บทที่ 1 ผู้ชายคนนั้นคือเจ้าของบริษัท

"ขอให้วันแรกของการทำงานเป็นวันที่ดีด้วยเถอะ"

วาดฝัน ธาราวรินทร์ พึมพำกับตัวเองขณะยืนสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกเงาภายในลิฟต์ หญิงสาวขยับปกเสื้อเชิ้ตสีครีมให้เข้าที่ ก่อนใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่หลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มให้ทัดใบหูอย่างทะมัดทะแมง

วันนี้เป็นวันแรกของการทำงานที่ ลูเนีย อินทิเมตส์ บริษัทออกแบบและพัฒนาชุดชั้นในสตรีระดับพรีเมียมที่เธอใฝ่ฝันอยากร่วมงานด้วยมานาน

กว่าจะได้ตำแหน่งนักออกแบบอาวุโสมาครอง เธอต้องฝ่าด่านสัมภาษณ์สุดหินถึงสองรอบ และการทดสอบออกแบบผลิตภัณฑ์อีกหนึ่งครั้ง เรียกได้ว่าต้องงัดทั้งความรู้ ประสบการณ์ และความอดทนที่สั่งสมมาตลอดหลายปีออกมาใช้จนหมดหน้าตัก

เงินเดือนดี สวัสดิการเยี่ยม แถมยังเป็นงานที่ตรงกับความถนัดที่สุด

ชีวิตกำลังจะดีขึ้นแล้วแท้ๆ

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมบานประตูลิฟต์ที่เปิดออกสู่ชั้นยี่สิบแปด

"คุณวาดฝันใช่ไหมคะ"

หญิงสาวร่างเล็กในชุดสูทสีฟ้าอ่อนเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส

"ใช่ค่ะ"

"แก้มจากฝ่ายบุคคลนะคะ วันนี้แก้มจะพาคุณวาดฝันไปเดินชมสถานที่และแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนร่วมงานค่ะ"

"ฝากตัวด้วยนะคะคุณแก้ม"

"ยินดีเลยค่ะ อ้อ วันนี้โชคดีมากนะคะ"

"โชคดีเรื่องอะไรหรือคะ"

"ท่านประธานจะเข้าร่วมประชุมเปิดโครงการคอลเลกชันใหม่ด้วยค่ะ ปกติท่านไม่ค่อยลงมาคลุกคลีหรือประชุมกับฝ่ายออกแบบโดยตรงเท่าไร"

วาดฝันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ท่านประธาน"

"ค่ะ เจ้าของบริษัทตัวจริงเสียงจริงเลยนะคะ"

"อ๋อ... ค่ะ"

วาดฝันพยักหน้ารับโดยไม่ได้ใส่ใจมากนัก ตลอดเวลาที่ศึกษาข้อมูลบริษัท เธอรู้จักเพียง ณิชา วรากุล กรรมการผู้จัดการหญิงเก่งที่มักปรากฏตัวตามหน้าสื่อธุรกิจ ส่วนเจ้าของกิจการนั้นเธอไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน และไม่ได้คิดว่ามีความจำเป็นต้องรู้จักเป็นการส่วนตัวด้วย

อย่างไรเสียเธอมาสมัครงาน ไม่ได้มาสมัครเป็นลูกสะใภ้เจ้าของบริษัทเสียหน่อย

ห้องประชุมใหญ่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวและทอง หรูหราทว่าโปร่งสบาย โต๊ะไม้ยาวตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องรายล้อมด้วยเก้าอี้หนังสีครีม บนผนังด้านหนึ่งมีจอแสดงภาพโฆษณาชุดชั้นในคอลเลกชันล่าสุดของบริษัทเปิดวนซ้ำไปมา

วาดฝันเลือกทรุดตัวลงนั่งบริเวณกลางโต๊ะ หยิบสมุดบันทึกและปากกาออกมาวางเตรียมพร้อม

"พนักงานใหม่ใช่ไหมคะ"

เสียงเรียบๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พบหญิงสาวผมสั้นประบ่าในชุดเบลเซอร์สีเทาเข้มยืนอยู่ข้างเก้าอี้

"ใช่ค่ะ วาดฝันค่ะ"

"วรินทร์นะคะ หัวหน้าทีมออกแบบผลิตภัณฑ์"

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณวรินทร์"

อีกฝ่ายปรายตามองแฟ้มสะสมผลงานที่วาดฝันวางไว้บนโต๊ะ "ได้ข่าวว่าเคยทำงานกับแบรนด์ต่างประเทศ"

"เคยร่วมพัฒนาแบบให้สองแบรนด์ค่ะ"

"อืม... ก็ดีค่ะ แต่งานที่นี่อาจจะไม่เหมือนที่อื่นนะคะ เราต้องคิดให้ครบทั้งเรื่องความสวยงาม ต้นทุน และข้อจำกัดในการผลิตจริง"

