บทที่ 11 ความเชื่อใจที่ถูกทำลาย
ติ๊ง!
บานประตูลิฟต์ปิดสนิทลง ตัดขาดการมองเห็นทั้งหมด
ทิ้งให้รามิลยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้นหินอยู่กับที่
ไม่มีเสียงหัวเราะครื้นเครง ไม่มีคำพูดแซวล้อเลียนจากกลุ่มเพื่อนสนิท มีเพียงความเงียบสงัดที่กดทับลงมาอย่างหนักอึ้งจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก
ธามเดินหน้าเครียดเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง "ไอ้ราม"
ชายหนุ่มไม่ตอบรับ
"มึงทำเหี้ยอะไรลงไปวะเนี่ย"
รามิลหลับตาลงช้าๆ ภาพใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของวาดฝันเมื่อครู่ ยังคงฉายชัดและติดตาฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ
ดวงตากลมโตที่เคยมองเขาด้วยความรักและเทิดทูน บัดนี้... มันกลับหลงเหลือไว้เพียงความรังเกียจและผิดหวังอย่างรุนแรง
เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นขยี้เส้นผมตัวเองอย่างแรงจนเสียทรง ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงแผ่วสั่น
"กู..."
คำพูดทุกอย่างจุกตื้อติดอยู่ในลำคอ
เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่รามิล อัศวธีรากุล รู้สึกตัวอย่างถ่องแท้ว่า...ตัวเขาเอง... เพิ่งจะลงมือทำเรื่องที่งี่เง่าและโง่เง่าที่สุดในชีวิตลงไปเสียแล้ว
"ไอ้ราม! มึงจะยืนแข็งเป็นเสาไฟฟ้าอยู่อีกนานไหมวะ!"
เสียงตะคอกของธามดังลั่นขึ้นทำลายความเงียบงันของโถงทางเดินหน้าห้องพัก แต่ทว่ารามิลกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ สายตาคมเข้มยังคงจับจ้องไปที่บานประตูสเตนเลสของลิฟต์ที่ปิดสนิทไปหลายนาทีแล้วอย่างเลื่อนลอย
ประตูบานนั้น... เพิ่งจะพรากผู้หญิงคนหนึ่งออกไปจากชีวิตเขา
ผู้หญิงที่เมื่อคืนนี้ยังนอนหลับสนิทซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา
ผู้หญิงที่เมื่อเช้านี้ยังส่งยิ้มหวานให้เขาขณะนั่งกินไข่ดาวฝีมือห่วยแตก
และเป็นผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เพิ่งลั่นวาจาประกาศกร้าว ว่าชาตินี้จะไม่ขอรู้จักมักจี่กับเขาอีกต่อไป!
"ไอ้เหี้ยราม!"
ธามทนไม่ไหว กระชากท่อนแขนเพื่อนสนิทเต็มแรงให้หันมาเผชิญหน้า "กูถามมึงจริงๆ เถอะ เมื่อกี้มึงพูดหมาๆ อะไรออกไปฮะ!"
รามิลสะบัดแขนออกอย่างหงุดหงิด "กูรู้ตัวน่า!"
"รู้ตัวเหรอ! มึงรู้ตัวจริงๆ หรือแค่อยากเอาชนะวะ!"
"แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ในเมื่อปากมันหลุดพูดไปแล้ว!"
"ก็ตามไปง้อ ไปขอโทษน้องเขาสิวะ ไอ้ควาย!"
รามิลชะงักกึก
ธามมองหน้าเพื่อนรักอย่างเหลืออด "น้องเขาไม่ได้เรียกร้องขอให้มึงรับผิดชอบแต่งงานด้วยเสียหน่อย! เขาแค่อยากจะรู้ว่ามึงจริงจังกับความรู้สึกของเขาหรือเปล่า แต่มึงเสือกปากพล่อยพูดจาดูถูกเหยียบย่ำเหมือนเขาเป็นแค่ของเล่นเนี่ยนะ!"
"กูไม่ได้คิดแบบนั้น!"
"ไม่ได้คิดแล้วทำไมมึงไม่พูดความจริงออกไปล่ะฮะ!"
คำถามแทงใจดำนั้นทำเอารามิลเงียบสนิทราวกับเป็นใบ้
ใช่... ทำไมเขาถึงไม่พูดความจริงออกไปล่ะ
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองตกหลุมรักวาดฝันมากแค่ไหน หลงใหลรอยยิ้มของเธอ ชอบเวลาที่เธอต่อปากต่อคำ ชอบแม้กระทั่งสีหน้าหงุดหงิดหน้างอทุกครั้งที่ถูกเขาแกล้ง
แต่พอถูกเพื่อนในกลุ่มล้อเลียนว่าเสือผู้หญิงอย่างเขาต้องมาเสียลายสิ้นชื่อเพราะเด็กปีสอง เขากลับถูกทิฐิและหน้าตาครอบงำ จนเลือกที่จะทำตัวเป็นไอ้โง่ปากสว่าง!
