บทที่ 18 กำแพงที่ไม่มีวันลดลง

วาดฝันชะงักช้อนค้างอยู่ในปาก

อย่าบอกนะว่า...

เธอค่อยๆ ช้อนตาเงยหน้าขึ้นมอง

รามิลในชุดทำงานเต็มยศยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างโต๊ะ อีกมือหนึ่งถือถาดอาหารเรียบง่าย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับไปด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่เธอจดจำได้ฝังใจ

แก้มรีบลุกลี้ลุกลนลุกขึ้นยืนต้อนรับเจ้านายใหญ่ทันที "มะ... ไม่มีคนนั่งค่ะคุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