บทที่ 12 วันเวลาที่หายไป

เธอซบหน้าลงกับหัวเข่า ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

"เมื่อคืน... ฉันมีความสุขมากเลยนะเว้ยพลอย ฉันคิดว่าฉันเจอคนที่ใช่แล้ว"

พลอยขวัญขยับตัวเข้าไปสวมกอดเพื่อนรักไว้แน่น ลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านอย่างปลอบประโลม "ฉันรู้ๆ"

"แต่พอมาเช้านี้... เขากลับพูดกับเพื่อนหน้าตาเฉย ว่าฉันมันก็เป็นแค่เรื่องสนุกคืนเดียว!"

เสียงสะอื้นไห้หลุดรอดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันไม่เข้าใจเลยว่ะพลอย ถ้าเขาไม่ได้คิดจะคบหาฉันจริงจังตั้งแต่แรก แล้วเขาจะมาตามจีบตามเทกแคร์ฉันทำไมตั้งหลายเดือนฮะ!"

พลอยขวัญลูบผมเพื่อนเบาๆ "คนบางคนมันก็เห็นแก่ตัวและเห็นแก่ได้แบบนี้แหละฝัน"

"แล้วทำไม... แจ็กพอตมันต้องมาตกที่ฉันด้วยวะ"

"ฝัน..."

"ฉันรักเขานะเว้ยพลอย" คำสารภาพนั้นแผ่วเบาจนแทบปลิวหายไปกับสายลม "ฉันรักผู้ชายคนนั้น... รักเขาไปแล้วจริงๆ"

พลอยขวัญกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น

เธอไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาปลอบประโลมจิตใจที่แหลกสลายของเพื่อนได้เลย เพราะต่อให้พูดคำว่า 'ไม่เป็นไร' ซ้ำอีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักหลอกลวง มันก็ไม่มีทางจางหายไปได้ง่ายๆ อยู่ดี

สองสัปดาห์ต่อมา ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

"มึงยังติดต่อน้องวาดฝันไม่ได้อีกเหรอวะ"

ธามเอ่ยถามขึ้นขณะเดินลากกระเป๋าเดินทางมาส่งเพื่อนสนิทที่หน้าเกต

รามิลส่ายหน้าเนือยๆ "ไม่ได้เลยว่ะ"

"ไปดักรอที่คณะหรือยัง"

"ไปแล้ว"

"แล้วเป็นไง"

"เขาฝากเพื่อนมาไล่กู บอกว่าไม่ต้องการเจอหน้ากูอีก"

ธามลอบถอนหายใจ "ก็สมควรโดนแล้วล่ะ"

"กูรู้!"

"รู้ก็ดีแล้ว"

รามิลตวัดสายตามองหน้าเพื่อนอย่างหงุดหงิด "มึงจะเหยียบย่ำซ้ำเติมกูไปอีกนานแค่ไหนวะฮะ!"

"ก็จนกว่ามึงจะเลิกหลงตัวเอง คิดว่าคำขอโทษแค่ประโยคเดียวของมึง จะเสกให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไงล่ะ"

ชายหนุ่มเงียบเสียงลง

ตลอดระยะเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาพยายามงัดทุกวิถีทางเพื่อติดต่อวาดฝัน แต่เธอบล็อกเบอร์ บล็อกแชต ไม่ตอบรับการสื่อสารใดๆ และเมื่อเขาตัดสินใจไปดักรอที่คณะ เธอก็ฝากพลอยขวัญมาด่าเปิงและไล่ตะเพิดกลับไป

กระทั่งเมื่อวานนี้ ขณะที่เขากำลังยืนรออยู่หน้าตึก เขาบังเอิญเห็นเธอเดินออกมาจากอาคารเรียน

รามิลก้าวเท้ายาวๆ หวังจะเข้าไปขวางทางเพื่อปรับความเข้าใจ

แต่ทว่า... พอวาดฝันเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขา เธอกลับชะงักฝีเท้า แล้วตัดสินใจหมุนตัวเดินหันหลังหนีไปอีกทางทันทีโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

สายตาว่างเปล่าที่เธอมองข้ามเขาไป ราวกับว่าเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิต

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อไป" ธามเอ่ยถามทำลายความเงียบ

รามิลก้มมองตั๋วเครื่องบินในมือแน่น "กูก็คงต้องบินไปเรียนต่อตามแพลนก่อน"

