บทที่ 10 ผู้หญิงไม่ใช่ที่ดินรกร้าง
เสียงของธามดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง "เฮ้ย มึงพูดจริงเหรอวะ"
"เออสิวะ" รามิลตอบรับอย่างรำคาญใจ "พวกมึงจะมาทำตื่นเต้นให้มันเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตทำไมวะ ก็แค่เรื่องปกติป่าววะ"
"แต่มึงตามเทียวไล้เทียวขื่อจีบน้องเขามาตั้งสามเดือนเลยนะเว้ย"
"แล้วกูเคยหลุดปากบอกพวกมึงตอนไหน ว่ากูจะคบกับเด็กนั่นจริงจังฮะ"
คำพูดไร้เยื่อใยเหล่านั้น พุ่งทะลวงเข้ามาเหมือนมีใครเอาหอกแหลมมากรีดแทงตรงกลางหัวใจ วาดฝันยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นอาบสองแก้มโดยไม่ทันตั้งตัว
เมื่อคืน... เขาเพิ่งกอดเธอแน่นและพร่ำบอกว่าชอบเธอ
เมื่อคืน... เขาจูบเธออย่างแสนหวานและอ่อนโยน
เมื่อเช้า... เขายังทำดีและดูแลเทกแคร์เธอราวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่า
แล้วทำไมเช้านี้... ในตอนนี้... เขากลับพูดจาดูถูกเหยียดหยาม ราวกับว่าตัวเธอและทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา เป็นเพียงแค่เกมสนุกๆ ชั่วข้ามคืนของเขาเท่านั้น!
ทำไม... ทำไมพี่ถึงกล้าทำเรื่องสารเลวแบบนี้กับความรู้สึกของฝัน...
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ จนสุดแรง ก่อนจะยกหลังมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว
เธอจะไม่ยอมหลั่งน้ำตาอ่อนแอให้ผู้ชายสารเลวคนนี้เห็นเด็ดขาด!
"คุยเรื่องสนุกกันอยู่เหรอคะ"
เสียงหวานใสทว่าเย็นเฉียบดังขึ้นจากด้านหลัง
รามิลหันขวับกลับมามอง สีหน้าเรียบเฉยของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกตกใจทันที เมื่อเห็นร่างบางของวาดฝันยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกรอบประตูห้อง
"ฝัน!"
เพื่อนผู้ชายทั้งสามคนที่กำลังหัวเราะร่วนเมื่อครู่ ถึงกับหุบปากเงียบกริบราวกับถูกปิดสวิตช์
หญิงสาวปรายตามองหน้าพวกเขาทีละคนด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ผู้ชายสารเลวตรงหน้า "คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอคะ ท่าทางน่าสนุกเชียว"
ชายหนุ่มหน้าซีดเผือด อึกอักทำตัวไม่ถูก "ฝัน... คือ..."
"คุยเรื่องของฉันเมื่อคืนอยู่ใช่ไหมคะ"
ธามเห็นท่าไม่ดีจึงรีบก้าวออกมารับหน้า "เอ่อ... น้องฝันครับ คือพวกพี่แค่แซวไอ้รามมันเล่นเฉยๆ..."
"ไม่เป็นไรค่ะพี่ธาม" เธอยิ้มบางเบา แต่เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ฝันไม่ได้ถามพี่ค่ะ"
รามิลรีบเดินจ้ำอ้าวเข้ามาหา พยายามจะคว้ามือเธอ "ฝัน ฟังพี่อธิบายก่อน"
หญิงสาวก้าวถอยหลังรักษาระยะห่างทันที สะบัดมือหนีอย่างรังเกียจ "ไม่ต้องค่ะ"
"พี่อธิบายเรื่องทั้งหมดได้นะ"
"อธิบายอะไรคะ" เธอเชิดหน้าขึ้น มองสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่ลดละ "อธิบายว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงใจง่ายที่พี่หลอกพามานอนด้วยได้แค่คืนเดียว... หรืออธิบายว่าความจริงแล้ว พี่ไม่ได้คิดจะจริงจังกับฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว!"
รามิลขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน "มันไม่ใช่อย่างที่ฝันเข้าใจนะ"
"แล้วมันเป็นอย่างไหนล่ะคะ"
"พี่... พี่ก็แค่พูดเล่นตามน้ำกับเพื่อนไปอย่างนั้นเอง"
วาดฝันเค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่ามันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "อ๋อ... แปลว่าถ้าพี่อยู่ต่อหน้าเพื่อน พี่จะพูดจาพล่อยๆ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีใครยังไงก็ได้สินะคะ"
"ฝัน!"
