บทที่ 4 เมียหายเพราะปากเสีย
ช่วงบ่าย วาดฝันกลับขึ้นมายังแผนกออกแบบเพื่อรับฟังรายละเอียดโครงการใหม่เป็นการส่วนตัว
บนโต๊ะทำงานตัวกว้างมีแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินวางรออยู่ พร้อมกับตัวอย่างเนื้อผ้าและลูกไม้เกรดพรีเมียมหลากหลายชนิด
"คุณวาดฝันคะ"
วรินทร์เดินเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะพร้อมแท็บเล็ตในมือ "คุณณิชามอบหมายให้คุณช่วยพัฒนาแนวคิดสำหรับคอลเลกชัน เซคันด์ สกิน นะคะ"
"ได้ค่ะ"
"ภายในวันศุกร์นี้ ทางเราอยากเห็นแบบร่างเบื้องต้นอย่างน้อยสามแนวทาง"
"ไม่มีปัญหาค่ะ"
วรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "มั่นใจจังนะคะ"
วาดฝันยิ้มรับด้วยท่วงท่าสบายๆ "ถ้าไม่มั่นใจในงานที่ตัวเองถนัด ก็คงไม่กล้าส่งแฟ้มผลงานมาสมัครตำแหน่งนี้หรอกค่ะ"
หัวหน้าทีมออกแบบเม้มริมฝีปากนิดหนึ่ง "ก็ดีค่ะ แต่ที่นี่เราเน้นการทำงานเป็นทีม ไม่ใช่เวทีแข่งขันว่าใครเก่งกว่าใคร"
"เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น "เพราะถ้าทีมเวิร์กแข็งแรง ผลงานก็จะออกมาดี แล้วทุกคนในทีมก็จะได้รับผลประโยชน์ร่วมกัน"
"ค่ะ"
"อ้อ แล้วคุณวรินทร์พอจะมีข้อมูลผลการทดสอบผลิตภัณฑ์รุ่นก่อนๆ ให้ฉันยืมศึกษาไหมคะ"
"มีค่ะ แต่ทำไมถึงต้องใช้ด้วย"
"ฉันจะได้ทราบว่าลูกค้าเคยเจอปัญหาอะไรมาบ้างค่ะ โดยเฉพาะเรื่องการกระจายน้ำหนัก ความกระชับ และความสบายเวลาสวมใส่จริง จะได้เอามาอุดรอยรั่วในงานออกแบบครั้งนี้"
วรินทร์มองพนักงานใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมิน "เพิ่งเข้ามาทำงานวันแรก ก็คิดจะรื้อระบบเก่าของทีมเลยหรือคะ"
วาดฝันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ยังไม่ได้คิดจะรื้ออะไรเลยค่ะ แค่ขออ่านข้อมูลประกอบการทำงานเท่านั้นเอง"
"ฉันก็แค่เตือนไว้ก่อน"
"ขอบคุณสำหรับคำเตือนค่ะ" เธอส่งยิ้มหวานจับใจให้รุ่นพี่ "แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันแยกแยะออกค่ะว่าอะไรคือข้อมูลที่ควรนำมาปรับใช้ และอะไรคือเรื่องไร้สาระที่ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ"
วรินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้า "งั้นก็ตามสบายค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ"
เมื่ออีกฝ่ายเดินกระแทกส้นเท้าจากไป วาดฝันจึงลอบถอนหายใจเบาๆ
เพิ่งเริ่มงานวันแรกก็มีสีสันเลยแฮะ ดูเหมือนว่าที่บริษัทนี้จะมีคนชอบทดสอบความอดทนของเธอมากกว่าหนึ่งคนเสียแล้ว
เวลาบ่ายสามโมงตรง
ขณะที่วาดฝันกำลังก้มหน้าก้มตาเปรียบเทียบความยืดหยุ่นของตัวอย่างผ้าสองชนิดอยู่บนโต๊ะ เสียงโทรศัพท์ภายในแผนกก็ดังกังวานขึ้น
"สวัสดีค่ะ วาดฝันรับสายค่ะ"
"คุณวาดฝันใช่ไหมครับ" เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นหูดังมาตามสาย
"ใช่ค่ะ"
"ผมโทรจากสำนักงานผู้บริหารนะครับ คุณรามิลฝากแจ้งว่าต้องการพบคุณวาดฝันที่ห้องทำงานชั้นสามสิบสองครับ"
มือบางที่กำลังจับเนื้อผ้าชะงักกึก
หาเรื่องอะไรมาป่วนอีกล่ะเนี่ย!
