บทที่ 3 วันครบรอบที่ถูกลืม กับเค้กวันเกิดเลขา

ตอนที่ 3: วันครบรอบที่ถูกลืม กับเค้กวันเกิดเลขา

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องรับแขกเคลื่อนผ่านเลขสิบไปแล้ว บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นปนกังวล

บนโต๊ะอาหารยาวมีอาหารเลิศรสหลายเมนูที่เพียงฟ้าบรรจงทำด้วยความพิถีพิถันเพื่อฉลอง "วันครบรอบแต่งงาน" ของเธอกับปกรณ์ ข้างจานอาหารมีกล่องของขวัญชิ้นเล็กผูกริบบิ้นสีสวยวางไว้ พร้อมกับซองกระดาษสีขาวที่ซ่อนผลตรวจครรภ์ ยืนยันข่าวดีที่สุดในชีวิตว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกของเขากับเธอแล้ว

เพียงฟ้าในชุดเดรสตัวสวยที่ตั้งใจแต่งมารอรับสามี ยกมือลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข เธอนึกจินตนาการถึงใบหน้าของปกรณ์ในวินาทีที่รู้ว่ากำลังจะได้เป็นพ่อ เขาคงจะดีใจจนโผเข้ากอดเธอเหมือนในวันแรกๆ ที่เคยร่วมฝ่าฟันมาด้วยกัน

ทว่าความคาดหวังอันแสนอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความหวังเหล่านั้น กลับค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเข็มนาฬิกาที่เดินหน้าไปทีละน้อย ความเงียบงันเริ่มกัดกินหัวใจดวงน้อยให้ห่อเหี่ยวลงทีละนิด เมื่ออาหารบนโต๊ะเริ่มเย็นชืดลงทุกที เช่นเดียวกับความหวังที่กำลังถูกความจริงอันโหดร้ายเข้ามากัดเซาะทีละน้อยในค่ำคืนที่ควรจะมีความสุขที่สุดในชีวิต

แต่ทว่า... เวลาล่วงเลยจนดึกดื่นค่อนคืน ปกรณ์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา และไม่มีวี่แววแม้แต่จะติดต่อกลับมาหาเธอเลยสักนิด

เพียงฟ้าตัดสินใจกดโทรศัพท์หาเขาหลายต่อหลายสาย แม้ลึกๆ ในใจเธอจะไม่อยากโทรตามให้เขาต้องหงุดหงิดรำคาญใจจนถูกบ่นกลับมาเหมือนทุกครั้ง แต่ความกังวลใจมันกลับมีมากกว่า ทว่าทุกครั้งที่โทรออก สัญญาณปลายสายกลับดังยาวซ้ำๆ ก่อนจะตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียงอย่างไร้เยื่อใย

ความเป็นห่วง ความอ้างว้าง และความหวาดระแวงเริ่มคืบคลานเข้ามากัดกินหัวใจดวงน้อยทีละน้อย เธอกลัว... กลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทาง กลัวว่างานโปรเจกต์ใหญ่ที่บริษัทจะมีปัญหาจนทำให้เขาเครียด หรือที่น่ากลัวที่สุดคือ... เธอกลัวว่าความใส่ใจ ความรัก และความอบอุ่นที่เขาเคยมีให้มันจะเลือนหายไปจนหมดสิ้นแล้วจริงๆ

ในขณะเดียวกัน เวลาสี่ทุ่มตรง ที่ร้านอาหารหรูบรรยากาศโรแมนติกใจกลางเมือง แสงไฟสลัวจากเทียนบนโต๊ะกำลังทอดเงากระทบใบหน้ายิ้มแย้มของ อมรรัตน์ เลขาสาวสวยที่กำลังตื่นเต้นกับเค้กวันเกิดก้อนโตปักเทียนสว่างไสว รอบโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำอวยพรจากเพื่อนร่วมงานในแผนกที่ร่วมกันจัดเซอร์ไพรส์วันเกิดให้เธอ

ผู้ริเริ่มและเป็นคนออกปากเลี้ยงฉลองใหญ่โตครั้งนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ ปกรณ์

