บทที่ 11 ความเชื่อใจที่ถูกทำลาย

ติ๊ง!

บานประตูลิฟต์ปิดสนิทลง ตัดขาดการมองเห็นทั้งหมด

ทิ้งให้รามิลยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้นหินอยู่กับที่

ไม่มีเสียงหัวเราะครื้นเครง ไม่มีคำพูดแซวล้อเลียนจากกลุ่มเพื่อนสนิท มีเพียงความเงียบสงัดที่กดทับลงมาอย่างหนักอึ้งจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก

ธามเดินหน้าเครียดเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง "ไอ้ราม"

ชายหนุ่มไม่ตอบรับ

"มึงทำเหี้ยอะไรลงไปวะเนี่ย"

รามิลหลับตาลงช้าๆ ภาพใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของวาดฝันเมื่อครู่ ยังคงฉายชัดและติดตาฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ

ดวงตากลมโตที่เคยมองเขาด้วยความรักและเทิดทูน บัดนี้... มันกลับหลงเหลือไว้เพียงความรังเกียจและผิดหวังอย่างรุนแรง

เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นขยี้เส้นผมตัวเองอย่างแรงจนเสียทรง ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงแผ่วสั่น

"กู..."

คำพูดทุกอย่างจุกตื้อติดอยู่ในลำคอ

เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่รามิล อัศวธีรากุล รู้สึกตัวอย่างถ่องแท้ว่า...ตัวเขาเอง... เพิ่งจะลงมือทำเรื่องที่งี่เง่าและโง่เง่าที่สุดในชีวิตลงไปเสียแล้ว

"ไอ้ราม! มึงจะยืนแข็งเป็นเสาไฟฟ้าอยู่อีกนานไหมวะ!"

เสียงตะคอกของธามดังลั่นขึ้นทำลายความเงียบงันของโถงทางเดินหน้าห้องพัก แต่ทว่ารามิลกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ สายตาคมเข้มยังคงจับจ้องไปที่บานประตูสเตนเลสของลิฟต์ที่ปิดสนิทไปหลายนาทีแล้วอย่างเลื่อนลอย

ประตูบานนั้น... เพิ่งจะพรากผู้หญิงคนหนึ่งออกไปจากชีวิตเขา

ผู้หญิงที่เมื่อคืนนี้ยังนอนหลับสนิทซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ผู้หญิงที่เมื่อเช้านี้ยังส่งยิ้มหวานให้เขาขณะนั่งกินไข่ดาวฝีมือห่วยแตก

และเป็นผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เพิ่งลั่นวาจาประกาศกร้าว ว่าชาตินี้จะไม่ขอรู้จักมักจี่กับเขาอีกต่อไป!

"ไอ้เหี้ยราม!"

ธามทนไม่ไหว กระชากท่อนแขนเพื่อนสนิทเต็มแรงให้หันมาเผชิญหน้า "กูถามมึงจริงๆ เถอะ เมื่อกี้มึงพูดหมาๆ อะไรออกไปฮะ!"

รามิลสะบัดแขนออกอย่างหงุดหงิด "กูรู้ตัวน่า!"

"รู้ตัวเหรอ! มึงรู้ตัวจริงๆ หรือแค่อยากเอาชนะวะ!"

"แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ในเมื่อปากมันหลุดพูดไปแล้ว!"

"ก็ตามไปง้อ ไปขอโทษน้องเขาสิวะ ไอ้ควาย!"

รามิลชะงักกึก

ธามมองหน้าเพื่อนรักอย่างเหลืออด "น้องเขาไม่ได้เรียกร้องขอให้มึงรับผิดชอบแต่งงานด้วยเสียหน่อย! เขาแค่อยากจะรู้ว่ามึงจริงจังกับความรู้สึกของเขาหรือเปล่า แต่มึงเสือกปากพล่อยพูดจาดูถูกเหยียบย่ำเหมือนเขาเป็นแค่ของเล่นเนี่ยนะ!"

"กูไม่ได้คิดแบบนั้น!"

"ไม่ได้คิดแล้วทำไมมึงไม่พูดความจริงออกไปล่ะฮะ!"

คำถามแทงใจดำนั้นทำเอารามิลเงียบสนิทราวกับเป็นใบ้

ใช่... ทำไมเขาถึงไม่พูดความจริงออกไปล่ะ

ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองตกหลุมรักวาดฝันมากแค่ไหน หลงใหลรอยยิ้มของเธอ ชอบเวลาที่เธอต่อปากต่อคำ ชอบแม้กระทั่งสีหน้าหงุดหงิดหน้างอทุกครั้งที่ถูกเขาแกล้ง

แต่พอถูกเพื่อนในกลุ่มล้อเลียนว่าเสือผู้หญิงอย่างเขาต้องมาเสียลายสิ้นชื่อเพราะเด็กปีสอง เขากลับถูกทิฐิและหน้าตาครอบงำ จนเลือกที่จะทำตัวเป็นไอ้โง่ปากสว่าง!

