บทที่ 29 บทที่ 13-3

ดวงตาของเขายังคงไม่ละไปจากผ้าผืนเล็กนั้น...แพนตี้สีขาวรัดรูปเสียจนอวดเนื้อหนังข้างในเสียหมดสิ้น เห็นไปถึงกลุ่มไหมสีดำที่ชวนให้สัมผัส...และ เห็นกระทั่งรอยชื้นตรงกึ่งกลาง

มือของชายหนุ่มคล้ายมีชีวิตของตัวเองเมื่อมันยื่นออกไปข้างหน้า...ปลายนิ้วแตะแผ่วเบาตรงรอยชื้นที่เห็นแล้วลากยาวไปด้านหลัง ร่างระทดระท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