บทที่ 5 ต่อปากต่อคำ
ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารการลงทุนขึ้นมาเปิด
ถ้าเธอไม่อยากคุยเรื่องส่วนตัว เขาก็คงต้องเคารพการตัดสินใจและให้พื้นที่เธอ
อย่างน้อยก็ในเวลางานล่ะนะ
เกือบห้าโมงเย็น วาดฝันกำลังเก็บอุปกรณ์เครื่องเขียนและม้วนตัวอย่างผ้าเข้าที่ ทันใดนั้นหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้น
ข้อความจากหมายเลขที่ไม่ได้บันทึกชื่อปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
'สวัสดีครับ คุณวาดฝัน'
หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
'ใครคะ'
คำตอบถูกส่งกลับมาแทบจะในเสี้ยววินาที
'รามิลครับ'
วาดฝันเบิกตากว้าง
เขามีเบอร์ส่วนตัวของฉันได้ยังไง!
เธอจ้องมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
'ไม่ทราบว่าท่านประธานมีธุระเรื่องงานอะไรเร่งด่วนคะ'
'ไม่มีครับ'
'ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตไม่ตอบข้อความส่วนตัวในเวลางานนะคะ'
'ตอนนี้สี่โมงห้าสิบแปดนาที อีกสองนาทีก็เลิกงานแล้วครับ'
วาดฝันกัดริมฝีปากล่างแน่น หมั่นไส้คนรู้ทัน
'ยังไม่เลิกค่ะ'
'งั้นพี่รออีกสองนาที'
หญิงสาวมองข้อความล่าสุดแล้วแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะ
ผู้ชายบ้าอะไรหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้!
เธอเลือกที่จะเมินเฉย ไม่ตอบข้อความใดๆ กลับไป
หนึ่งนาทีผ่านไป
สองนาทีผ่านไป
ติ๊ง!
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นตรงเวลาเป๊ะราวกับตั้งนาฬิกาปลุก
'ห้าโมงตรงแล้วครับ เลิกงานหรือยัง'
วาดฝันพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะกระแทกนิ้วพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว
'เลิกแล้วค่ะ'
'ดีเลย เย็นนี้ว่างไหม'
'ไม่ว่างค่ะ'
'พี่ยังไม่ได้ชวนเลยนะ'
'รู้ค่ะ แต่ขออนุญาตปฏิเสธเผื่อไว้ก่อน'
รามิลที่นั่งอ่านข้อความอยู่บนชั้นสามสิบสองถึงกับหลุดหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง
'พี่แค่อยากชวนไปกินข้าว'
'ขอบคุณสำหรับคำชวนค่ะ แต่บังเอิญฉันมีนัดแล้ว'
'กับใคร'
วาดฝันกระตุกยิ้มมุมปาก
'กับคนที่ฉันอยากเจอค่ะ'
อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ความรู้สึกหน่วงๆ บางอย่างแล่นปราดขึ้นมาในอกโดยไม่ทันตั้งตัว
'แฟนเหรอ'
หญิงสาวอ่านคำถามนั้นแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
'ท่านประธานคะ'
'ครับ'
'บริษัทเราทำธุรกิจออกแบบชุดชั้นใน ไม่ได้รับจ้างออกแบบชีวิตส่วนตัวของพนักงานนะคะ'
รามิลถึงกับยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างคนหมดสภาพ
"ยัยฝันเอ๊ย..."
ข้อความสุดท้ายจากหน้าจอของหญิงสาวเด้งขึ้นมาอีกครั้ง
'แล้วก็ขอความกรุณาอย่าละเมิดสิทธิ์โดยการนำข้อมูลติดต่อของพนักงานมาใช้เพื่อเรื่องส่วนตัวอีกนะคะ หากมีธุระเรื่องงาน รบกวนติดต่อผ่านอีเมลบริษัทได้เลยค่ะ'
ชายหนุ่มอ่านตัวอักษรเหล่านั้นจบแล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆ จางลง
คราวนี้เธอไม่ได้เพียงแค่ประชดประชันเพื่อเอาชนะ
แต่เธอกำลังขีดเส้นแบ่งอาณาเขตและสร้างกำแพงกับเขาอย่างชัดเจน
เขาพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ แต่มาจากความรู้สึกจริง
'ขอโทษครับ พี่ไม่ควรเอาเบอร์เธอจากฝ่ายบุคคลมาใช้แบบนี้ ต่อไปพี่จะไม่ทำอีก'
วาดฝันจ้องมองข้อความนั้นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
เป็นครั้งแรกในรอบแปดปีที่เธอได้ยินคำว่า 'ขอโทษ' จากปากผู้ชายคนนั้นโดยไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ตามมาให้ระคายหู
แต่ถึงอย่างนั้น... คำขอโทษเพียงสั้นๆ ครั้งเดียว มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ
หญิงสาวกวาดของลงกระเป๋าสะพาย หยิบขึ้นมาคล้องบ่า ก่อนจะก้าวเดินออกจากแผนกด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง
พี่ราม...
