บทที่ 4 เมียหายเพราะปากเสีย

ช่วงบ่าย วาดฝันกลับขึ้นมายังแผนกออกแบบเพื่อรับฟังรายละเอียดโครงการใหม่เป็นการส่วนตัว

บนโต๊ะทำงานตัวกว้างมีแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินวางรออยู่ พร้อมกับตัวอย่างเนื้อผ้าและลูกไม้เกรดพรีเมียมหลากหลายชนิด

"คุณวาดฝันคะ"

วรินทร์เดินเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะพร้อมแท็บเล็ตในมือ "คุณณิชามอบหมายให้คุณช่วยพัฒนาแนวคิดสำหรับคอลเลกชัน เซคันด์ สกิน นะคะ"

"ได้ค่ะ"

"ภายในวันศุกร์นี้ ทางเราอยากเห็นแบบร่างเบื้องต้นอย่างน้อยสามแนวทาง"

"ไม่มีปัญหาค่ะ"

วรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "มั่นใจจังนะคะ"

วาดฝันยิ้มรับด้วยท่วงท่าสบายๆ "ถ้าไม่มั่นใจในงานที่ตัวเองถนัด ก็คงไม่กล้าส่งแฟ้มผลงานมาสมัครตำแหน่งนี้หรอกค่ะ"

หัวหน้าทีมออกแบบเม้มริมฝีปากนิดหนึ่ง "ก็ดีค่ะ แต่ที่นี่เราเน้นการทำงานเป็นทีม ไม่ใช่เวทีแข่งขันว่าใครเก่งกว่าใคร"

"เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น "เพราะถ้าทีมเวิร์กแข็งแรง ผลงานก็จะออกมาดี แล้วทุกคนในทีมก็จะได้รับผลประโยชน์ร่วมกัน"

"ค่ะ"

"อ้อ แล้วคุณวรินทร์พอจะมีข้อมูลผลการทดสอบผลิตภัณฑ์รุ่นก่อนๆ ให้ฉันยืมศึกษาไหมคะ"

"มีค่ะ แต่ทำไมถึงต้องใช้ด้วย"

"ฉันจะได้ทราบว่าลูกค้าเคยเจอปัญหาอะไรมาบ้างค่ะ โดยเฉพาะเรื่องการกระจายน้ำหนัก ความกระชับ และความสบายเวลาสวมใส่จริง จะได้เอามาอุดรอยรั่วในงานออกแบบครั้งนี้"

วรินทร์มองพนักงานใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมิน "เพิ่งเข้ามาทำงานวันแรก ก็คิดจะรื้อระบบเก่าของทีมเลยหรือคะ"

วาดฝันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ยังไม่ได้คิดจะรื้ออะไรเลยค่ะ แค่ขออ่านข้อมูลประกอบการทำงานเท่านั้นเอง"

"ฉันก็แค่เตือนไว้ก่อน"

"ขอบคุณสำหรับคำเตือนค่ะ" เธอส่งยิ้มหวานจับใจให้รุ่นพี่ "แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันแยกแยะออกค่ะว่าอะไรคือข้อมูลที่ควรนำมาปรับใช้ และอะไรคือเรื่องไร้สาระที่ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ"

วรินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้า "งั้นก็ตามสบายค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

เมื่ออีกฝ่ายเดินกระแทกส้นเท้าจากไป วาดฝันจึงลอบถอนหายใจเบาๆ

เพิ่งเริ่มงานวันแรกก็มีสีสันเลยแฮะ ดูเหมือนว่าที่บริษัทนี้จะมีคนชอบทดสอบความอดทนของเธอมากกว่าหนึ่งคนเสียแล้ว

เวลาบ่ายสามโมงตรง

ขณะที่วาดฝันกำลังก้มหน้าก้มตาเปรียบเทียบความยืดหยุ่นของตัวอย่างผ้าสองชนิดอยู่บนโต๊ะ เสียงโทรศัพท์ภายในแผนกก็ดังกังวานขึ้น

"สวัสดีค่ะ วาดฝันรับสายค่ะ"

"คุณวาดฝันใช่ไหมครับ" เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นหูดังมาตามสาย

"ใช่ค่ะ"

"ผมโทรจากสำนักงานผู้บริหารนะครับ คุณรามิลฝากแจ้งว่าต้องการพบคุณวาดฝันที่ห้องทำงานชั้นสามสิบสองครับ"

มือบางที่กำลังจับเนื้อผ้าชะงักกึก

หาเรื่องอะไรมาป่วนอีกล่ะเนี่ย!

