บทที่ 8 การเผชิญหน้าในสนามธุรกิจ

ตอนที่ 8: การเผชิญหน้าในสนามธุรกิจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนครบหกเดือนเต็ม... ผิดไปจากที่ปกรณ์เคยคาดคิดไว้ทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่เขาจรดปากกาเซ็นใบหย่าและส่งมันคืนไป ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมชีวิตของเขา ไม่มีเสียงโทรศัพท์ติดต่อกลับมา ไม่มีแม้แต่เงาของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและเกาะเขาใช้เงินไปวันๆ

ในตอนแรก ปกรณ์ยังคงกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความถือดีและอีโก้ที่สูงลิ่ว เขาคิดว่าเดี๋ยวเพียงฟ้าคงหมดทางไปและคลานกลับมาหาเขาเอง แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน ความจริงเริ่มกัดกินหัวใจ เขากลับติดต่อเธอไม่ได้เลยแม้แต่ช่องทางเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความเย่อหยิ่งและทิฐิมานะในศักดิ์ศรีค้ำคอ ทำให้เขาไม่มีวันลดตัวเดินทางไปตามหาเธอที่บ้านแม่ยายเด็ดขาด แม้ว่าลึกๆ ในมุมมืดของหัวใจที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด ความรู้สึกถวิลหาและภาพรอยยิ้มเก่าๆ ของเพียงฟ้าจะเริ่มตามหลอนเขาทุกค่ำคืนจนนอนไม่หลับ

ในขณะที่สภาพจิตใจของปกรณ์เริ่มปั่นป่วน บริษัทของเขากำลังเผชิญหน้ากับการแข่งขันครั้งประวัติศาสตร์—โปรเจกต์ไอทีระดับประเทศมูลค่าหลายสิบล้านบาท งานชิ้นใหญ่ที่ปกรณ์ทุ่มเทแรงกายแรงใจและมันสมองทั้งหมดทำมันสุดฝีมือ เพื่อหวังจะใช้ความสำเร็จนี้ตอกย้ำความยิ่งใหญ่และอำนาจของตนเองในวงการธุรกิจ

ณ ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทลูกค้ารายใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน ปกรณ์ในฐานะประธานบริหารนั่งสง่านิ่งอยู่ที่ฝั่งของตนเองด้วยความมั่นใจเต็มร้อยในศักยภาพและเทคโนโลยีที่ทีมของเขาพัฒนาขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ โดยมีอมรรัตน์เลขาสาวสวยนั่งเคียงข้างคอยกระซิบกระซาบเอาอกเอาใจ

"โปรเจกต์นี้บริษัทเราเตรียมตัวมาดีที่สุดแล้วค่ะท่านประธาน รัตมั่นใจว่ายังไงคู่แข่งรายสุดท้ายก็สู้เราไม่ได้แน่นอนค่ะ" อมรรัตน์เอ่ยกระซิบด้วยรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจ

ปกรณ์ยิ้มด้วยความพึงพอใจ "แน่นอน งานนี้ผมทุ่มเททุกอย่าง ไม่มีทางพลาดให้ใครหน้าไหนมาแย่งไปได้หรอก"

แต่แล้ว... เสียงกระซิบและรอยยิ้มมั่นใจของทั้งคู่ก็ต้องชะงักงัน ทันทีที่ประตูห้องประชุมฝั่งตรงข้ามเปิดออก ปกรณ์ที่กำลังนั่งรอฟังการนำเสนอของตัวแทนบริษัทคู่แข่งรายสุดท้ายก็ต้องช็อกตาค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกคำสาป ลมหายใจสะดุดติดอยู่ในลำคอ เมื่อผู้หญิงในชุดสูทผู้บริหารยุคใหม่สไตล์สมาร์ทแคชชวลก้าวเข้ามา ความเฉิดฉายและสง่างามนั้นไม่หลงเหลือเค้าลางของภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวคนเดิมอีกต่อไป... เพียงฟ้า!

เธอจริงๆ ด้วย ปกรณ์ถึงกับตกตะลึงจนสมองขาวโพลน ความรู้สึกมากมายทะลักทลายออกมาแบบปิดไม่มิด เพียงฟ้าปรากฏตัวด้วยเรือนร่างระหงในเสื้อสูทเบลเซอร์เข้ารูปสีเข้มเรียบหรูที่ขับเน้นบุคลิกอันสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทสลวยยาวเคลือบไหล่รับกับโครงหน้าสวยคมเฉี่ยว จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอิ่มเอิบที่แต่งแต้มด้วยโทนสีทรงพลัง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความมั่นใจ ประดับด้วยเครื่องประดับแบรนด์เนมเรียบหรูที่ข้อมือและลำคอ สะท้อนรสนิยมเหนือระดับและกลิ่นอายของนักบริหารสาวมืออาชีพ ผสมผสานความสวยเฉียบคมที่สะกดทุกสายตาในห้องประชุมให้หยุดนิ่ง ราวกับต้องการประกาศให้รู้ว่าเธอกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืนอย่างแท้จริง

ถูกปลุกให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาในเวอร์ชันที่ทรงคุณค่าและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม

ดวงตาของปกรณ์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด หัวใจกระตุกวูบตกลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อตำแหน่งสำคัญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในฐานะ "รองประธานบริหารฝ่ายกลยุทธ์" ของบริษัทคู่แข่งรายใหญ่หาใช่ใครอื่น—แต่คือ เพียงฟ้า อดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียดหยามว่าไม่มีวันเอาตัวรอดได้ด้วยซ้ำ!

เพียงฟ้าปรายตามองมาที่ปกรณ์ด้วยแววตานิ่งสงบ เฉยชา และราบเรียบ ราวกับเขาก็เป็นเพียงแค่นักธุรกิจแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเฉียบขาดที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากความเจ็บปวดในอดีต

การนำเสนอโปรเจกต์เริ่มต้นขึ้น เพียงฟ้าลุกขึ้นยืนพูดด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงพลัง เธอนำเสนอแผนกลยุทธ์ไอทีด้วยแพลตฟอร์มและโปรแกรมซอฟต์แวร์ที่ทันสมัยขั้นสุด ออกแบบมาเพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้อย่างครอบคลุม ละเอียดลออ และเหนือล้ำกว่าทุกมิติ การวิเคราะห์ข้อมูลที่เฉียบคมและการตอบคำถามอย่างไร้ที่ติของเธอ ทำให้คณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพากันพยักหน้าด้วยความทึ่งและชื่นชม

ปกรณ์นั่งหน้าซีดเผือด มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขามองดูอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ใต้เงาของเขา บัดนี้กลับยืนหยัดอย่างสง่างามบนจุดสูงสุดและกำลังใช้มันสมองอันเฉียบคมเฉือนคมเอาชนะบริษัทของเขาไปทีละหมัด

ผลลัพธ์สุดท้ายประกาศออกมาอย่างไม่พลิกโผ บริษัทของเพียงฟ้าคว้าโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านบาทนั้นไปครองได้อย่างราบคาบ เสียงปรบมือดังสนั่นห้องประชุม ท่ามกลางรอยยิ้มแห่งชัยชนะของเพียงฟ้า ที่กำลังตบหน้าความเย่อหยิ่งและอีโก้โง่เขลาของปกรณ์ให้แหลกสลายคามือ โดยที่เขาทำได้เพียงนั่งอึ้งจมกองความพ่ายแพ้ และตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า... เขาได้สูญเสียเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนกลับเสียแล้ว