"ขอบคุณนะคะท่านประธาน ขอบคุณมากๆ เลยคะที่จัดงานฉลองวันเกิดให้รัตน์แถมยังมีของขวัญให้อีก รัตน์ปลื้มใจจริงๆ ค่ะ" อมรรัตน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม ดวงตาระยิบระยับมองชายหนุ่มด้วยความซาบซึ้งเกินเลยกว่าเจ้านายกับลูกน้อง

ปกรณ์ยิ้มรับและร่วมอวยพรให้เลขาสาวด้วยท่าทีผ่อนคลายและเป็นกันเอง มือหนายื่นกล่องของขวัญแบรนด์เนมให้เธอท่ามกลางเสียงแซวจากลูกน้องในทีม "สุขสันต์วันเกิดนะรัตน์ ตั้งใจทำงานให้ดีก็พอแล้ว"

"ขอบคุณค่ะท่านประธานใจดีที่สุดเลย" อมรรัตน์รับมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยชวน "งั้นเรามาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อยนะคะ พี่กรณ์มาถ่ายคู่กับรัตน์หน่อยเร็ว ทุกคนช่วยมองกล้องน้า..."

แม้ในใจลึกๆ จะแวบมีความรู้สึกผิดหลงเข้ามาว่าวันนี้เพียงฟ้านัดเขาทานข้าวและมีเรื่องสำคัญจะบอก แต่ปกรณ์ก็รีบปัดมันทิ้งและให้เหตุผลเข้าข้างตัวเองอย่างรวดเร็วว่า "นี่ก็แค่งานเลี้ยงวันเกิดลูกน้องในฐานะเจ้านาย ทำงานเหนื่อยมาทั้งที อีกอย่างฟ้าก็อยู่บ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรเสียหาย" เขาจึงยอมลุกขึ้นไปยืนเคียงข้างอมรรัตน์เพื่อถ่ายรูปคู่ลงสตอรี่อินสตาแกรมส่วนตัวของเธออย่างไม่คิดอะไร

เขาลืมเลือนวันสำคัญที่เคยให้สัญญาไว้กับภรรยาไปจนสนิทใจ

ในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบงันและอ้างว้างจนน่าใจหาย เพียงฟ้านั่งมองเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนผ่านพ้นเวลาสี่ทุ่มกว่าไปแล้วด้วยความกระวนกระวายใจ

ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรม เธอกดเข้าไปดูด้วยความหวังอันริบหรี่ในใจว่าอาจจะเป็นข้อความจากสามีที่ส่งมาบอกเหตุผลว่าทำไมถึงกลับบ้านช้า แต่ภาพที่ปรากฏเด่นหราอยู่ตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดค้าง ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างในเสี้ยววินาที

หน้าจอแสดงภาพถ่ายคู่สุดสนิทสนมระหว่างปกรณ์กับอมรรัตน์ เลขาสาวคนสนิท ในบรรยากาศงานเลี้ยงฉลองส่วนตัว พร้อมกับข้อความอวยพรและอิโมจิรูปหัวใจสีแดงจากเลขาสาว ซึ่งบังเอิญเป็น "เพื่อนในอินสตาแกรม" ที่ติดตามบัญชีของเธออยู่พอดี ภาพบาดตาบาดใจนั้นกรีดลึกเข้ามาในดวงตาและหัวใจดวงน้อยที่บอบช้ำจนแหลกสลาย

ปล่อยให้เพียงฟ้านั่งกอดความหวังอันริบหรี่ ท่ามกลางความมืดมิดและความเงียบงันในบ้านหลังใหญ่ เธอนั่งจมดิ่งอยู่กับความโดดเดี่ยวและความเย็นชาที่สามีมอบให้ พร้อมกับซองผลตรวจครรภ์และข่าวดีที่สุดในชีวิตที่กำลังจะกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวความเจ็บปวด ในค่ำคืนวันครบรอบแต่งงานอันแสนมืดมนและโหดร้ายที่สุดในความทรงจำ