บทที่ 6 EP 1/6 อ้อมแขนซาตาน
ฟุ่บ!
“อ๊ากกก!!!” เลฟร้องเสียงหลงเมื่อกระสุนนัดหนึ่งแล่นเฉียดหัวไหล่เขา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่แจกันใบโตที่ตั้งอยู่บนโต๊ะติดผนัง มันตกแตกดังโพละ ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วต้นแขน แต่ยังน้อยกว่าความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านในขณะนี้ เขาหันมองปลอกกระสุนบนพื้นอีกครา พอนับรวมกับปลอกสุดท้ายที่เพิ่งตกลงพื้นเมื่อวินาทีก่อนหน้า เขาก็มั่นใจว่าปืนที่หล่อนถืออยู่ไม่มีกระสุนอีกต่อไป
ณัชรินทร์หน้าซีดเผือด จะยิงเขาอีกแต่กระสุนเธอหมดแล้ว และชะตาชีวิตของเธอก็คงจะหมดแล้วเช่นกัน
เลฟกำหมัดแน่นอย่างต้องการระงับความเจ็บปวด เขาถอดสูทที่สวมอยู่เพื่อจะได้ดูว่าเลือดสีสดกำลังไหลลงมาตามท่อนแขน ความโกรธแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ เขาพุ่งตัวเข้าหาณัชรินทร์ พริบตาเดียวก็จับร่างหล่อนเหวี่ยงลงบนเตียง ไม่สนเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก ไม่สนว่าหล่อนจะเจ็บปวดอย่างไร ก็ในเมื่อเขาเจ็บ หล่อนก็ต้องเจ็บเช่นกัน!
“อย่านะ! อย่าทำอะไรฉัน! ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ปืนมันลั่นเชื่อฉันเถอะ!”
เลฟยิ้มเยาะที่มุมปาก ปืนลั่นงั้นเหรอ ลองหล่อนตั้งใจยิงสิ รับรองว่าเขาได้เหลือแต่ชื่อแน่ๆ
เคล้ง!
เสียงโซ่เส้นยาวถูกคว้ามาจากเสาข้างเตียง ณัชรินทร์ตาเบิกโต ข้อมือข้างหนึ่งถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ ก่อนที่อีกข้างจะถูกล่ามไม่ต่างกัน!
“ฉันขอโทษเลฟ ฉันขอโทษ อย่าทำแบบนี้นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ปืนมันลั่น คุณต้องเชื่อฉัน! อื้อ...” เสียงใดก็มิอาจหลุดรอดจากปากเมื่อมันถูกมัดไว้ด้วยเนกไทของเขา ณัชรินทร์ตื่นกลัวถึงขีดสุด นี่ถึงเวลาที่เธอต้องสังเวยพรหมจรรย์แล้วเหรอ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากเลฟ มีเพียงแววตาดุกร้าวและสีหน้าอันบึ้งตึง ฝ่ามือเขาขยุ้มเข้าที่พวงผมของเธอ บังคับหน้าเธอให้แหงนหงาย เขามองลงมาเหมือนปีศาจที่กำลังมองมนุษย์ตัวเล็กจ้อย
แควก!! แควก!!
เสื้อตัวในถูกฉีกด้วยมือของเลฟ มันขาดวิ่นจนผิวเนื้อรับรู้ถึงการไร้อาภรณ์หุ้มห่อ เธอส่ายหน้ารัวๆ หลับตาปี๋เมื่อเขาซุกจมูกลงมาที่ซอกคอ เธอดิ้นหนีเท่าที่จะดิ้นได้ แรงดูดดึงที่ข้างลำคอก็ช่างกระไร มันเจ็บแต่เป็นเจ็บที่ยังพอทนไหว และปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีชอบกล ปากเขายามประกบลงมายังผิวเนื้อช่างนุ่มนัก มันนุ่มและอุ่นเหลือเกิน
กางเกงชั้นในถูกกระชากจากท่อนขา พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเลฟนั่งจ้องเธออยู่ สองมือเขาลูบไล้ท่อนขาเรียว ก่อนจะเกี่ยวชายกระโปรงให้เลิกขึ้นมาจนเกือบจะเห็นส่วนสงวน เธออธิบายความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูก มันกลัว มันกริ่งเกรง แต่ก็ใคร่รู้ว่าฝ่ามือเขา ปากเขา ปลายจมูกเขา จะฝังลงที่ผิวเนื้อจุดใด เขาเริ่มลากฝ่ามือลงมาตามขาอ่อนของเธอ ไล้มือช้าๆ ราวกับอยากกระตุ้นแรงกระสันให้ก่อเกิด เธอหายใจหอบแรงเมื่อเห็นมือข้างนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้จุดสำคัญ เขาปัดชายกระโปรงให้พ้นจากการปิดบังเนินเนื้อสาว เสียงครางอย่างพึงใจดังลอดออกมาจากลำคอของคนตัวโต ไม่ไหวแล้ว เธอทนดูไม่ได้อีกต่อไป
“อื้อออ...”
