บทที่ 1 ผู้ชายคนนั้นคือเจ้าของบริษัท
"ขอให้วันแรกของการทำงานเป็นวันที่ดีด้วยเถอะ"
วาดฝัน ธาราวรินทร์ พึมพำกับตัวเองขณะยืนสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกเงาภายในลิฟต์ หญิงสาวขยับปกเสื้อเชิ้ตสีครีมให้เข้าที่ ก่อนใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่หลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มให้ทัดใบหูอย่างทะมัดทะแมง
วันนี้เป็นวันแรกของการทำงานที่ ลูเนีย อินทิเมตส์ บริษัทออกแบบและพัฒนาชุดชั้นในสตรีระดับพรีเมียมที่เธอใฝ่ฝันอยากร่วมงานด้วยมานาน
กว่าจะได้ตำแหน่งนักออกแบบอาวุโสมาครอง เธอต้องฝ่าด่านสัมภาษณ์สุดหินถึงสองรอบ และการทดสอบออกแบบผลิตภัณฑ์อีกหนึ่งครั้ง เรียกได้ว่าต้องงัดทั้งความรู้ ประสบการณ์ และความอดทนที่สั่งสมมาตลอดหลายปีออกมาใช้จนหมดหน้าตัก
เงินเดือนดี สวัสดิการเยี่ยม แถมยังเป็นงานที่ตรงกับความถนัดที่สุด
ชีวิตกำลังจะดีขึ้นแล้วแท้ๆ
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมบานประตูลิฟต์ที่เปิดออกสู่ชั้นยี่สิบแปด
"คุณวาดฝันใช่ไหมคะ"
หญิงสาวร่างเล็กในชุดสูทสีฟ้าอ่อนเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส
"ใช่ค่ะ"
"แก้มจากฝ่ายบุคคลนะคะ วันนี้แก้มจะพาคุณวาดฝันไปเดินชมสถานที่และแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนร่วมงานค่ะ"
"ฝากตัวด้วยนะคะคุณแก้ม"
"ยินดีเลยค่ะ อ้อ วันนี้โชคดีมากนะคะ"
"โชคดีเรื่องอะไรหรือคะ"
"ท่านประธานจะเข้าร่วมประชุมเปิดโครงการคอลเลกชันใหม่ด้วยค่ะ ปกติท่านไม่ค่อยลงมาคลุกคลีหรือประชุมกับฝ่ายออกแบบโดยตรงเท่าไร"
วาดฝันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ท่านประธาน"
"ค่ะ เจ้าของบริษัทตัวจริงเสียงจริงเลยนะคะ"
"อ๋อ... ค่ะ"
วาดฝันพยักหน้ารับโดยไม่ได้ใส่ใจมากนัก ตลอดเวลาที่ศึกษาข้อมูลบริษัท เธอรู้จักเพียง ณิชา วรากุล กรรมการผู้จัดการหญิงเก่งที่มักปรากฏตัวตามหน้าสื่อธุรกิจ ส่วนเจ้าของกิจการนั้นเธอไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน และไม่ได้คิดว่ามีความจำเป็นต้องรู้จักเป็นการส่วนตัวด้วย
อย่างไรเสียเธอมาสมัครงาน ไม่ได้มาสมัครเป็นลูกสะใภ้เจ้าของบริษัทเสียหน่อย
ห้องประชุมใหญ่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวและทอง หรูหราทว่าโปร่งสบาย โต๊ะไม้ยาวตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องรายล้อมด้วยเก้าอี้หนังสีครีม บนผนังด้านหนึ่งมีจอแสดงภาพโฆษณาชุดชั้นในคอลเลกชันล่าสุดของบริษัทเปิดวนซ้ำไปมา
วาดฝันเลือกทรุดตัวลงนั่งบริเวณกลางโต๊ะ หยิบสมุดบันทึกและปากกาออกมาวางเตรียมพร้อม
"พนักงานใหม่ใช่ไหมคะ"
เสียงเรียบๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พบหญิงสาวผมสั้นประบ่าในชุดเบลเซอร์สีเทาเข้มยืนอยู่ข้างเก้าอี้
"ใช่ค่ะ วาดฝันค่ะ"
"วรินทร์นะคะ หัวหน้าทีมออกแบบผลิตภัณฑ์"
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณวรินทร์"
อีกฝ่ายปรายตามองแฟ้มสะสมผลงานที่วาดฝันวางไว้บนโต๊ะ "ได้ข่าวว่าเคยทำงานกับแบรนด์ต่างประเทศ"
"เคยร่วมพัฒนาแบบให้สองแบรนด์ค่ะ"
"อืม... ก็ดีค่ะ แต่งานที่นี่อาจจะไม่เหมือนที่อื่นนะคะ เราต้องคิดให้ครบทั้งเรื่องความสวยงาม ต้นทุน และข้อจำกัดในการผลิตจริง"
วาดฝันคลี่ยิ้มรับบางเบา "ทราบค่ะ เพราะตอนทดสอบเข้าทำงาน ทางบริษัทก็มีโจทย์เรื่องการคำนวณต้นทุนให้แก้ด้วยเหมือนกัน"
วรินทร์ชะงักไปนิดหนึ่ง "หรือคะ"
"ค่ะ โจทย์ค่อนข้างซับซ้อนและละเอียดทีเดียว แต่ก็ท้าทายและสนุกดีค่ะ"
รอยยิ้มของคนเป็นหัวหน้าทีมดูฝืดเฝื่อนลงไปถนัดตา "หวังว่าจะทำงานร่วมกันได้ดีนะคะ"
"แน่นอนค่ะ" วาดฝันตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส "ถ้างานส่วนไหนฉันไม่เข้าใจ คงต้องรบกวนขอคำปรึกษาจากคุณวรินทร์ด้วยนะคะ"
"ได้ค่ะ"
"แต่ถ้างานไหนฉันเข้าใจดีอยู่แล้ว ก็จะพยายามจัดการเองเพื่อไม่ให้รบกวนเวลาของคุณวรินทร์ค่ะ"
วรินทร์มองหน้าพนักงานใหม่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง
วาดฝันก้มลงเปิดสมุดบันทึกอย่างอารมณ์ดี วันแรกก็เจอคนพยายามข่มเด็กใหม่เสียแล้ว แต่ไม่เป็นไร เธอทำงานในวงการนี้มาหลายปีจนรู้ดีว่า คนบางประเภทชอบวัดความสามารถของคนอื่นจากจำนวนปีที่นั่งเก้าอี้ มากกว่าผลงานที่ทำออกมาให้เห็น
"ทุกคนคะ"
เสียงทรงอำนาจของ ณิชา วรากุล ดังขึ้นจากหน้าห้อง "ก่อนจะเริ่มประชุม วันนี้เรามีสมาชิกใหม่เข้าร่วมทีมออกแบบด้วยนะคะ คุณวาดฝัน ธาราวรินทร์ ค่ะ"
วาดฝันลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือไหว้ทักทายทุกคนรอบโต๊ะ "สวัสดีค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
เสียงปรบมือต้อนรับดังขึ้นประปราย
"ยินดีต้อนรับค่ะ" ณิชาส่งยิ้มให้ "นั่งลงได้เลยค่ะคุณวาดฝัน"
ทว่าจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะทรุดตัวลงนั่ง ประโยคถัดมากลับทำให้สรีระของเธอแข็งค้าง
"วันนี้คุณรามิลจะเข้าร่วมประชุมด้วย รอกันสักครู่นะคะ"
รามิล
ชื่อที่เพิ่งได้ยินกระตุกวูบเข้าไปในความรู้สึกอย่างไม่มีสาเหตุ หญิงสาวรีบปัดความคิดไร้สาระทิ้งไป ประเทศไทยมีคนชื่อรามิลตั้งมากมาย มันจะไปบังเอิญแจ็กพอตแตกเป็นผู้ชายคนนั้นได้อย่างไร
แปดปีแล้วนะ ป่านนี้เขาคงไปใช้ชีวิตเสเพลอยู่ที่ไหนสักแห่ง เผลอๆ อาจจะแต่งงานมีลูกไปแล้วด้วยซ้ำ และเอาเข้าจริงเธอก็ไม่ได้อยากรับรู้ด้วย
"ท่านประธานมาแล้วค่ะ"
เสียงกระซิบของพนักงานคนหนึ่งทำให้ทุกสายตาพุ่งเป้าไปทางประตู
บานประตูกระจกถูกผลักเปิดออกกว้าง ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทและกางเกงสแล็กสีเข้มก้าวเข้ามาภายในห้อง เขาไม่ได้สวมสูทหรือผูกเนกไทเต็มยศเหมือนผู้บริหารทั่วไป แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ ถึงข้อศอก เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือเรือนหรู ส่วนบริเวณลำคอเหนือปกเสื้อปรากฏรอยสักสีเข้มวับแวม
เส้นผมสีดำสนิทถูกเซตทรงอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูสุขุมลุ่มลึกขึ้นตามวัยวุฒิ
แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้น... วาดฝันจำได้ฝังใจ!
ปลายนิ้วที่จับปากกาอยู่คลายออกกะทันหัน ด้ามโลหะสีเงินร่วงหล่นกระทบโต๊ะกระจกดังแกร๊ก
ไม่จริง... นี่เธอกำลังฝันร้ายอยู่ใช่ไหม
