บทที่ 2 สามีดีกับคนทั้งโลก ยกเว้นเมียตัวจริง

ตอนที่ 2: สามีดีกับคนทั้งโลก ยกเว้นเมียตัวจริง

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่เดือนหลังจากงานแต่งงานที่เคยหวานชื่น ชีวิตจริงหลังประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์หรู กลับกลายเป็นกรงทองที่ค่อยๆ กัดกินวิญญาณของเพียงฟ้า จากหญิงสาวผู้มีความมั่นใจ สดใส และเคยเป็นเลขาคู่ใจที่ช่วยประกรณ์ขับเคลื่อนงานบริษัทมาตั้งแต่สมัยเรียน ย้อนกลับไปในวันที่เขายังเป็นเพียงนักศึกษาปีสี่และเธอยังเป็นปีหนึ่ง เพียงฟ้าคือคนที่คอยอยู่เคียงข้าง เป็นแรงใจ และร่วมฝ่าฟันความยากลำบากกับเขามาด้วยกันทุกก้าว จนกระทั่งเขาก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทไอทีที่ประสบความสำเร็จ ทว่าทันทีที่แต่งงาน เธอกลับถูกคำสั่งเฉียบขาดจากสามีบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งหน้าที่การงานที่เธอรัก โดยให้เหตุผลว่าเขาต้องการให้เธออยู่บ้านสบายๆ ในฐานะภรรยาประธานบริษัท แต่ในความเป็นจริง กลับเป็นการลดสถานะเธอลงมาเป็นเพียง "แม่บ้าน" ที่ต้องคอยก้มหน้าก้มตาทำงานบ้าน ปัดกวาดเช็ดถู และดูแลความเรียบร้อยภายในคฤหาสน์ด้วยตัวเอง โดยปราศจากคนรับใช้เพื่อไม่ให้มีชายแปลกหน้าเข้ามาวุ่นวายในบ้าน

โลกภายนอกคฤหาสน์ ปกรณ์คือประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อม เป็นเจ้านายและเพื่อนร่วมงานที่แสนดี สุภาพ อ่อนโยน และใจดีกับพนักงานทุกคนในบริษัท โดยเฉพาะ อมรรัตน์ เลขาสาวสวยคนใหม่ที่เข้ามาทำหน้าที่แทนเพียงฟ้า เขามักจะแสดงความใจดี คอยให้เกียรติ รับฟังความคิดเห็น และยิ้มแย้มแจ่มใสให้กับคนนอกเสมอ ภาพของท่านประธานผู้แสนอบอุ่นกลายเป็นที่ชื่นชมของทุกคนในออฟฟิศ ทว่าภาพลักษณ์ที่แสนดีเหล่านั้นกลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิงทันทีที่เขาก้าวเท้าข้ามธรณีประตูบ้าน

นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ขณะที่เสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้น ปกรณ์ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าและแววตาที่ว่างเปล่า ร่างของเพียงฟ้าที่นั่งรออยู่บนโซฟาด้วยความเป็นห่วงสามีรีบขยับตัวลุกขึ้นต้อนรับ กลิ่นหอมของอาหารบนโต๊ะที่เธอตั้งใจทำรอเขามาหลายชั่วโมงยังคงอุ่นกรุ่น ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับไม่ใช่คำขอบคุณ

"ทำไมยังไม่นอน?" ปกรณ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ติดจะหงุดหงิด ทันทีที่เห็นคราบเหงื่อจางๆ และเสื้อผ้าที่เธอยังไม่ได้เปลี่ยน

"ฟ้า... ฟ้าทำต้มยำกุ้งกับผัดผักเมนูโปรดไว้ให้พี่กรณ์ค่ะ เห็นช่วงนี้พี่กรณ์บ่นว่างานเครียด เลยอยากทำของอร่อยๆ ให้ทาน" เพียงฟ้าตอบเสียงแผ่ว พยายามส่งยิ้มฝืนทนเพื่อไม่ให้บรรยากาศแย่ลง

ปกรณ์กวาดตามองโต๊ะอาหารก่อนจะถอนหายใจยาว "แล้วนี่ฟ้าออกไปไหนมา? ถึงได้มีของมาทำอาหารพวกนี้"

"ฟ้าออกไปซื้อวัตถุดิบที่ซูเปอร์มาเก็ตในห้างใกล้ๆ มาค่ะ..."

