บทที่ 3 คนเก่าที่ไม่อยากจำ
รอยยิ้มของรามิลแข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันที
วาดฝันยกมือไหว้ลาอย่างนอบน้อม
"ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ ท่านประธาน"
แล้วร่างบางก็หมุนตัวเดินเฉิดฉายออกจากห้องประชุมไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ปล่อยให้เจ้าของบริษัทมูลค่าหลายร้อยล้านยืนเค้งคว้างอยู่กับที่เพียงลำพัง
รามิลมองบานประตูที่ปิดสนิทลง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
"ยังร้ายเหมือนเดิมเลยนะ... ยัยฝัน"
เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกดีใจหรือปวดหัวดี ผู้หญิงที่เขาเฝ้านึกถึงและติดค้างคำขอโทษมาตลอดแปดปีกลับมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วจริงๆ เพียงแต่ดูจากสถานการณ์แล้ว... เธอไม่ได้กลับมาเพื่อให้เขาชดใช้ความผิดหรือยอมให้จีบใหม่ง่ายๆ แน่
และที่สำคัญ เธอเกลียดขี้หน้าเขาชนิดที่มองปราดเดียวก็รู้โดยไม่ต้องเสียเวลาแปลความหมายเลยสักนิด!
ภายในลิฟต์โดยสาร วาดฝันรีบล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันสนทนา พิมพ์ข้อความหาพลอยขวัญ เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วราวกับกำลังรัวปืนกลระบายความอัดอั้น
'พลอย แกว่างไหม ฉันมีเรื่องจะเม้าท์!'
ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
'อะไรยะ วันแรกที่ทำงานก็มีเรื่องแล้วหรือ'
'มี! เรื่องใหญ่มากด้วย!'
'โดนไล่ออก?'
'ยัง! แต่ถ้าฉันเผลอเอาแฟ้มฟาดหน้าเจ้าของบริษัท อาจจะโดน!'
'หา! ทำไมวะ'
วาดฝันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนพิมพ์ข้อความสั้นๆ แต่ได้ใจความส่งไป
'เจ้าของบริษัทฉันชื่อรามิล'
คราวนี้ปลายทางเงียบหายไปนานเกือบนาที ก่อนที่ข้อความตัวอักษรใหญ่ยักษ์จะรัวกลับมา
'รามิลไหน! อย่าบอกนะว่าไอ้พี่รามคนนั้น!'
'เออ! คนนั้นแหละ!'
โทรศัพท์สั่นครืดพร้อมเสียงเรียกเข้าแทบจะในวินาทีถัดมา หญิงสาวกดรับสายทันที
"ว่าไง"
"ไอ้ฝัน!" เสียงเพื่อนสนิทแผดลั่นทะลุลำโพงจนเธอต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู
"เบาๆ สิวะ อยู่ในลิฟต์!"
"แกจะบอกว่าผู้ชายที่เคยฟันแล้วทิ้งแก เป็นเจ้าของบริษัทที่แกเพิ่งเข้าไปทำงานเนี่ยนะ!"
"เออ"
"ฉิบหาย!"
"เออ!"
"แล้วแกจะเอายังไงต่อ"
วาดฝันเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองบนผนังสเตนเลสในลิฟต์ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
"ทำงานสิวะ"
"แค่นั้น?"
"อ้าว แล้วแกจะให้ฉันทำอะไร ยื่นใบลาออกแล้ววิ่งหนีมันหรือไง"
"ก็..."
"ไม่มีทาง!" น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและเด็ดขาด "ฉันสอบผ่านเข้ามาด้วยความสามารถของตัวเอง เงินเดือนก็ดี สวัสดิการก็เยี่ยม งานก็ตรงสายที่เรียนมาเป๊ะ"
เธอเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้ม "จะให้ฉันยอมทิ้งโอกาสดีๆ ลาออกเพียงเพราะมาเจอผู้ชายที่เคยทำตัวเฮงซวยใส่เมื่อแปดปีก่อนเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ"
"แล้ว..."
"ก็อยู่สิ"
"อยู่ทำไม"
วาดฝันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อยู่ให้มันเห็นคาตาไง ว่าผู้หญิงที่มันเคยดูถูก วันหนึ่งก็สามารถยืนหยัดและเก่งได้โดยไม่ต้องพึ่งพามัน"
พลอยขวัญเงียบไปอึดใจ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
"เออ! นี่แหละเพื่อนกู สมกับเป็นลูกอีช่างสู้!"
เสียงสัญญาณลิฟต์ดังเตือนเมื่อเคลื่อนลงมาถึงชั้นล่าง วาดฝันก้าวเดินออกจากลิฟต์ด้วยท่วงท่ามั่นใจและสง่างาม
"แล้วอีกอย่างนะพลอย..."
"อะไรวะ"
หญิงสาวยิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายวาววับ "มันเคยทำฉันเจ็บมามากพอแล้ว คราวนี้ถ้าจะต้องมีใครสักคนที่เสียอาการ..."
วาดฝันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคปิดท้ายด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น
"คนคนนั้นก็ต้องเป็นมันบ้างแหละ!"
"ไอ้ฝัน! แกฟังฉันอยู่นี่หรือเปล่า"
"ฟังอยู่ แกจะตะโกนทำไมเนี่ย"
วาดฝันรีบลดระดับเสียงโทรศัพท์มือถือลงขณะก้าวออกจากลิฟต์มุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟชั้นล่างของอาคารสำนักงาน เสียงของพลอยขวัญแผดลั่นจนเธอกลัวว่าคนรอบข้างจะได้ยินเรื่องที่ไม่สมควรเข้า
"ก็ฉันตกใจนี่หว่า! แกหายหน้าหนีไอ้พี่รามไปตั้งแปดปี อยู่ดีๆ ดันไปสมัครงานบริษัทมันเข้าอย่างจัง นี่มันพรหมลิขิตหรือเจ้ากรรมนายเวรตามมาทวงหนี้วะเนี่ย"
"อย่างหลังแน่นอน" วาดฝันตอบเสียงสะบัด
"แล้วมันจำแกได้ไหม"
"จำได้สิ"
"แล้วมันว่าไงบ้าง"
หญิงสาวกลอกตาขึ้นฟ้าเมื่อนึกถึงบทสนทนาในห้องประชุมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
"ก็ทำหน้าระรื่นเหมือนเจอเพื่อนเก่าที่พลัดพรากกันไปนาน แล้วมาถามว่าฉันสบายดีไหม"
"แล้วแกตอบว่าอะไร"
"ก็บอกว่าสบายดี แล้วก็ดีใจที่กรรมยังตามทันมันอยู่"
เสียงหัวเราะก๊ากของพลอยขวัญดังทะลุลำโพงจนวาดฝันต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูอีกรอบ
"โอ๊ย! สมเป็นแกจริงๆ แล้วมันทำหน้ายังไง"
"หน้าเจื่อนเหมือนคนกินมะนาวเข้าไปทั้งสวน"
"สะใจ!"
"แต่ฉันไม่สะใจเลยสักนิด" น้ำเสียงของวาดฝันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "ฉันอุตส่าห์ตั้งใจจะเริ่มต้นงานใหม่ให้สวยงาม ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอคนที่อยากลืมที่สุดในชีวิตตั้งแต่วันแรก"
พลอยขวัญเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "ฉันขอพูดอีกครั้งนะ ถ้าแกอึดอัดจนไม่ไหว แกอย่าทนทำเลย เก่งๆแบบแกไปทำงานที่ไหนก็ได้"
"ไม่" วาดฝันสวนกลับทันควัน "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายวิ่งหนีด้วย"
"เออ จริงของแก"
"อีกอย่าง เงินเดือนและสวัสดิการที่นี่ก็ดีมาก จะให้ฉันทิ้งความก้าวหน้าเพราะผู้ชายเฮงซวยคนเดียวเนี่ยนะ ไม่มีทาง"
"ถูกต้อง! ผู้ชายหาใหม่ได้ แต่เงินเดือนดีๆ หายากกว่า!"
วาดฝันหลุดหัวเราะออกมา "แกนี่มันเพื่อนรักฉันจริงๆ"
"แน่นอนย่ะ ว่าแต่..."
"อะไรอีก"
"มันยังหล่อเหมือนเดิมไหมวะ"
คนถูกถามสะดุดลมหายใจไปจังหวะหนึ่ง ภาพใบหน้าหล่อเหลาคมคายของประธานบริษัทผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งดวงตาคมกริบ สันจมูกโด่ง ริมฝีปากหยักได้รูป ไหนจะรอยสักสีเข้มบริเวณลำคอที่ส่งให้เขาดูอันตรายและดุดันขึ้นกว่าเมื่อก่อน
น่าหมั่นไส้ที่สุด!
แปดปีผ่านไป ผู้ชายคนนั้นยังหน้าตาดีไม่เปลี่ยน แถมดูภูมิฐานและมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาขึ้นเป็นกอง
"ก็... งั้นๆ"
"งั้นๆ นี่ระดับไหนยะ"
"ระดับที่ถ้าเอาไปตั้งโชว์หน้าร้านก็คงพอขายออก แต่ถ้ารู้ถึงคุณภาพการใช้งานจริง ลูกค้าคงต้องรีบแพ็กใส่กล่องส่งคืนโรงงานแทบไม่ทัน"
พลอยขวัญหัวเราะพรืด "โอเค ฉันเก็ตละ แกยังแค้นฝังหุ่นมันอยู่"
"ไม่ได้แค้น"
"จ้า"
"แค่ความจำดี"
"จ้ะแม่คนความจำเลิศ!"
วาดฝันส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขำ ก่อนจะเอ่ยลาเพื่อนสนิทและกดวางสาย
เธอไม่รู้หรอกว่าชีวิตการทำงานที่นี่นับจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจเกินร้อย รามิล อัศวธีรากุล จะไม่มีวันทำให้เธอกลับไปเป็นเด็กสาวหัวอ่อนที่ต้องมายืนร้องไห้เสียใจเพราะคำพูดของเขาอีกเด็ดขาด!