เสียงครางของกระต่ายน้อยช่างไพเราะเหลือเกิน ยิ่งยามที่ลากปลายลิ้นไปตามเนินเนื้อที่ไร้ปุยไหมปกคลุม เสียงครางนั้นก็ยิ่งดังระงม เขาเลียไล้ช้าๆ ปาดลิ้นร้อนชื้นขึ้นลงเหนือเนินเนื้อของอิสตรี ร่างหล่อนเริ่มบิดส่าย กายสาวเริ่มสั่นสะท้าน ก่อนที่เขาจะประกบริมฝีปากลงยังตุ่มไตเล็กๆ ที่ไวต่อสิ่งเร้า หล่อนลืมตาขึ้นมาดู ดวงตาคู่นั้นคล้ายปฏิเสธแต่ก็เชิญชวนอยู่ในที
ณัชรินทร์ละอายใจนัก ริมฝีปากเขาช่างอันตรายทว่าเธอกลับแอ่นร่างกายให้เขาชื่นชม มันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ เขาช่างมีความสามารถในการล่อลวงให้เธอคล้อยตาม ร่างกายเธอรุ่มร้อนด้วยไฟปรารถนา มันเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเพราะการกระทำของมาเฟียตัวร้าย เขายังบรรเลงปลายลิ้นรัวๆ ใส่ส่วนนั้นของเธอ ปลายลิ้นที่พลิกพลิ้วเร็วรี่ดั่งแสงกะพริบของดวงดาว
ใกล้แล้ว...เธอรู้สึกแปลกประหลาด เลือดลมในกายวิ่งสวนกันวูบวาบ เส้นขนบนร่างก็ลุกซู่ชูชัน
เลฟรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างสาว ด้วยประสบการณ์อันโชกโชนบอกให้รู้ว่าหล่อนกำลังจะเสร็จ ทว่า...เขาไม่ได้ใจดีขนาดนั้น
“อื้อออ...” ณัชรินทร์ร้องอู้อี้เมื่อจู่ๆ ทุกสิ่งก็หยุดลงดื้อๆ เลฟลุกขึ้นมานั่งอยู่ระหว่างขาเธอ ปาดริมฝีปากด้วยปลายนิ้วอย่างยั่วเย้าก่อนจะแกะเนกไทที่ปิดปากเธอออก “ทำบ้าอะไรฮะ!”
เขายิ้มเยาะเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหล่อน การปล่อยให้หล่อนอารมณ์ค้างคา เป็นวิธีลงโทษที่เบาที่สุดแล้ว
“นั่นคือความเมตตาของฉันไงชาช่า ถ้าเธอเป็นผู้ชาย ป่านนี้ถูกปืนเป่าขมับตายอยู่ข้างเตียงนั่นแล้ว”
“งั้นก็ฆ่าสิ ฆ่าฉันเลย”
“โอ้ว...ฆ่าไม่ได้หรอกคุณผู้หญิง ตายไปเสียดายของ แต่ไม่ต้องห่วง เธอได้ตายสมใจแน่ บนเตียงนี้นี่แหละ”
“แล้วทำไม?”
“ทำไมหยุดตอนนี้น่ะเหรอ มันสนุกไง ได้เห็นเธอค้างคา มันสะใจดี”
“เลฟ!?”
เธอร้องเรียก แต่เขายิ้มร้าย ผ้าห่มผืนหนาถูกสลัดคลุมร่างให้เธอ ก่อนที่เขาจะลงจากเตียงเพื่อกดปุ่มที่ข้างผนังเพื่อเรียกหาฟีโอดอร์ เธอหลับตาลงแน่นๆ อยากจะขับไล่ความรู้สึกบ้าๆ นี่ออกไปแต่ช่างทำได้ยากนัก รสสวาทจากปากเขา จากฝ่ามือและปลายจมูกของเลฟยังตามมาหลอกหลอนเธอทั้งที่ตื่นอยู่ มันใกล้จะถึงจุดผลิพุ่งแห่งความสุข แต่แล้วเขาก็หยุดเสียดื้อๆ เพื่อกลั่นแกล้งผู้หญิงโง่เง่าที่บังอาจไปลั่นไกใส่เขานั่นอย่างไร
...........