"มึงกลัวอะไรนักหนาวะ" ธามต้อนถามต่ออย่างไม่ลดละ "กลัวพวกกูล้อว่ามึงหลงรักน้องเขาสิเนี่ยฮะ!"
รามิลเม้มริมฝีปากแน่นจนนูนเป็นสัน "กู..."
"มึงนี่มันโคตรป๊อด โคตรขี้ขลาดเลยว่ะไอ้ราม!"
คราวนี้รามิลไม่ได้อ้าปากเถียงกลับ
เพราะทุกถ้อยคำด่าทอของเพื่อนสนิท มันคือความจริงที่ทะลวงแทงใจเขาทุกประการ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถยนต์ยุโรปสีดำคันหรูแล่นมาจอดสนิทอยู่หน้าหอพักนักศึกษาหญิงของวาดฝัน
รามิลล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์คุ้นเคย เสียงสัญญาณรอสายดังยาวเหยียดอยู่หลายครั้ง ก่อนจะถูกกดตัดทิ้งไปอย่างเด็ดขาด
ชายหนุ่มกดโทรออกซ้ำอีกครั้ง
ผลลัพธ์ก็ไม่ได้แตกต่างจากเดิม
ครั้งที่สาม...
ครั้งที่สี่...
จนกระทั่งข้อความสั้นๆ เด้งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
'กรุณาอย่าติดต่อมาอีก'
รามิลจ้องมองประโยคตัดรอนนั้นอยู่นาน ก่อนจะรีบรัวนิ้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างร้อนรน
'ฝัน พี่ขอโทษ'
'เมื่อกี้พี่โกรธจนหลุดพูดอะไรไม่คิด'
'พี่ไม่ได้มองว่าฝันเป็นแค่เรื่องสนุกคืนเดียวนะ'
'ลงมาคุยกันหน่อยได้ไหม พี่รออยู่หน้าหอ'
ข้อความทั้งหมดถูกส่งออกไป และขึ้นสถานะว่า 'อ่านแล้ว'
แต่ทว่า... กลับไม่มีคำตอบใดๆ พิมพ์กลับมา
รามิลเอนศีรษะพิงพนักเบาะหนังอย่างหมดสภาพ ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นลูบใบหน้าแรงๆ อย่างหัวเสีย
"โธ่เว้ย!"
เกิดมาเขายังไม่เคยต้องมานั่งตามง้องอนผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต
เพราะที่ผ่านมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนสำคัญมากพอที่จะทำให้เขาต้องยอมลดอีโก้ลงมาทำอะไรแบบนี้
แต่พอถึงคราวที่อยากจะง้อผู้หญิงที่ตัวเองรักจริงๆ เขากลับมืดแปดด้าน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มต้นแก้ไขมันอย่างไรดี
บนห้องพักชั้นสี่
วาดฝันนั่งกอดเข่าคุดคู้ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอยู่บนเตียงนอน ดวงตากลมโตบวมช้ำแดงก่ำจนแทบจะลืมไม่ขึ้น
หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบและสั่นครืดเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ หญิงสาวปรายตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตามองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะคว่ำหน้าจอมันลงกับฟูกอีกครั้งอย่างไม่ไยดี
"มันโทรมาตื๊ออีกแล้วเหรอ"
พลอยขวัญเอ่ยถามขณะวางแก้วน้ำอุ่นลงบนโต๊ะหัวเตียงข้างๆ เพื่อนรัก
วาดฝันพยักหน้ารับเชื่องช้า "อืม"
"แล้วแกจะใจอ่อนรับสายไหม"
"ไม่"
"แน่ใจนะ"
"แน่สิ"
พลอยขวัญถอนหายใจยาว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง "แกอยากเล่าระบายให้ฉันฟังไหม ว่าเมื่อเช้ามันเกิดเรื่องระยำอะไรขึ้น"
วาดฝันนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
ก่อนที่หยาดน้ำตาสีใสจะร่วงหล่นเผาะลงมาอาบแก้มอีกระลอก "พลอย..."
"ว่าไง"
"ฉันมันหน้าโง่มากเลยใช่ไหมวะ"
"อย่าด่าตัวเองแบบนั้นสิไอ้ฝัน"
"ฉันหลงเชื่อคำพูดของเขาทุกอย่างเลยว่ะพลอย..." น้ำเสียงหวานสั่นเครือปานจะขาดใจ "เขาบอกว่าชอบฉัน ฉันก็เชื่อ เขาบอกว่าจะไม่โกหกปิดบัง ฉันก็หลับหูหลับตาเชื่อ..."
