องกลับเมืองไทยได้จริงๆ ละนะ
“ขอบคุณนะอเล็กซ์ คุณดีกับฉันมากเลย”
อเล็กเซย์ยิ้มสดใส ไม่ติดใจที่กระต่ายน้อยเรียกชื่อเขาเพียงสั้นๆ ตามแต่ใจหล่อนเถิด หากชื่อนั้นจะทำให้หล่อนเรียกเขาได้อย่างสะดวก
“คุณจะกลับวันไหน”
“ทันทีที่เจอน้องสาวฉัน หรือไม่ก็...เร็วที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ คุณรู้เรื่องเพชรหรือเปล่า”
“ฟีโอดอร์พูดให้ฟังเหมือนกัน”
“ค่ะ ฉันไม่รู้ว่าน้องสาวมีเพชรหรือเปล่า แต่ฉันอยากกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด คุณช่วยฉันได้ไหม สัญญาว่าถ้าเพชรอยู่กับพาขวัญจริง ฉันจะคืนมันให้พวกคุณแน่ๆ” ณัชรินทร์ละล่ำละลักบอก มั่นใจว่าเมื่อตัวเองเจอเพชร จะรีบส่งคืนเจ้าของแน่ๆ แม้ว่าตอนนั้นเธอจะอยู่ที่เมืองไทยแล้วก็ตาม
อเล็กเซย์วางมือลงบนกระหม่อมของณัชรินทร์ ลูบมันเบาๆ แล้วยิ้มให้หล่อน
“อย่ากังวลเลยน่า ผมจะพูดกับเลฟเอง ผมจะพาคุณกลับบ้านทันทีที่ได้เจอน้องสาวดีไหม”
น้ำตาอุ่นๆ คลอในดวงตาของกระต่ายน้อย เธอซึ้งใจในสิ่งดีๆ ที่อเล็กเซย์ทำเพื่อเธอ
“ในความโชคร้าย ฉันโชคดีที่เจอคุณ ทำไมถึงดีกับฉันมากนักก็ไม่รู้”
“นั่นสิ จู่ๆ ผมก็...รู้สึกเหมือนติดค้างอะไรบางอย่างกับคุณ เอ่อ...มันเป็นความรู้สึกที่ผมก็ไม่รู้สาเหตุจริงๆ ผมสบายใจที่ได้ทำอะไรเพื่อคุณอย่างนี้ บางทีมันอาจเป็นโชคชะตา คุณว่าไหม”
ณัชรินทร์พยักหน้าระรัว นึกอยากโผเข้าหาอ้อมกอดอเล็กเซย์ อยากสัมผัสอกอุ่นๆ ของเขา มันคงรู้สึกดี คงรู้สึกปลอดภัย อยากกอดเขาจัง...
แล้วจู่ๆ ร่างบอบบางก็ถูกดึงไปกอด ณัชรินทร์ตาเบิกโต แต่ไม่ได้ขัดขืนเมื่ออเล็กเซย์กอดเธอไว้ กอดเขาไม่เหมือนกอดของเลฟ มันไม่ได้ทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทั้งกาย แต่ทำให้เธออบอุ่นไปถึงหัวใจที่เหน็บหนาวมานาน กอดเขาอุ่นอย่างที่เธอนึก ทั้งอุ่นทั้งรู้สึกปลอดภัย เขากอดเธอไว้ ตบเบาๆ บนหลังของเธอ ราวกับปลอบโยน ราวกับให้กำลังใจ ชอบจัง...ชอบจริงๆ นะ
“คงอยากกลับบ้านมากเลยใช่ไหม คงคิดถึงคนทางโน้น คิดถึงอาหารที่เคยกิน คิดถึงที่นอนนุ่มๆ ของตัวเอง ไม่เป็นไรนะชาช่า ผมรับรองว่าจะส่งคุณขึ้นเครื่องด้วยตัวเอง ผมสัญญา”
“ขอบคุณนะอเล็กซ์ ฉันเป็นหนี้คุณเหลือเกิน ขอบคุณที่หยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้ฉันทั้งที่เราไม่เคยรู้จักกันเลย”
อเล็กเซย์เผลอยิ้ม เขาเองยังไม่รู้ว่ายิ้มอะไร เขาคลายอ้อมแขน เมื่อส่งกำลังใจให้หล่อนมากพอแล้ว เหมือนว่าหล่อนมีน้ำตานะ หล่อนปาดมันทิ้งแล้วยิ้มให้เขา ยิ้มสดใสราวพระอาทิตย์ยามเช้า ช่างน่าเอ็นดู
“ไปเถอะชาช่า เราไปสนุกกันดีกว่า”
“สนุกอะไรคะ” ถามขณะเดินตามแรงจูงของอเล็กเซย์ บางคราที่เขารีบร้อน เธอก็แทบเดินตามเขาไม่ทัน
“ก็เลฟคงจะอยู่ที่กาสิโนจนถึงพรุ่งนี้เช้า เรามาสนุกกันดีกว่า ไปหาชุดสวยๆ ใส่ แล้วจัดปาร์ตี้กัน”
“คะ? ปาร์ตี้เหรอ”
“อาฮะ!”
แล้วความสงสัยของณัชรินทร์ก็ถูกไขให้กระจ่างในชั่วโมงถัดมา โถงกว้างที่ชั้นล่างถูกเนรมิตให้เป็นงานปาร์ตี้เต็มรูปแบบ ผู้คนมากหน้าหลายตาหลั่งไหลมาที่นี่ เธอได้แต่ยืนหลบมุมอยู่ที่บาร์เครื่องดื่มขนาดใหญ่ที่ถูกเนรมิตขึ้นมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ เครื่องดื่มสีสวย แสงไฟหลากสีและดนตรีจังหวะมันๆ ที่เธอฟังไม่รู้เรื่อง ผู้คนดื่มกินอย่างสนุกสนาน ไม่สนว่าด้านนอกนั้น ราตรีกาลยังไม่มาเยือน
อเล็กเซย์ยังขยันส่งยิ้มมาให้เธอ เขานั่งอยู่ท่ามกลางสาวๆ ที่พร้อมใจส่งแก้วเครื่องดื่มให้เขาจิบ เขาดูมีความสุข เหมือนเจ้าชายที่อยู่กลางฮาเร็ม นี่สินะ เม็ดเงินที่บันดาลได้ทุกสิ่ง
เธอไม่สนุกเลย เธอได้พาสปอร์ตมาแล้ว และคงดีถ้ารู้ว่าตอนนี้พาขวัญอยู่ที่ไหน ขอแค่ได้เจอพาขวัญก่อนเถอะ เธอหนีแน่ เธอไม่อยู่รอคนหื่นอย่างเลฟหรอก ดีแล้วที่เขาไม่อยู่ที่นี่ เพราะเรื่องที่เขาทำกับเธอเมื่อเช้ายังตามมาหลอกหลอน กลิ่นเขา สัมผัสของเขายังกรุ่นที่ปลายจมูก แค่นึกถึงก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
“ชาช่า! มาทางนี้เถอะ! มาสนุกด้วยกันเร็วเข้า!”
อเล็กเซย์ร้องเรียกกระต่ายน้อยของเขาอยู่ที่อีกฝั่งของงาน ณัชรินทร์มองตามเสียงเรียก ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเขาดึงเขาไปจูบอย่างดูดดื่ม อเล็กเซย์ก็จูบตอบแต่โดยดี รู้อะไรไหม ตอนที่เขาบดจูบกับแม่สาวหุ่นแซ่บที่แต่งตัวไม่แคร์หิมะนอกหน้าต่าง เธอกลับรู้สึกไม่ชอบใจ ก็ใครใช้ให้เขามาหน้าตาเหมือนเลฟล่ะ
แต่เอ๊ะ!? แล้วถ้าเป็นเลฟที่กำลังจูบกับผู้หญิงคนนั้น ทำไมเธอต้องรู้สึกไม่พอใจด้วย คุณพระช่วยด้วยเถอะ! เธอคงประสาทกลับกระมัง มีเรื่องในหัวเธอมากเกินไปจนสมองเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
อเล็กเซย์บอกสาวๆ เป็นภาษาถิ่น ให้หลีกทางให้คนพิเศษของเขาที่กำลังเดินตรงมา ณัชรินทร์เดินแหวกแม่สาวทรงโตทั้งหลาย เข้าไปนั่งข้างๆ เจ้าบ้าน แล้วแก้วเครื่องดื่มสีสวยก็ถูกส่งมา เธอโบกมือไหวๆ เธอดื่มไม่ได้หรอกนะ เธอไม่ชอบดื่ม เธอไม่ถูกกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใดๆ ทั้งสิ้น!