"ไม่ทราบว่าเกี่ยวกับธุระเรื่องงานส่วนไหนคะ"
"เอ่อ... ท่านประธานไม่ได้แจ้งรายละเอียดไว้ครับ"
"อ๋อ..." วาดฝันลากเสียงยาว "ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณเลขาฯ ช่วยถามท่านประธานให้หน่อยได้ไหมคะว่าเป็นเรื่องด่วนหรือเปล่า"
"รอสักครู่นะครับ"
ปลายสายเงียบเสียงไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเดิมจะดังขึ้นอีกครั้งด้วยความกระอักกระอ่วน "ท่านประธานแจ้งว่าเป็นเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณวาดฝันโดยตรงครับ"
"เรื่องส่วนตัวหรือเรื่องงานคะ"
"เอ่อ..." ผู้ชายปลายสายอึกอัก คล้ายทำตัวไม่ถูก
วาดฝันหลับตาลงช้าๆ ไม่ต้องเสียเวลาเดาก็รู้ว่าคนสั่งกำลังเล่นแง่อะไรอยู่
"ถ้าเป็นเรื่องงาน รบกวนส่งหัวข้อการประชุมมาทางอีเมลบริษัทได้เลยค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว ฝากเรียนท่านประธานด้วยนะคะว่าตอนนี้ดิฉันอยู่ในเวลาทำงาน"
"ครับ"
"แล้วก็ฝากกระซิบบอกท่านอีกนิดนะคะ" เธอเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและนุ่มนวลที่สุด "ถ้าท่านประธานว่างมาก ดิฉันมีแฟ้มข้อมูลผลทดสอบผลิตภัณฑ์เก่าให้ท่านช่วยอ่านค่ะ"
พูดจบเธอก็วางสายไปทันที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี
คิดจะใช้อำนาจเจ้านายเรียกตัวไปคุยเมื่อไรก็ได้อย่างนั้นหรือ... ฝันไปเถอะค่ะพี่ราม!
บนชั้นสามสิบสอง
รามิลนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขณะที่เลขาฯ หนุ่มยืนรายงานข้อความที่ได้รับกลับมาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"คุณวาดฝันแจ้งว่า ถ้าเป็นเรื่องงานให้ส่งหัวข้อประชุมมาทางอีเมลครับ"
"แล้วถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวล่ะ"
"เธอบอกว่า... เธออยู่ในเวลาทำงานครับ"
รามิลเลิกคิ้วขึ้น "หมดแล้วหรือ มีข้อความอื่นฝากมาอีกไหม"
เลขาฯ ลังเลเล็กน้อย "มีครับ"
"ว่ามาสิ"
"เธอบอกว่า... ถ้าท่านประธานว่างมาก มีแฟ้มข้อมูลผลทดสอบผลิตภัณฑ์เก่าให้ช่วยอ่านครับ"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันโอ่อ่าไปชั่วขณะ ก่อนที่รามิลจะหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาจากลำคอ
"ให้ตายเถอะ"
เลขาฯ มองเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาประหลาดใจ ปกติแล้วหากมีพนักงานคนไหนกล้าปฏิเสธคำสั่งตรงๆ เช่นนี้ เจ้าของบริษัทผู้เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยคงไม่มีทางนั่งหัวเราะอารมณ์ดีอย่างแน่นอน
"จะให้ผมโทรศัพท์กลับไปหาเธออีกรอบไหมครับ"
"ไม่ต้อง" รามิลยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ "ปล่อยเขาทำงานไปเถอะ"
"ครับท่าน"
เมื่อเลขาฯ โค้งศีรษะแล้วเดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มจึงเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง มุมปากหยักลึกยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มบางเบา
แปดปีแล้ว... แต่ยัยตัวแสบคนนั้นยังคงฝีปากกล้าไม่เปลี่ยน
เมื่อก่อนเขาชอบหาเรื่องแกล้งแหย่ให้เธอหน้าแดง แต่มาตอนนี้ดูเหมือนว่าฝ่ายที่กำลังจะถูกปั่นหัวกลับกลายเป็นเขาเสียเอง
รามิลล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ เปิดเข้าไปยังรายชื่อผู้ติดต่อเก่าแก่ที่ไม่เคยถูกลบทิ้ง
'ยัยตัวแสบ'
ชื่อที่เขาบันทึกไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เบอร์โทรศัพท์สิบหลักนั้นอาจจะไม่ได้เปิดใช้งานแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะกดลบทิ้งเลยสักครั้ง นิ้วหัวแม่มือเลื่อนไปหยุดตรงหน้าต่างข้อความเก่า
ข้อความสุดท้ายที่เขาเคยส่งหาเธอเมื่อแปดปีก่อนยังคงปรากฏอยู่
'ฝัน พี่ขอโทษ รับสายพี่หน่อยได้ไหม'
ไม่มีคำตอบรับ
และหลังจากวันนั้นก็ไม่มีข้อความใดถูกส่งหากันอีกเลย
รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายค่อยๆ เลือนหายไป ความจริงแล้วเขารู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องหรือก้าวก่ายอะไรในชีวิตเธอ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เดินหนีหายไปโดยไม่มีเหตุผล เขาต่างหากที่เป็นคนผลักไสไล่ส่งเธอออกไปด้วยความปากพล่อยของตัวเอง