"มึงกลัวอะไรนักหนาวะ" ธามต้อนถามต่ออย่างไม่ลดละ "กลัวพวกกูล้อว่ามึงหลงรักน้องเขาสิเนี่ยฮะ!"

รามิลเม้มริมฝีปากแน่นจนนูนเป็นสัน "กู..."

"มึงนี่มันโคตรป๊อด โคตรขี้ขลาดเลยว่ะไอ้ราม!"

คราวนี้รามิลไม่ได้อ้าปากเถียงกลับ

เพราะทุกถ้อยคำด่าทอของเพื่อนสนิท มันคือความจริงที่ทะลวงแทงใจเขาทุกประการ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถยนต์ยุโรปสีดำคันหรูแล่นมาจอดสนิทอยู่หน้าหอพักนักศึกษาหญิงของวาดฝัน

รามิลล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์คุ้นเคย เสียงสัญญาณรอสายดังยาวเหยียดอยู่หลายครั้ง ก่อนจะถูกกดตัดทิ้งไปอย่างเด็ดขาด

ชายหนุ่มกดโทรออกซ้ำอีกครั้ง

ผลลัพธ์ก็ไม่ได้แตกต่างจากเดิม

ครั้งที่สาม...

ครั้งที่สี่...

จนกระทั่งข้อความสั้นๆ เด้งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

'กรุณาอย่าติดต่อมาอีก'

รามิลจ้องมองประโยคตัดรอนนั้นอยู่นาน ก่อนจะรีบรัวนิ้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างร้อนรน

'ฝัน พี่ขอโทษ'

'เมื่อกี้พี่โกรธจนหลุดพูดอะไรไม่คิด'

'พี่ไม่ได้มองว่าฝันเป็นแค่เรื่องสนุกคืนเดียวนะ'

'ลงมาคุยกันหน่อยได้ไหม พี่รออยู่หน้าหอ'

ข้อความทั้งหมดถูกส่งออกไป และขึ้นสถานะว่า 'อ่านแล้ว'

แต่ทว่า... กลับไม่มีคำตอบใดๆ พิมพ์กลับมา

รามิลเอนศีรษะพิงพนักเบาะหนังอย่างหมดสภาพ ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นลูบใบหน้าแรงๆ อย่างหัวเสีย

"โธ่เว้ย!"

เกิดมาเขายังไม่เคยต้องมานั่งตามง้องอนผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต

เพราะที่ผ่านมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนสำคัญมากพอที่จะทำให้เขาต้องยอมลดอีโก้ลงมาทำอะไรแบบนี้

แต่พอถึงคราวที่อยากจะง้อผู้หญิงที่ตัวเองรักจริงๆ เขากลับมืดแปดด้าน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มต้นแก้ไขมันอย่างไรดี

บนห้องพักชั้นสี่

วาดฝันนั่งกอดเข่าคุดคู้ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอยู่บนเตียงนอน ดวงตากลมโตบวมช้ำแดงก่ำจนแทบจะลืมไม่ขึ้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบและสั่นครืดเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ หญิงสาวปรายตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตามองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะคว่ำหน้าจอมันลงกับฟูกอีกครั้งอย่างไม่ไยดี

"มันโทรมาตื๊ออีกแล้วเหรอ"

พลอยขวัญเอ่ยถามขณะวางแก้วน้ำอุ่นลงบนโต๊ะหัวเตียงข้างๆ เพื่อนรัก

วาดฝันพยักหน้ารับเชื่องช้า "อืม"

"แล้วแกจะใจอ่อนรับสายไหม"

"ไม่"

"แน่ใจนะ"

"แน่สิ"

พลอยขวัญถอนหายใจยาว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง "แกอยากเล่าระบายให้ฉันฟังไหม ว่าเมื่อเช้ามันเกิดเรื่องระยำอะไรขึ้น"

วาดฝันนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

ก่อนที่หยาดน้ำตาสีใสจะร่วงหล่นเผาะลงมาอาบแก้มอีกระลอก "พลอย..."

"ว่าไง"

"ฉันมันหน้าโง่มากเลยใช่ไหมวะ"

"อย่าด่าตัวเองแบบนั้นสิไอ้ฝัน"

"ฉันหลงเชื่อคำพูดของเขาทุกอย่างเลยว่ะพลอย..." น้ำเสียงหวานสั่นเครือปานจะขาดใจ "เขาบอกว่าชอบฉัน ฉันก็เชื่อ เขาบอกว่าจะไม่โกหกปิดบัง ฉันก็หลับหูหลับตาเชื่อ..."

บทก่อนหน้า
บทถัดไป