บทที่ 7 EP 2/1 ผู้หญิงของมาเฟีย
...........
[2]
ผู้หญิงของมาเฟีย
...........
เลฟออกจากห้องไปนานแล้ว นานจนเธอเริ่มทนไม่ไหว การถูกล่ามช่างทรมานกายยิ่งนัก แล้วจู่ๆ ประตูห้องก็ส่งสัญญาณ ทว่าคนที่กลับเข้ามาเหมือนว่าจะไม่ใช่เลฟ เสื้อเชิ้ตลายเรขาคณิตสีส้มสดใสกับกางเกงสีขาวสะอาด น่าจะไม่ใช่พ่อคนใจร้ายที่ชื่อเลฟอย่างแน่นอน
“โอ...พระเจ้า!? เขาทำอะไรกับคุณกันนี่”
บุรุษผู้หล่อเหลาโผเข้าหาณัชรินทร์ ช่วยปลดพันธนาการที่ห้อยร้อยมือเจ้าหล่อนอยู่ เขาดึงสาบเสื้อหล่อนให้เข้ามาชิดกัน ปิดกั้นพุ่มทรวงที่เหลือเพียงเสื้อชั้นในหุ้มห่อ การกระทำของเขาทำให้ณัชรินทร์ยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตาเอ่อนอง
“นี่คุณใช่ไหม อเล็กเซย์ใช่ไหม”
“ใช่...ผมเอง ขอโทษด้วยที่เขาทำกับคุณแบบนี้ สาบานได้ว่าเขาไม่ใช่คนใจร้าย”
“ไม่จริง! เขาใจร้าย ใจร้ายมากๆ เลย ฮือออ...” ณัชรินทร์ร้องระงม ทำไมสองคนนี้ต้องหน้าตาเหมือนกันด้วยนะ มันน่าโมโหที่พวกเขามาอยู่ต่อหน้าเธอโดยที่คนหนึ่งเธออยากจะฆ่า แต่กับอีกคนเธออยากจะกอดเขาเหลือเกิน
แล้วอ้อมแขนอุ่นๆ ของอเล็กเซย์ก็โอบรัดร่างเธอ เธอวางใบหน้ากับอกเขา ปลดปล่อยน้ำตาแห่งความกลัว ความอดสูใจที่เกิดจากการกระทำของเลฟ เธออยากฆ่านายนั่นให้ตายคามือ ทว่าในเวลาเดียวกันก็อยากให้เขาปรนเปรอร่างนี้เหมือนอย่างที่ชายหญิงเขาทำกัน เธอคงบ้าไปแล้ว!
“ขอบคุณที่เป็นคุณ ขอบคุณจริงๆ”
เธอพร่ำบอก สองมือกอดแขนเขาแน่น
“อ๊ะ!?”
อเล็กเซย์ร้องลั่นเมื่อมือของณัชรินทร์สัมผัสต้นแขนเขาแรงเกินไป
“ขอโทษค่ะ! แขนคุณเจ็บเหรอ”
“อือ...ตกบันไดที่ผับน่ะ พอดี...ผมเมามากไปหน่อย”
ณัชรินทร์มองตาปริบๆ เพราะเป็นฝาแฝดหรือเปล่านะ คนหนึ่งเจ็บ อีกคนถึงเจ็บด้วยอย่างนี้ เจ็บ...เหมือนกันเลย
“ลุกเถอะ ไปจากที่นี่กัน ผมไม่ชอบห้องนอนเลฟ มันอึมครึมน่าขนลุก” ว่าแล้วดึงมือสาวเจ้าให้ลุกตาม
ณัชรินทร์แลหากางเกงชั้นใน มันหล่นอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะ ในตู้เสื้อผ้าคงยังมีให้เธออีกสักตัวสองตัวกระมัง เธอกลับมาที่ห้องพักด้วยความช่วยเหลือของอเล็กเซย์ เขาส่งเธอเข้าห้อง ช่วยหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน และพอเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำแล้วกลับออกมาอีกที อเล็กเซย์ก็ยืนยิ้มแป้นรอท่าพร้อมกับชาดอกไม้หอมอบอวลไปทั่วห้อง
“จิบชาดอกคาโมมายล์หน่อยไหม จิตใจจะได้สงบ ขอโทษอีกทีกับการกระทำของเลฟ ไม่รับรองว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก แต่จะพยายามกันเขาให้ห่างจากคุณ”
