บทที่ 2 ไม้กันหมา

"กฎอะไรของมึงอีกวะ" ป้อมเพชรถามด้วยความรู้สึกระแวงแปลก ๆ 

"ทริปนี้พวกเราทุกคนต้องพาผู้หญิงไปด้วยคนละหนึ่งคน ห้ามฉายเดี่ยวเด็ดขาด ใครไม่มีสาวควงไปถือว่าใจตุ๊ด โดนลงโทษชุดใหญ่ แล้วก็เตรียมตัวโดนแฉออกจากแก๊งได้เลย พวกกูไม่รับคนปอดแหกมาเดินร่วมทางแน่" คำประกาศิตของสิงหาทำเอาป้อมเพชรถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาค่อย ๆ จางหายไป แม้เขาจะพยายามเก็บอาการไม่ให้เพื่อนจับได้ แต่หัวใจข้างในกลับเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก 

"มึงจะบ้าเหรอวะ บังคับเอาผู้หญิงไปด้วยตั้งหนึ่งเดือนเนี่ยนะ น่ารำคาญตาย กูอยากไปเที่ยวพักผ่อนเงียบ ๆ สบาย ๆ มากกว่า" ป้อมเพชรพยายามหาข้ออ้างเพื่อเบี่ยงประเด็น เขาไม่อยากเอาตัวเองไปผูกติดกับผู้หญิงคนไหนนานขนาดนั้น 

"ทำไม มึงกลัวสาว ๆ ในสต๊อกมึงตามไปแหกอกหรือไง หรือว่าจริง ๆ แล้วมึงไม่มีน้ำยาหาผู้หญิงไปควงวะ" เสน่ห์พูดแหย่พร้อมกับหัวเราะลั่น 

"ปากหมานะมึง ระดับกูแค่กระดิกนิ้วผู้หญิงก็แทบจะถวายตัวให้แล้ว กูแค่ขี้เกียจฟังพวกผู้หญิงมันงี่เง่าใส่ก็เท่านั้นเอง เวลาไปเที่ยวไกล ๆ กูอยากได้อิสระโว้ย" ป้อมเพชรเถียงกลับคอเป็นเอ็น เขาพยายามกดเสียงให้เป็นปกติที่สุด 

"ถ้าเก่งจริงมึงก็พาไปให้ได้สักคนสิวะ กฎก็คือกฎ กูไม่สนหรอกว่ามึงจะรำคาญหรือไม่ แต่ถ้าวันเดินทางกูไม่เห็นมึงหนีบสาวมาด้วย มึงโดนพวกกูจัดหนักแน่ มึงต้องเป็นคนจ่ายค่าทริปทั้งหมดแถมกูจะประจานมึงลงโซเชียลด้วย" สิงหาย้ำคำขาดอีกครั้งด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ป้อมเพชรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยักหน้ารับส่ง ๆ ไปก่อนเพื่อตัดรำคาญ ทั้งที่ในหัวกำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอดอย่างหนักหน่วง ถ้าเขาเอาผู้หญิงที่เคยควงไป ความลับเรื่องที่เขาไม่เคยหลับนอนกับใครต้องแตกแน่ ๆ

ผู้หญิงพวกนั้นรุกเก่งยิ่งกว่าอะไรดี ขืนไปอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสองบนห้องพักในเรือตั้งหนึ่งเดือน มีหวังเขาต้องโป๊ะแตกต่อหน้าแก๊งเพื่อนแน่นอน ผู้หญิงที่เขาควงส่วนใหญ่ก็หวังแต่จะจับเขาขึ้นเตียงทั้งนั้น ถ้าเขาปฏิเสธ พวกเธอต้องเอาเรื่องนี้ไปนินทาจนสนุกปาก ภาพลักษณ์เพลย์บอยตัวพ่อที่เขาสร้างมากับมือต้องพังป่นปี้ไม่มีชิ้นดี แต่ถ้าเขาไม่พาใครไปเลย ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่เขาสร้างสมมาตลอดหลายปีก็ต้องพังทลายลง โดนเพื่อนล้อยันลูกบวชแน่ ๆ ป้อมเพชรคนเก่งกลายเป็นไก่อ่อนในชั่วข้ามคืน เขาไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด เขาต้องหาผู้หญิงสักคนไปเป็นไม้กันหมา ผู้หญิงที่เขาควบคุมได้และจะไม่เอาเรื่องของเขาไปพูดต่อ ป้อมเพชรยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดด้วยความเครียดจัด สายตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ในหัวตีกันวุ่นวายไปหมดว่าจะเอาใครไปดี คนที่พึ่งพาได้ คนที่ไม่เรื่องมาก และที่สำคัญที่สุดคือคนที่จะไม่เรียกร้องเรื่องบนเตียงจากเขา วินาทีนั้นเอง ภาพของเด็กสาวในบ้านที่มักจะสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อยและคอยเดินตามหลังเขาเงียบ ๆ ก็แวบเข้ามาในหัว คนที่ยอมทำตามคำสั่งเขาทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ คนที่ดูแลเขาได้ดีกว่าใคร ชาริสา... ผู้หญิงที่เขาไม่เคยมองว่าเป็นผู้หญิง คนที่เขาสั่งได้ทุกอย่าง ป้อมเพชรริมฝีปากกระตุกยิ้มบาง ๆ ออกมา เขาเจอทางรอดแล้ว ทางออกเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาได้กำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน

แม้เพชรจะคิดแผนเอาตัวรอดออกแล้ว แต่พอเอาเข้าจริงเขากลับเริ่มลังเล ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเตียงพลางยกมือขึ้นนวดขมับ ในหัวกำลังชั่งน้ำหนักถึงผลดีผลเสียที่จะตามมา การเอาชาริสาไปเป็นไม้กันหมาฟังดูเป็นไอเดียที่เข้าท่าที่สุดในแง่ของความปลอดภัย เธอจะไม่เรียกร้องเรื่องบนเตียงและไม่มีทางเอาความลับของเขาไปแฉให้ใครฟังแน่ ๆ แต่ปัญหาติดอยู่ตรงที่ชาริสาเป็นแค่ลูกคนรับใช้ในบ้าน โตมาแบบเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่เคยออกงานสังคม ไม่เคยสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม ถ้าไอ้พวกเพื่อนตาเหยี่ยวของเขาจับได้ว่าเขาเอาลูกแม่บ้านมาหลอกตบตาว่าเป็นแฟน ศักดิ์ศรีที่เขาสั่งสมมาคงป่นปี้หมด

"เอาไงดีวะ" เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง

ถ้าเอาผู้หญิงคนอื่นไป เขาก็ต้องเสี่ยงกับความลับแตกเรื่องตัวเองไร้น้ำยา แต่ถ้าเอาชาริสาไป เขาก็ต้องคอยระแวงว่าความจะแตกเรื่องสถานะที่แท้จริงของเธอ ชายหนุ่มคิดทบทวนอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ว่า การถูกล้อเรื่องสเปกผู้หญิง หรือถูกจับได้ว่าแกล้งคบเด็กในบ้าน ยังไงก็ดีกว่าถูกแฉเรื่องบนเตียงร้อยเท่า อย่างน้อยชาริสาก็เป็นคนที่เขาสามารถควบคุมได้ทุกอย่าง และเธอก็ไม่มีวันกล้าขัดคำสั่งเขา ชาริสากำลังยืนรีดเสื้อเชิ้ตของเพชรอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องอย่างเงียบ ๆ กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมอ่อน ๆ ลอยแตะจมูก เธอเป็นคนดูแลเสื้อผ้าของเขาทุกชิ้นตั้งแต่จำความได้ แม้ว่าช่วงนี้เธอจะยุ่งกับการทำโปรเจกต์ปีสุดท้ายก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัยแค่ไหน แต่หน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในห้องของชายหนุ่มก็ยังเป็นสิ่งที่เธอเต็มใจทำเสมอ การได้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ได้จัดการข้าวของเครื่องใช้ให้ มันเป็นเพียงความสุขเล็ก ๆ ที่คนแอบรักอย่างเธอพอจะทำได้โดยไม่ล้ำเส้น

"ชาริสา" เสียงเรียกห้วน ๆ ทำเอาหญิงสาวสะดุ้ง เธอวางเตารีดลงแล้วหันไปมองเขา 

"คะ มีอะไรให้ชารับใช้หรือเปล่าคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

"มะรืนนี้ฉันจะต้องไปล่องเรือสำราญหนึ่งเดือน เธอต้องไปกับฉัน" ชาริสากะพริบตาปริบ ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"คะ…ไปเรือสำราญ มะรืนนี้เหรอคะ"