บทที่ 40 ไม่ใช่ปัญหาของฉัน

หนุ่มสถาปนิกวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ หัวเราะจนไหล่สั่น วาดฝันมองท่าทีเป็นธรรมชาติของเขาแล้วก็เผลอระบายยิ้มตามออกมา

นานเท่าไรแล้วนะ ที่เธอไม่ได้ออกมานั่งกินข้าวกับผู้ชายสักคนโดยที่ไม่ต้องคอยระวังคำพูดทุกประโยค ไม่ต้องมานั่งคาดเดาอารมณ์ว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไร และไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าพรุ่งนี้เขาจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