บทที่ 4 ภาพบาดตาและการระเบิดอารมณ์ไร้เหตุผล

ตอนที่ 4: ภาพบาดตาและการระเบิดอารมณ์ไร้เหตุผล

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องอาหารหรูภายในโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยความผ่อนคลาย ปกรณ์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับ อมรรัตน์ เลขาสาวสวยที่เขาพามารับประทานอาหารกลางวันเพื่อเป็นการเลี้ยงฉลองโครงการใหม่

ระหว่างมื้ออาหาร อมรรัตน์คอยดูแลเอาใจใส่ปกรณ์เป็นพิเศษ เธอเอื้อมมือไปช่วยตักอาหารจานโปรดใส่จานให้เขา รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งตรงไปพร้อมกับคำเยินยอ "ท่านประธานเก่งจังเลยนะคะ โปรเจกต์นี้ถ้าไม่ได้ไอเดียดีๆ จากคุณกรณ์ บริษัทเราคงเหนื่อยแย่เลย รัตน์โชคดีจังค่ะที่ได้มาทำงานกับเจ้านายที่ทั้งเก่งและอบอุ่นแบบนี้"

ปกรณ์หัวเราะเบาๆ ให้กับมุกตลกและวาจาหยอกเย้าที่อมรรัตน์จงใจหยิบยกขึ้นมาสร้างบรรยากาศ ความใส่ใจที่เกินขอบเขตของเลขาสาวทำให้เขาเผลอคล้อยตามอยู่บ่อยครั้ง ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ จนกระทั่งปกรณ์หันไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่โต๊ะมุมห้องอาหาร

ที่โต๊ะอาหารอีกฝั่งหนึ่ง เพียงฟ้า กำลังนั่งพูดคุยอยู่กับชายหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง ทั้งสองคนยิ้มหัวเราะและส่งเสียงพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ภาพที่เห็นบาดตาปกรณ์เข้าอย่างจัง ความหึงหวงที่ถูกสะสมไว้ภายใต้หน้ากากความเก๊กขรึมพุ่งกระฉูดขึ้นมาจนครองสติไม่อยู่ ความคิดในแง่ลบ ความระแวง และอีโก้ที่สูงลิ่วพัดถล่มเหตุผลจนหมดสิ้น

ในหัวของปกรณ์มีแต่ภาพภรรยาที่เขาเคยสั่งห้ามไม่ให้ออกจากบ้าน แอบหนีออกมานัดพบชายชู้ลับหลังเขาอย่างระริกระรี้

"เดี๋ยวผมมานะรัตน์" ปกรณ์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน สีหน้าบึ้งตึงจนอมรรัตน์ตกใจ ก่อนที่เขาจะสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งไปยังโต๊ะเป้าหมายด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แผดเผาอยู่ในอก

"เพียงฟ้า!"

เสียงทุ้มต่ำที่ตะคอกดังลั่นทำเอาแขกโต๊ะอื่นหันมามองเป็นตาเดียว เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าสามีของเธอยืนอยู่ตรงหน้า แววตาของปกรณ์แดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะและความเกลียดชัง

"พี่กร..." เพียงฟ้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"เธอทำบ้าอะไรอยู่หา?! พี่ให้เธออยู่แต่ที่บ้านไง! แต่แอบนัดผู้ชายมานั่งกินข้าวสวีตกันถึงที่โรงแนมหน้าด้านนักนะเพียงฟ้า!" ปกรณ์ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาพุ่งไปกระชากแขนเรียวบางของภรรยาให้ลุกขึ้นยืนด้วยแรงอารมณ์จนเพียงฟ้าเซถลา

ชายหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งฝั่งตรงข้ามรีบผุดลุกขึ้นคว้าข้อมือของปกรณ์ไว้ทันที "เดี๋ยวครับคุณ! ใจเย็นๆ ก่อน ทำไมต้องใช้กำลังด้วย"

"เสือกอะไรด้วยวะ! ผัวเมียคุยกัน มึงเป็นใคร... ชู้รักหน้าตัวเมียของเมียกูใช่ไหม ถึงได้กล้ามานั่งกินข้าวกับเมียชาวบ้านเขา!" ปกรณ์ตวาดกลับเสียงดังลั่นอย่างไม่เกรงใจใคร

"พี่กรณ์หยุดนะ! อย่ามาหยาบคายใส่พี่เตชินทร์นะ!" เพียงฟ้าสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมแล้วร้องห้ามด้วยความตกใจและอับอายจนหน้าซีดเผือด

"หึ! ยังจะปกป้องมันอีกเหรอ?" ปกรณ์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชเวทนา เขากวาดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าสลับกับภรรยาด้วยแววตาเหยียดหยาม "เก่งมากนะฟ้า อยู่บ้านตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ทำตัวเป็นแม่บ้านเจียมเนื้อเจียมตัว ที่แท้ก็แรดเงียบ แอบนัดชู้สู่ชายมาเสวยสุขถึงโรงแรมหรู กล้าดียังไงถึงสวมเขาให้ฉัน!"

"พี่ฟังฟ้าก่อนนะ! พี่เตชินทร์ไม่ได้เป็นชู้ เขาคือลูกพี่ลูกน้องฝั่งลุงของฟ้าเอง! เขาเพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศแล้วแวะมาหาฟ้าที่บ้าน ฟ้าเลยชวนมาทานข้าวแถวนี้... พี่เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว!" เพียงฟ้าพยายามอธิบายทั้งน้ำตาคลอเบ้า เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความคับแค้นใจ

"ลูกพี่ลูกน้องงั้นเหรอ? มุกตลกสิ้นคิดแบบนี้เธอเอาไว้หลอกเด็กอนุบาลเถอะ!" ปกรณ์ตอกกลับเสียงกร้าว ไม่ยอมรับฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น ความโกรธบังตาจนมืดบอด "ฟ้าคิดว่าพี่โง่มากหรือไงถึงได้เชื่อคำแก้ตัวทุเรศๆ แบบนี้ ชู้ก็คือชู้! ดีนะที่พี่ตาไม่บอดตามมาเห็นความร่านของเธอคาตา ไม่งั้นคงโดนฟ้าสวมเขาไปจนวันตาย!"

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามและทำร้ายจิตใจพรั่งพรูออกมาจากปากคนที่เธอรักและซื่อสัตว์มาตลอด เพียงฟ้ายืนนิ่งงัน หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดเกินกว่าจะสรรหาคำใดมาแก้ตัว

ในขณะที่ เตชินทร์ ลูกพี่ลูกน้องหนุ่มนักเรียนนอกที่เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก กำลังจะก้าวเข้าไปซัดหน้าปกรณ์สักหมัดด้วยความทนไม่ไหว แต่เพียงฟ้ากลับยกมือห้ามไว้เสียก่อน เธอมองหน้าสามีด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความรักและความหวาดระแวงในวันก่อน บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วยความผิดหวัง เย็นชา และความว่างเปล่าจนน่ากลัว

ปกรณ์สะบัดหน้าหนีด้วยความสะใจที่คิดว่าจับไต๋คนผิดได้ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปหาอมรรัตน์ที่ยืนยิ้มเยาะและรอคอยอยู่ไกลๆ ด้วยท่าทีเย่อหยิ่งลำพองใจ

โดยทิ้งให้เพียงฟ้ายืนเคว้งคว้างอย่างไร้ที่พึ่ง ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้างและเสียงซุบซิบที่บาดลึก เธอยืนจมดิ่งอยู่กับกองเพลิงแห่งความอัปยศ ความคับแค้นใจ และความเกลียดชังที่สามีผู้โง่เขลาและตาบอด มองไม่เห็นความจริงใจใดๆ และเป็นคนจุดมันขึ้นมาเผาทำลายหัวใจเธออย่างเลือดเย็นที่สุด