บทที่ 13 วันที่ได้เจอกันอีกครั้ง

แปดปีต่อมา...

"คุณรามิลคะ"

เสียงเรียกของณิชาดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ดึงสติชายหนุ่มให้กลับมาสู่ปัจจุบัน

"ครับ"

"นี่เป็นแฟ้มรายงานเบื้องต้นของทีมออกแบบคอลเลกชัน เซคันด์ สกิน ค่ะ" หญิงเก่งวางแฟ้มเอกสารปกแข็งลงบนโต๊ะ "มีข้อเสนอแนะเรื่องการปรับเปลี่ยนวัสดุและการทดสอบผลิตภัณฑ์เพิ่มเติม จากดีไซเนอร์คนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาค่ะ"

รามิลเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มผ่านๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจนัก

กระทั่งนัยน์ตาคมกริบสะดุดเข้ากับตัวอักษรชื่อ-นามสกุลของผู้ที่เสนอแนวคิดในท้ายหน้ากระดาษ

'วาดฝัน ธาราวรินทร์'

ปลายนิ้วหนาที่กำลังพลิกหน้ากระดาษหยุดชะงักงันทันที

"คุณณิชาครับ"

"คะท่านประธาน"

"พนักงานคนนี้..." เขาเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ คู่ใจ "เพิ่งเข้ามาเริ่มงานใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ เพิ่งเริ่มงานเมื่อวานนี้เองค่ะ"

"ใครเป็นคนคัดเลือกรับเข้ามา"

"ทางฝ่ายบุคคลร่วมกับคณะกรรมการสัมภาษณ์เป็นคนพิจารณาค่ะ ดิฉันแค่เซ็นอนุมัติตามผลการคัดเลือก... มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะคุณรามิล"

รามิลก้มมองชื่อบนหน้ากระดาษอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ "เปล่าครับ ไม่มีอะไร"

ณิชาพยักหน้ารับ "ถ้าอย่างนั้น ดิฉันขอตัวไปจัดการธุระต่อก่อนนะคะ"

เมื่อบานประตูปิดลง รามิลจึงเอนแผ่นหลังพิงเก้าอี้หนังอย่างผ่อนคลาย

ชื่อของผู้หญิงที่เขาหลงคิดว่าจะไม่มีวันได้โคจรมาพบเจอกันอีกในชาตินี้ กลับมาปรากฏตัวเด่นหราอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน

เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในห้องประชุมเมื่อวานนี้

สีหน้าตกตะลึงจนปากกาหล่นของเธอ

รอยยิ้มหวานหยดที่แอบแฝงไปด้วยวาจาเชือดเฉือน

และประโยคเด็ดทิ้งท้ายที่ทำเอาเขาไปไม่เป็น

'อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าเวลาผ่านไปตั้งแปดปีแล้ว... กรรมยังตามทันอยู่'

รามิลหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาเบาๆ "ฝีปากจัดจ้านร้ายกาจขึ้นเยอะเลยนะ... ยัยฝัน"

เขาล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมาเตรียมจะส่งข้อความไปหา ก่อนจะชะงักกึกเมื่อนึกถึงข้อความแชตที่เธอเพิ่งด่าเปิงส่งมาเมื่อเย็นวาน

'กรุณาอย่าละเมิดสิทธิ์โดยการนำข้อมูลติดต่อของพนักงานมาใช้เพื่อเรื่องส่วนตัวอีกนะคะ'

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว

เขาเพิ่งจะพลาดพลั้งทำผิดซ้ำสอง ตั้งแต่วันแรกที่ได้กลับมาเจอกัน

ความเคยชินในการใช้อำนาจเบ็ดเสร็จจัดการทุกอย่างในฐานะเจ้าของบริษัท ทำให้เขาลืมฉุกคิดไปเสียสนิท ว่าการทำแบบนั้นมันจะยิ่งทำให้เธอรู้สึกต่อต้านและรังเกียจเขามากขึ้นไปอีก

ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะกลับมาเปิดแฟ้มเอกสารงานตรงหน้าอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาตั้งใจอ่านพิจารณารายละเอียดข้อเสนอแนะของเธออย่างจริงจังทุกบรรทัด