"เมื่อคืนพี่เป็นคนบอกเองนะ ว่าพี่ชอบฉัน"
ชายหนุ่มชะงักงัน "ใช่ พี่ชอบฝัน"
"พี่เป็นคนรับปากเองนะ ว่าพี่จะไม่โกหกปิดบังกัน"
"พี่ไม่ได้โกหก!"
"แล้วไอ้ที่เห่าออกมาเมื่อกี้ มันคืออะไรฮะ!"
น้ำเสียงตวาดกร้าวของเธอดังลั่นขึ้นอย่างหมดความอดทน
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบริเวณโถงทางเดินหน้าห้องทันที รามิลเหลือบสายตาไปมองกลุ่มเพื่อนสนิทที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลัง
ความอับอายและเสียฟอร์มแล่นปราดขึ้นมาบนใบหน้า แทนที่เขาจะเอ่ยปากขอโทษอย่างจริงใจ เขากลับเลือกใช้วิธีป้องกันตัวด้วยการขึ้นเสียงแข็งใส่เธอ
"ฝัน! เราหยุดมางี่เง่าทะเลาะกันตรงนี้ได้ไหม!"
"ทำไมคะ" เธอเหยียดยิ้มเย็นชา "กลัวเพื่อนพี่จะรู้ความจริงเหรอ ว่าเมื่อคืนพี่อ้อนวอนพูดจาหมาๆ อะไรกับฉันไว้บ้าง"
"พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น"
"แล้วมันหมายความว่ายังไงล่ะฮะ!"
รามิลถอนหายใจออกมาอย่างแรงและหงุดหงิด "แล้วนี่เธอจะเอายังไง จะเรียกร้องอะไรกับพี่นักหนาฮะ!"
วาดฝันนิ่งอึ้งไปกะทันหัน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้สุดฤทธิ์ "พี่... พี่กล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง"
"ทำไมพี่จะพูดไม่ได้ ก็ในเมื่อเรายังไม่ได้ตกลงคบเป็นแฟนกันเลยด้วยซ้ำ!"
คำตอบมักง่ายนั้น ทำเอาหญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกรองเท้าคอมแบตกระทืบซ้ำลงบนหัวใจที่แหลกเหลว
"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอพยักหน้าช้าๆ รับรู้ถึงความเลวร้ายของผู้ชายตรงหน้า "ถ้าอย่างนั้น... ก็ถือซะว่าเมื่อคืนนี้มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน"
วาดฝันหมุนตัวขวับ เตรียมจะเดินกลับเข้าห้องไปหยิบกระเป๋าสะพาย แต่รามิลกลับพุ่งเข้ามาคว้าท่อนแขนเธอไว้แน่น
"เดี๋ยว!"
"ปล่อยค่ะ!"
"พี่ยังไม่ได้สั่งให้เธอไปไหนทั้งนั้น!"
หญิงสาวหันขวับกลับมาตวัดสายตาดุดัน "แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรในตัวฉันไม่ทราบ... เป็นผัวฉันหรือไง!"
รามิลชะงักค้างไปเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวจากการถูกผู้หญิงฉีกหน้าและต่อว่าต่อหน้ากลุ่มเพื่อนสนิท ทำให้เขาหน้ามืดตามัว หลุดปากพูดประโยคที่เลวร้ายที่สุดออกไปโดยไม่ผ่านกระบวนการกลั่นกรองของสมอง
"ก็... ไม่ใช่หรือไงวะ ก็ในเมื่อเมื่อคืนเรานอนเอากันแล้วนี่!"
วาดฝันเบิกตากว้าง มองหน้าเขานิ่งงันราวกับคนแปลกหน้า ก่อนที่มุมปากสีระเรื่อจะค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันและสมเพชที่สุด
"ถ้าแค่มีอะไรกันครั้งเดียว... กรุณาอย่ามโนเรียกตัวเองว่าผัวค่ะ มันทุเรศ!"
ใบหน้าหล่อเหลาของรามิลตึงเปรี๊ยะราวกับถูกตบฉาดใหญ่ "ฝัน!"
"แล้วก็กรุณาจดจำใส่สมองกลวงๆ ของคุณไว้อีกอย่างหนึ่งนะคะ"
เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขากระด้าง หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตา ไม่ได้ทำให้น้ำเสียงของเธอสั่นคลอนหรืออ่อนแอลงเลยแม้แต่น้อย
"ผู้หญิงไม่ใช่ที่ดินรกร้างนะคะ... ที่คุณคิดจะมาแวะปักป้ายจองกรรมสิทธิ์ไว้ หลังจากที่ได้เข้าไปสำรวจเล่นๆ แค่คืนเดียว!"
