บทที่ 8 ห้องเดียวกัน

เพชรชะงักไปนิดนึงเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อของเธอ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าพูดแรงเกินไป แต่ด้วยความที่ไม่อยากเสียฟอร์มต่อหน้าเพื่อน เขาจึงทำเป็นกระแอมไอแล้วเบือนหน้าหนี

"ก็ดี จำเอาไว้ว่าอยู่ที่นี่เธอคือคนของฉัน ห้ามไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนเด็ดขาด ถ้าฉันเห็นอีก ฉันเอาเธอตายแน่" เพชรสั่งเสียงเด็ดขาดก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

"แหม หวงแฟนออกนอกหน้าเลยนะเว้ยไอ้เพชร กูก็นึกว่ามึงจะไม่แคร์ซะอีก เห็นเมื่อกี้มองสาวเต้นตาเยิ้มเชียว" เปรมพูดแซวขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียด

"ของกู กูก็ต้องหวงสิวะ ใครจะยอมให้คนอื่นมาคาบไปกินง่าย ๆ" เพชรเถียงกลับข้าง ๆ คู ๆ เขาพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

ชาริสานั่งก้มหน้าเงียบ ๆ เธอไม่รู้ว่าคำพูดของเขามันมีความหมายแฝงอะไรไหม แต่สำหรับเธอแล้ว มันเป็นแค่คำขู่ของเจ้านายที่หวงของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น เขาไม่ได้หวงเธอเพราะความรัก แต่เขาหวงเพราะเธอยังมีประโยชน์กับเขาอยู่ต่างหาก

งานปาร์ตี้ต้อนรับเลิกตอนเกือบตีหนึ่ง ชาริสาเดินตามหลังเพชรมาตามโถงทางเดินของเรือสำราญด้วยความรู้สึกอ่อนล้า ร่างสูงก้าวยาว ๆ โดยไม่หันมามองคนข้างหลังเลยสักนิด ชาริสาต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ตามเขาทัน รองเท้าส้นสูงที่ใส่มาตั้งแต่เย็นเริ่มกัดส้นเท้าจนเจ็บระบมไปหมด แต่เธอก็ไม่กล้าปริปากบ่น เพราะดูจากแผ่นหลังที่ตึงเครียดของเขาแล้ว ตอนนี้เขาคงอารมณ์ไม่ดีเอามาก ๆ

ตั้งแต่เกิดเรื่องผู้ชายที่ชื่อวินเข้ามาทักทาย เพชรก็เอาแต่นั่งเงียบ ดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าจนหน้าเริ่มแดง พอเพื่อน ๆ ชวนคุยเขาก็ตอบแบบขอไปที จนสุดท้ายก็ขอตัวกลับห้องดื้อ ๆ ทิ้งให้เธอต้องรีบเดินตามมาติด ๆ แบบนี้

"พี่เพชรคะ รอชาด้วย ชาเดินไม่ทัน" ชาริสาทนความเจ็บไม่ไหวจนต้องร้องเรียกเขาเบา ๆ

ร่างสูงชะงักเท้าก่อนจะหันกลับมามอง เธอเห็นแววตาหงุดหงิดของเขาอย่างชัดเจน แต่เขาก็ยอมหยุดรอให้เธอเดินเข้าไปหา

"ทำไมเดินช้าแบบนี้ ขาสั้นแล้วยังจะใส่ส้นสูงอีก" เขาบ่นพลางปรายตามองที่เท้าของเธอ

"ก็รองเท้ามันกัดนี่คะ ชาไม่ค่อยได้ใส่รองเท้าแบบนี้" ชาริสาตอบเสียงอ่อย เธอก้มหน้ามองเท้าตัวเองที่เริ่มมีรอยแดง

เพชรพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะยื่นมือมาดึงแขนเธอให้เดินไปพร้อมกัน

"มานี่ ฉันพยุงเอง ขืนปล่อยให้เดินชักช้า พรุ่งนี้เช้าก็คงยังไม่ถึงห้อง"

แม้คำพูดของเขาจะดูมะนาวไม่มีน้ำ แต่มือใหญ่ที่จับแขนเธอไว้กลับออกแรงพยุงอย่างมั่นคง ชาริสารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านผิวเนื้อ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง เธอแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเงียบ ๆ ผู้ชายคนนี้มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ปากร้าย ชอบดุ แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องลำบากอยู่คนเดียว มันเป็นความใจดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้เธอตัดใจจากเขาไม่ได้สักที

เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องพัก ความเงียบก็เข้าปกคลุมทันที เพชรปล่อยแขนเธอแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเตียง เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายของเขา

ชาริสายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้อง เธอไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงดี พื้นที่ในห้องมันแคบมากจนเธอรู้สึกว่าแค่ขยับตัวนิดเดียวก็อาจจะชนเขาได้

"ไปอาบน้ำก่อนไป ยืนบื้ออยู่ทำไม" เพชรเงยหน้าขึ้นมาสั่ง

"ค่ะ พี่เพชร" ชาริสารับคำอย่างว่าง่าย เธอรีบเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนและผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำทันที

เมื่อประตูปิดลง ชาริสาก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด เธอเดินไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่ มองเงาตัวเองที่สะท้อนกลับมา ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางดูสวยงามแปลกตา แต่มันก็ไม่ใช่ตัวตนของเธอเลยสักนิด เธอเปิดน้ำก๊อก ล้างคราบเครื่องสำอางออกจนหมดเหลือเพียงใบหน้าเปลือยเปล่าที่ดูซีดเซียว เธอเป็นแค่ลูกคนรับใช้ เป็นแค่ไม้กันหมาที่เขาพามาตบตาเพื่อน ความจริงข้อนี้เธอต้องท่องจำให้ขึ้นใจ

ชาริสาใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสีเรียบ ๆ ที่ดูมิดชิดที่สุดเท่าที่หาได้ในกระเป๋า เมื่อเปิดประตูออกมาก็พบว่าเพชรกำลังนอนหลับตาพิงพนักเตียงอยู่ เขายังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออก

"พี่เพชรคะ ชาอาบน้ำเสร็จแล้ว พี่เพชรไปอาบต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวจะป่วยเอา" เธอเดินเข้าไปเรียกเขาเบา ๆ

เพชรลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาของเขาดูปรือเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขามองเธอหัวจรดเท้าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตออกทางศีรษะแล้วโยนทิ้งไว้บนเก้าอี้ เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามตามแบบฉบับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ชาริสารีบเบือนหน้าหนีทันที แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"เขินอะไรของเธอ ปกติอยู่บ้านก็เห็นฉันถอดเสื้อเดินไปเดินมาบ่อย ๆ ไม่ใช่หรือไง" เพชรพูดกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

"มันไม่เหมือนกันนี่คะ ที่นี่มันห้องนอน" ชาริสาเถียงกลับเสียงอู้อี้

"คิดมากไปได้ ฉันไม่ได้สนใจหุ่นแห้ง ๆ ของเธอหรอกน่า" เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปชาริสาหน้ามุ่ย เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีหุ่นสะบึมเหมือนพวกนางแบบที่เขาเคยควง แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้ที่เขาพูดจาทำร้ายความมั่นใจกันแบบนี้