ตัวเลขการคำนวณต้นทุน การวิเคราะห์พฤติกรรมกลุ่มเป้าหมายอย่างละเอียด และข้อสังเกตเกี่ยวกับปัญหาความสบายในการสวมใส่จริง ถูกจัดวางโครงสร้างและนำเสนออย่างเป็นระบบระเบียบและมืออาชีพสุดๆ

รามิลอ่านจนถึงบรรทัดสุดท้าย ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะค่อยๆ ยกโค้งขึ้น

"เก่งขึ้นเป็นบ้าเลยนี่"

เขาไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจเพียงเพราะเธอเคยเป็นอดีตผู้หญิงของเขา

แต่เขาภูมิใจ... ที่ได้เห็นเด็กสาวโก๊ะๆ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยวิ่งหอบกล่องพลาสติกชนเขากลางมหาวิทยาลัย เติบโตและก้าวหน้าขึ้นมาเป็นนักออกแบบมืออาชีพที่มีความสามารถล้นเหลือจริงๆ

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง "ขออนุญาตครับท่านประธาน"

เลขาฯ หนุ่มเปิดประตูเดินเข้ามา "คุณรามิลครับ คุณณิชาฝากมาเรียนถาม ว่าท่านประธานต้องการให้เพิ่มวาระการนำเสนอแนวคิดของคุณวาดฝัน เข้าไปในการประชุมบอร์ดบริหารครั้งหน้าด้วยหรือเปล่าครับ"

รามิลก้มมองเอกสารในมือ ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่ลังเล

"เพิ่มวาระนี้เข้าไปด้วยครับ"

"จะให้ระบุชื่อคุณวาดฝันเป็นผู้นำเสนอโดยตรงเลยไหมครับ"

ชายหนุ่มนิ่งคิดคำนวณในหัวไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าหวานที่เชิดรั้นและรอยยิ้มประชดประชันผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง

"ไม่ต้องครับ ให้ทีมออกแบบจัดคนมานำเสนอตามขั้นตอนการทำงานปกติของพวกเขาเลย"

"รับทราบครับ"

"อ้อ แล้วก็..." เลขาฯ หยุดยืนรอรับคำสั่งเพิ่มเติม

รามิลกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับ "ฝากกำชับทีมออกแบบด้วยนะ ว่าให้เตรียมข้อมูลซัปพอร์ตมาให้แน่นและครบถ้วนที่สุด... เพราะงานนี้ผมมี 'คำถาม' เยอะเป็นพิเศษ"

"ได้ครับท่าน"

เมื่อเลขาฯ โค้งศีรษะแล้วเดินออกจากห้องไป รามิลจึงหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาวงและจดโน้ตคำถามสุดหินลงบนหน้าเอกสารของวาดฝัน

เขารู้สไตล์ของเธอดี ว่าผู้หญิงหยิ่งทะนงอย่างวาดฝัน ไม่ต้องการได้อภิสิทธิ์หรือสิทธิพิเศษใดๆ เหนือคนอื่น

และเธอคงจะเกลียดขี้หน้าเขามากกว่าเดิมแน่ๆ หากรู้ว่าเขายอมลดมาตรฐานการทำงานของบริษัท เพียงเพราะเธอคือผู้หญิงที่เขารู้จัก

ถ้าอย่างนั้น... เขาก็จะสวมบทบาทเจ้านายจอมเนี้ยบ ปฏิบัติต่อเธออย่างเข้มงวดและเท่าเทียมเหมือนกับพนักงานคนอื่นๆ

อย่างน้อยก็ในเวลาที่ต้องสู้รบปะทะคารมกันในห้องประชุมล่ะนะ

ส่วนเรื่องหัวใจและเรื่องส่วนตัว...

รามิลทอดสายตามองชื่อของเธอบนหน้ากระดาษอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"แปดปีแล้วนะฝัน..."

ชายหนุ่มระบายยิ้มจางๆ "พี่ไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอจะยอมเปิดโอกาสให้คนสารเลวอย่างพี่ได้แก้ตัวอีกไหม"

เขาจัดการพับปิดแฟ้มเอกสารลง "แต่ในครั้งนี้... พี่จะไม่ยอมพลาดพลั้ง ทำเหมือนว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่มีความหมายสำหรับพี่ อีกแล้ว"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป