บทที่ 38 บทที่ 17-1

ท้องฟ้าข้างนอกยังเป็นสีน้ำเงินเข้มเมื่อนีราถูกปลุกให้ตื่นด้วยวงแขนที่กอดกระชับและเสียงกระซิบเบาๆ ริมหู

“นีจ๋า...ตื่นเถอะ ตีห้าแล้ว อาบน้ำก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไปแต่งตัวที่ห้อง"

“หือ...เช้าแล้วเหรอคะ นียังง่วงอยู่เลย” หญิงสาวบ่นงึมงำ จะไม่ให้ง่วงได้อย่างไร กว่าอนันตยศจะหมดเรี่ยวหมดแรงยอมนอน หล่อนก็สุขส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