“เขาไปแล้วหรือคะ”
“ไม่แน่ใจ อาจจะอยู่ที่ไหนสักที่ในบ้านนี่แหละ เขาโดนยิงนี่นา”
พออเล็กเซย์พูดอย่างนั้นณัชรินทร์ก็ดันรู้สึกผิด อย่างไรเสียเขาก็เป็นเจ้าของบ้าน และเธอดันยิงเขาเสียได้
“กระสุนเข้าลึกไหม”
“ไม่มั้ง ถ้าอาการสาหัสคุณคงได้เห็นบรรดาหมอเดินกันให้ว่อนแล้ว อ้อ...ฟีโอดอร์แจ้งว่าพาสปอร์ตของคุณจะมาถึงในอีกสามวันข้างหน้า”
“ดีค่ะ...นั่นเป็นเรื่องที่ดีมากเลย”
หัวใจเธอพองโตเมื่อรู้ถึงความคืบหน้าเรื่องพาสปอร์ต อเล็กเซย์รินชาให้เธอ ท่าทีเขานุ่มนวลเป็นธรรมชาติ ช่างต่างจากเลฟมากมายเหลือเกิน หากอเล็กเซย์คือความนุ่มนวล เลฟก็คือความแข็งกร้าว หากอเล็กเซย์สุกสว่างเหมือนดวงดาว เลฟก็คือความมืดมิดดั่งราตรี
พวกเขาแตกต่างกัน ทว่าก็เหมือนกันอย่างน่าเหลือเชื่อ
เธอจิบชาช้าๆ ให้ไออุ่นของชาในถ้วยช่วยบรรเทาอาการที่เป็น เธอไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่รู้ว่าเลฟจะกลับมาวันไหน และเขาจะเอาคืนเธออย่างไร บอกตรงๆ เลยว่ากลัว
“เห็นบ้านหลังเล็กนั่นไหม”
อเล็กเซย์ชี้ออกไปนอกหน้าต่าง เธอลุกไปมอง บ้านหลังเล็กที่เขาว่านั้นมีอาณาเขตมากกว่าบ้านของป้าเธอที่เมืองไทยหลายเท่าทีเดียว
“ไปอยู่ที่นั่นเถอะ”
“คะ?”
“อย่างน้อยก็จนกว่าพาสปอร์ตจะมา”
“ใครอยู่ที่นั่นเหรอ”
“แม่ผมเอง”
พอเขาพูดอย่างนั้นณัชรินทร์ก็แทบสำลักน้ำชา
“แม่ผมอาจจะดู...น่าปวดหัวไปสักหน่อย แต่เชื่อเถอะว่าอยู่นั่น คุณต้องปลอดภัยจากพี่ชายผมแน่”
“ขอบคุณนะคะอเล็กเซย์ แต่ว่า...คงดีกว่าถ้ามีที่อื่นให้ฉันอยู่ อย่างเช่นนอกรั้วคฤหาสน์ของคุณ โรงแรมเล็กๆ ที่ค่าเช่าไม่แพงก็ได้ สัญญาว่าถ้ากลับถึงเมืองไทยเมื่อไหร่ ฉันจะใช้หนี้ให้คุณอย่างแน่นอน” เธออธิบาย ทว่าเขายิ้มขบขันราวกับว่าเธอกำลังพูดเรื่องตลก
“เรื่องเงินมันไม่ใช่ปัญหาหรอกที่รัก อย่าลืมสิว่าคุณทำอะไรไว้ คุณยิงเลฟ ไม่ว่าคุณจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนบนเกาะนี้ หรือว่าบนโลกใบนี้ เชื่อเถอะว่าเขาไม่ปล่อยคุณแน่”
“เขาจะทำอะไรกับฉัน จะฆ่าฉันเหรอ”
อเล็กเซย์ยักไหล่
“คุณน่าจะรู้แล้วนะว่าเขาจะทำอะไร และมันแปลกมากที่เขาพาคุณขึ้นเตียง คุณไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เลฟชอบ”
“ไม่แปลกหรอกถ้าคุณรู้ว่าฉันยังเวอร์จิ้น”
“โอ้ว...กระต่ายน้อยหายาก มิน่าล่ะเลฟถึงไม่ฆ่าคุณ รู้ไหมว่าเลฟเขาเป็นพวกนิยมชมชอบเรื่องบนเตียง รสนิยมเขาแบบว่า...รุนแรงและดิบเถื่อนไปบ้าง แต่เขาเป็นคนดีนะ”
“คนดีที่ไหนขายผู้หญิงไปซ่องล่ะ”
อเล็กเซย์ยิ้มแหยๆ เมื่อได้ฟังคำท้วง