ถ้าคิดว่าฉันจะใจอ่อนยอมให้หลอกง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อน ก็คงต้องเตรียมทิชชูไว้ซับน้ำตาตัวเองด้วยนะคะ
เพราะเด็กสาวปีสองที่เคยยืนร้องไห้ฟูมฟายเพราะคำพูดสารเลวของคุณ...
เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกแล้ว!
แปดปีก่อน...
"ไอ้ฝัน! ถ้าแกยังไม่รีบโผล่หัวมา ฉันจะเอาชุดนางแบบไปเผาทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ!"
"อย่าเพิ่งเผาโว้ย ฉันกำลังวิ่งอยู่เนี่ย!"
วาดฝันในวัยยี่สิบปีตะโกนกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ ขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งกระหืดกระหอบผ่านลานกิจกรรมหน้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ สองแขนเล็กโอบอุ้มกล่องพลาสติกใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ตัดเย็บจนแทบจะบังมิดระดับสายตา
วันนี้เป็นวันเตรียมงานแฟชั่นการกุศลของมหาวิทยาลัย และเธอซึ่งเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองสาขาออกแบบแฟชั่น ได้รับมอบหมายให้ดูแลเครื่องแต่งกายของนางแบบ เบื้องหลังการทำงานวุ่นวายเสียจนเธออยากจะวิชาแยกร่างได้เป็นสิบคน
"โอ๊ย หนักชะมัด!"
หญิงสาวบ่นอุบอิบพลางกระชับกล่องในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ทว่ายังไม่ทันก้าวพ้นหัวมุมอาคาร ร่างเล็กก็ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนเข้าอย่างจัง
ตุบ!
กล่องพลาสติกหลุดลอยจากมือ หลอดด้ายหลากสี กรรไกร และตลับสายวัดกระเด็นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นคอนกรีต
"เดินยังไงของเธอเนี่ย"
เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้นเหนือศีรษะ วาดฝันเงยหน้าขึ้นขวับเตรียมจะสวนกลับ แต่เสียงของเธอขาดหายไปในลำคอราวกับถูกสวิตช์ปิดกะทันหัน
ผู้ชายตรงหน้าสูงกว่าเธอเป็นคืบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายและดวงตาสีดำสนิทที่กำลังก้มมองเธอด้วยแววตาขบขันนั้นคือ รามิล อัศวธีรากุล รุ่นพี่ปีสี่คณะบริหารธุรกิจ เดือนคณะคนดังที่เดินไปทางไหนสาวๆ ก็พากันเหลียวหลัง และเป็นผู้ชายคนเดียวกันกับที่วาดฝันแอบมองมาตลอดตั้งแต่ก้าวเข้ามาเป็นเฟรชชี่ปีแรก
ทำไมต้องมาเจอพี่เขาในสภาพหัวฟูหน้ามันแผลบแบบนี้ด้วย!
"อ้าว พูดเก่งนี่" เขายกมุมปากขึ้นนิดๆ "นึกว่าจะพูดเป็นแต่คำว่าว้ายเสียอีก"
วาดฝันรีบก้มหน้าลงเก็บอุปกรณ์เพื่อซ่อนพวงแก้มที่เริ่มร้อนผ่าว
"ขอโทษค่ะ พอดีฉันรีบไปหน่อย"
ชายหนุ่มส่ายหน้าพลางกลั้วหัวเราะ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆ ช่วยเก็บหลอดด้ายที่กลิ้งหลุนๆ ไปติดขอบทางเดิน "เรียนแฟชั่นเหรอเรา ถึงได้ขนอุปกรณ์เหมือนจะย้ายบ้านแบบนี้"
"ค่ะ ปีสองแล้ว"
"แล้วทำไมตัวเล็กแค่นี้ ถึงต้องมาเดินแบกของหนักคนเดียว"
วาดฝันก้มมองกล่องอุปกรณ์ใบโต ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองหน้าเขา "ก็เพราะยังไม่มีใครใจดีช่วยถือให้ไงคะ"
รามิลเลิกคิ้วขึ้นสูง "นี่กำลังหลอกใช้พี่อยู่หรือเปล่า"
"ไม่ได้หลอกค่ะ" เธอฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี "ขอใช้ตรงๆ เลยต่างหาก"
เสียงหัวเราะทุ้มกังวานของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะช้อนยกกล่องพลาสติกใบใหญ่นั้นขึ้นมาถือไว้ด้วยมือเดียวหน้าตาเฉย
และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เดือนคณะบริหารก้าวเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตของเด็กออกแบบแฟชั่นอย่างเธอ