คิ้วเข้มของประกรณ์ขมวดเข้าหากันทันที น้ำเสียงของเขาเริ่มเจือแววตึงเครียดและจับผิด "ใครอนุญาตให้ออกไปข้างนอก? พี่บอกหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้ไม่อยากให้ไปไหนมาไหนคนเดียว... ออกไปข้างนอกมา ตั้งใจไปเจอใครหรือเปล่า หรือแอบนัดใครไว้รึเปล่าช่วงที่พี่ไม่อยู่?"

"พี่กรณ์! ฟ้าไม่ได้ไปนัดใครที่ไหนนะคะ ฟ้าแค่ออกไปซื้อของสดมาทำกับข้าวให้พี่ แล้วนั่นก็เป็นห้างใกล้บ้าน ฟ้าไม่ได้เจอใครเลยด้วยซ้ำค่ะ" เพียงฟ้าพยายามอธิบายด้วยความน้อยใจ น้ำตาคลอเบ้าอย่างสุดกลั้น

"พี่ก็แค่ถามดู... ทำไมต้องเสียงสั่นด้วยล่ะ" ประกรณ์ปรายตามองเธอด้วยความไม่ไว้วางใจ "ช่วงนี้ฟ้ายิ่งดูเปลี่ยนไป ตั้งแต่ไม่ได้ทำงานก็ชอบหาเรื่องออกไปข้างนอก อยู่บ้านที่พี่หาเงินเลี้ยงมันอึดอัดมากนักรึไง"

"ฟ้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นนะคะ! ฟ้าก็แค่อยากทำหน้าที่แม่บ้านที่พี่ต้องการ ทำไมพี่ถึงต้องระแวงและคอยจับผิดฟ้าตลอดเวลาด้วยล่ะคะ" เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน กลั้นหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อความภักดีและทุ่มเททั้งหมดที่เธอมีกลับถูกมองเป็นเรื่องไร้ค่าในสายตาของสามีผู้เย่อหยิ่ง

ปกรณ์มองหน้าภรรยาด้วยแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "พี่ไม่ได้จับผิด แค่เป็นห่วง... แต่ถ้าบอกให้อยู่บ้านก็ควรจะอยู่ดูแลบ้าน ไม่ใช่หาเรื่องออกไปข้างนอกแบบนี้อีก เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม"

คำพูดที่เจือความระแวงและเย็นชา กรีดลึกลงกลางใจของเพียงฟ้า เธอยืนกลั้นก้อนสะอื้นจนตัวสั่นเทา โลกทั้งใบที่เคยสดใสถูกบีบให้เหลือเพียงสี่เหลี่ยมแคบๆ ในบ้านหลังนี้ ท่ามกลางความโดดเดี่ยวและความหวาดระแวงที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น และคอยกัดกินหัวใจเธอทีละน้อย

ปกรณ์หันหลังเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นบนทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง หรือสนใจแตะต้องอาหารบนโต๊ะที่เย็นชืดลงแล้ว ทิ้งให้เพียงฟ้ายืนเคว้งคว้างอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันและหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่ขาดสาย

ความเจ็บปวดจากการถูกหมางเมินและกล่าวหาอย่างไม่ยุติธรรมบีบคั้นหัวใจดวงน้อยจนแทบแหลกสลาย ความโดดเดี่ยวอ้างว้างในบ้านหลังใหญ่ที่เคยอบอุ่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บเสียจนยากจะทนไหว โดยที่ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งไม่มีทางรับรู้เลยว่า... ความระแวงอันไร้เหตุผลของเขาในวันนี้ กำลังค่อยๆ กรีดลึกและพังทลายความรัก ความศรัทธา รวมถึงความรู้สึกทั้งหมดที่เธอเคยมีให้ลงอย่างช้าๆ จนไม่เหลือชิ้นดี