"ไม่ทราบว่าเกี่ยวกับธุระเรื่องงานส่วนไหนคะ"

"เอ่อ... ท่านประธานไม่ได้แจ้งรายละเอียดไว้ครับ"

"อ๋อ..." วาดฝันลากเสียงยาว "ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณเลขาฯ ช่วยถามท่านประธานให้หน่อยได้ไหมคะว่าเป็นเรื่องด่วนหรือเปล่า"

"รอสักครู่นะครับ"

ปลายสายเงียบเสียงไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเดิมจะดังขึ้นอีกครั้งด้วยความกระอักกระอ่วน "ท่านประธานแจ้งว่าเป็นเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณวาดฝันโดยตรงครับ"

"เรื่องส่วนตัวหรือเรื่องงานคะ"

"เอ่อ..." ผู้ชายปลายสายอึกอัก คล้ายทำตัวไม่ถูก

วาดฝันหลับตาลงช้าๆ ไม่ต้องเสียเวลาเดาก็รู้ว่าคนสั่งกำลังเล่นแง่อะไรอยู่

"ถ้าเป็นเรื่องงาน รบกวนส่งหัวข้อการประชุมมาทางอีเมลบริษัทได้เลยค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว ฝากเรียนท่านประธานด้วยนะคะว่าตอนนี้ดิฉันอยู่ในเวลาทำงาน"

"ครับ"

"แล้วก็ฝากกระซิบบอกท่านอีกนิดนะคะ" เธอเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและนุ่มนวลที่สุด "ถ้าท่านประธานว่างมาก ดิฉันมีแฟ้มข้อมูลผลทดสอบผลิตภัณฑ์เก่าให้ท่านช่วยอ่านค่ะ"

พูดจบเธอก็วางสายไปทันที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

คิดจะใช้อำนาจเจ้านายเรียกตัวไปคุยเมื่อไรก็ได้อย่างนั้นหรือ... ฝันไปเถอะค่ะพี่ราม!

บนชั้นสามสิบสอง

รามิลนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขณะที่เลขาฯ หนุ่มยืนรายงานข้อความที่ได้รับกลับมาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"คุณวาดฝันแจ้งว่า ถ้าเป็นเรื่องงานให้ส่งหัวข้อประชุมมาทางอีเมลครับ"

"แล้วถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวล่ะ"

"เธอบอกว่า... เธออยู่ในเวลาทำงานครับ"

รามิลเลิกคิ้วขึ้น "หมดแล้วหรือ มีข้อความอื่นฝากมาอีกไหม"

เลขาฯ ลังเลเล็กน้อย "มีครับ"

"ว่ามาสิ"

"เธอบอกว่า... ถ้าท่านประธานว่างมาก มีแฟ้มข้อมูลผลทดสอบผลิตภัณฑ์เก่าให้ช่วยอ่านครับ"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันโอ่อ่าไปชั่วขณะ ก่อนที่รามิลจะหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาจากลำคอ

"ให้ตายเถอะ"

เลขาฯ มองเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาประหลาดใจ ปกติแล้วหากมีพนักงานคนไหนกล้าปฏิเสธคำสั่งตรงๆ เช่นนี้ เจ้าของบริษัทผู้เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยคงไม่มีทางนั่งหัวเราะอารมณ์ดีอย่างแน่นอน

"จะให้ผมโทรศัพท์กลับไปหาเธออีกรอบไหมครับ"

"ไม่ต้อง" รามิลยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ "ปล่อยเขาทำงานไปเถอะ"

"ครับท่าน"

เมื่อเลขาฯ โค้งศีรษะแล้วเดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มจึงเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง มุมปากหยักลึกยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มบางเบา

แปดปีแล้ว... แต่ยัยตัวแสบคนนั้นยังคงฝีปากกล้าไม่เปลี่ยน

เมื่อก่อนเขาชอบหาเรื่องแกล้งแหย่ให้เธอหน้าแดง แต่มาตอนนี้ดูเหมือนว่าฝ่ายที่กำลังจะถูกปั่นหัวกลับกลายเป็นเขาเสียเอง

รามิลล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ เปิดเข้าไปยังรายชื่อผู้ติดต่อเก่าแก่ที่ไม่เคยถูกลบทิ้ง

'ยัยตัวแสบ'

ชื่อที่เขาบันทึกไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เบอร์โทรศัพท์สิบหลักนั้นอาจจะไม่ได้เปิดใช้งานแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะกดลบทิ้งเลยสักครั้ง นิ้วหัวแม่มือเลื่อนไปหยุดตรงหน้าต่างข้อความเก่า

ข้อความสุดท้ายที่เขาเคยส่งหาเธอเมื่อแปดปีก่อนยังคงปรากฏอยู่

'ฝัน พี่ขอโทษ รับสายพี่หน่อยได้ไหม'

ไม่มีคำตอบรับ

และหลังจากวันนั้นก็ไม่มีข้อความใดถูกส่งหากันอีกเลย

รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายค่อยๆ เลือนหายไป ความจริงแล้วเขารู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องหรือก้าวก่ายอะไรในชีวิตเธอ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เดินหนีหายไปโดยไม่มีเหตุผล เขาต่างหากที่เป็นคนผลักไสไล่ส่งเธอออกไปด้วยความปากพล่อยของตัวเอง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป