บทที่ 47 ความหล่อที่หายไป

วาดฝันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ รามิลยืนซ้อนอยู่ด้านข้างเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“พี่ราม... โผล่มาตั้งแต่ตอนไหนคะเนี่ย”

เขาก้มมองหยดเลือดบนปลายนิ้วเธอ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“เมื่อกี้” เขาตอบสั้นๆ “เลือดออกแล้วเห็นไหม”

“เห็นค่ะ ก็ตามองอยู่”

“เห็นแล้วทำไมถึงยังดันทุรังคลำหาเข็มหมุดอยู่อี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