วาดฝันคลี่ยิ้มรับบางเบา "ทราบค่ะ เพราะตอนทดสอบเข้าทำงาน ทางบริษัทก็มีโจทย์เรื่องการคำนวณต้นทุนให้แก้ด้วยเหมือนกัน"

วรินทร์ชะงักไปนิดหนึ่ง "หรือคะ"

"ค่ะ โจทย์ค่อนข้างซับซ้อนและละเอียดทีเดียว แต่ก็ท้าทายและสนุกดีค่ะ"

รอยยิ้มของคนเป็นหัวหน้าทีมดูฝืดเฝื่อนลงไปถนัดตา           "หวังว่าจะทำงานร่วมกันได้ดีนะคะ"

"แน่นอนค่ะ" วาดฝันตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส "ถ้างานส่วนไหนฉันไม่เข้าใจ คงต้องรบกวนขอคำปรึกษาจากคุณวรินทร์ด้วยนะคะ"

"ได้ค่ะ"

"แต่ถ้างานไหนฉันเข้าใจดีอยู่แล้ว ก็จะพยายามจัดการเองเพื่อไม่ให้รบกวนเวลาของคุณวรินทร์ค่ะ"

วรินทร์มองหน้าพนักงานใหม่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง

วาดฝันก้มลงเปิดสมุดบันทึกอย่างอารมณ์ดี วันแรกก็เจอคนพยายามข่มเด็กใหม่เสียแล้ว แต่ไม่เป็นไร เธอทำงานในวงการนี้มาหลายปีจนรู้ดีว่า คนบางประเภทชอบวัดความสามารถของคนอื่นจากจำนวนปีที่นั่งเก้าอี้ มากกว่าผลงานที่ทำออกมาให้เห็น

"ทุกคนคะ"

เสียงทรงอำนาจของ ณิชา วรากุล ดังขึ้นจากหน้าห้อง          "ก่อนจะเริ่มประชุม วันนี้เรามีสมาชิกใหม่เข้าร่วมทีมออกแบบด้วยนะคะ คุณวาดฝัน ธาราวรินทร์ ค่ะ"

วาดฝันลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือไหว้ทักทายทุกคนรอบโต๊ะ "สวัสดีค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

เสียงปรบมือต้อนรับดังขึ้นประปราย

"ยินดีต้อนรับค่ะ" ณิชาส่งยิ้มให้ "นั่งลงได้เลยค่ะคุณวาดฝัน"

ทว่าจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะทรุดตัวลงนั่ง ประโยคถัดมากลับทำให้สรีระของเธอแข็งค้าง

"วันนี้คุณรามิลจะเข้าร่วมประชุมด้วย รอกันสักครู่นะคะ"

รามิล

ชื่อที่เพิ่งได้ยินกระตุกวูบเข้าไปในความรู้สึกอย่างไม่มีสาเหตุ หญิงสาวรีบปัดความคิดไร้สาระทิ้งไป ประเทศไทยมีคนชื่อรามิลตั้งมากมาย มันจะไปบังเอิญแจ็กพอตแตกเป็นผู้ชายคนนั้นได้อย่างไร

แปดปีแล้วนะ ป่านนี้เขาคงไปใช้ชีวิตเสเพลอยู่ที่ไหนสักแห่ง เผลอๆ อาจจะแต่งงานมีลูกไปแล้วด้วยซ้ำ และเอาเข้าจริงเธอก็ไม่ได้อยากรับรู้ด้วย

"ท่านประธานมาแล้วค่ะ"

เสียงกระซิบของพนักงานคนหนึ่งทำให้ทุกสายตาพุ่งเป้าไปทางประตู

บานประตูกระจกถูกผลักเปิดออกกว้าง ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทและกางเกงสแล็กสีเข้มก้าวเข้ามาภายในห้อง เขาไม่ได้สวมสูทหรือผูกเนกไทเต็มยศเหมือนผู้บริหารทั่วไป แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ ถึงข้อศอก เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือเรือนหรู ส่วนบริเวณลำคอเหนือปกเสื้อปรากฏรอยสักสีเข้มวับแวม

เส้นผมสีดำสนิทถูกเซตทรงอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูสุขุมลุ่มลึกขึ้นตามวัยวุฒิ

แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้น... วาดฝันจำได้ฝังใจ!

ปลายนิ้วที่จับปากกาอยู่คลายออกกะทันหัน ด้ามโลหะสีเงินร่วงหล่นกระทบโต๊ะกระจกดังแกร๊ก

ไม่จริง... นี่เธอกำลังฝันร้ายอยู่ใช่ไหม

บทถัดไป