"แล้วเรื่องน้องฝันล่ะ มึงจะปล่อยเบลอไปเลยเหรอ"

เขานิ่งอึ้งไปนาน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "กู... กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ"

ธามเอื้อมมือไปตบบ่าเพื่อนสนิทสองสามที "งั้นกูในฐานะเพื่อน จะขอเตือนสติมึงไว้อย่างหนึ่งนะไอ้ราม"

"อะไร"

"ถ้ามึงรักน้องเขาจริงๆ... ก็จงอย่าทำเหมือนว่าความเสียใจของเขา เป็นแค่ปัญหาเล็กๆ ที่มึงต้องรีบเคลียร์ให้มันจบๆ ไป"

รามิลหันไปขมวดคิ้ว "มึงหมายความว่าไงวะ"

"กูหมายความว่า... น้องเขามีสิทธิ์เต็มร้อยที่จะไม่ยกโทษและไม่ให้อภัยคนปากพล่อยอย่างมึงไงล่ะ"

ประโยคแทงใจดำนั้นทำเอาชายหนุ่มเงียบกริบไปเป็นนาที

ก่อนที่ศีรษะทุยจะพยักหน้ารับช้าๆ "เออ... กูเข้าใจแล้ว"

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จากหนึ่งเดือน... กลายเป็นหนึ่งปี

จากหนึ่งปี... ล่วงเลยผ่านไปถึงสามปี

รามิลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจจากต่างประเทศ และเดินทางกลับมาสืบทอดกิจการของครอบครัวอย่างเต็มตัว

เขาโหมทำงานหนัก เดินทางไปเจรจาธุรกิจในหลายประเทศ พบปะผู้คนมากมายในแวดวงสังคม และเคยลองเปิดใจคบหาดูใจกับผู้หญิงคนอื่นบ้างตามประสา

แต่ทว่า... ไม่เคยมีความสัมพันธ์ครั้งไหนที่สามารถดำเนินไปได้ยืดเยื้อและยาวนานเลยสักครั้ง

ไม่ใช่เพราะว่าวาดฝันคือผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก หรือเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวอะไรหรอก

หากแต่เป็นเพราะ... ทุกครั้งที่ความสัมพันธ์ครั้งใหม่เริ่มมีปัญหา หรือต้องเผชิญกับความคาดหวัง เขากลับพบว่าตัวเองยังคงขี้ขลาดและหวาดกลัวการยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาตัดสินใจกะเทาะเปลือกความเงียบที่เป็นเครื่องป้องกันตัวเองออก

รามิลเริ่มก่อตั้งและปลุกปั้น ลูเนีย อินทิเมตส์ ขึ้นมา จากแนวคิดที่ต้องการพัฒนาชุดชั้นในสตรีที่ผสมผสานความสวยงามของการออกแบบเข้ากับฟังก์ชันการใช้งานจริง

ธุรกิจเติบโตและก้าวกระโดดอย่างต่อเนื่อง

จากบริษัทเล็กๆ กลายเป็นแบรนด์ระดับพรีเมียมที่มีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับในวงการ

แต่ทว่า ท่ามกลางความสำเร็จอันหอมหวานและทรัพย์สินเงินทองมากมาย เขายังคงเก็บซ่อนรูปถ่ายใบหนึ่งเอาไว้ในลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานเสมอ

มันคือภาพถ่ายของเด็กสาววัยยี่สิบปีในชุดนักศึกษา ที่กำลังยืนหัวเราะร่าเริงอย่างสดใสอยู่ข้างเวทีงานแฟชั่นการกุศล

รามิลมักจะหยิบภาพนั้นขึ้นมาดูเงียบๆ ในวันที่รู้สึกเหนื่อยล้า ก่อนจะเก็บมันกลับเข้าที่เดิมอย่างทะนุถนอม

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยล่วงรู้เลยว่าผู้หญิงในภาพมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร เรียนจบหรือยัง หรือมีใครดูแลหัวใจไปแล้วหรือเปล่า

เขารู้เพียงแค่ว่า... เธอเคยลั่นวาจาว่าไม่ต้องการให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือมีตัวตนในชีวิตของเธออีก

และเขา... ผู้ชายที่เคยทำร้ายเธอจนแหลกสลาย ก็ไม่มีสิทธิ์ใดๆ ที่จะหน้าด้านไปฝืนความต้องการนั้นของเธอ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป