บทที่ 6 รุ่นพี่คนนี้ไม่น่าคบ
เย็นวันต่อมา ขณะที่วาดฝันกำลังนั่งหลังขดหลังแข็งเย็บสอยชายกระโปรงให้นางแบบอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องเตรียมงาน แก้วพลาสติกบรรจุชาเย็นสีส้มละมุนก็ถูกวางแหมะลงบนโต๊ะตรงหน้า
วาดฝันเงยหน้าขึ้นมองรามิลที่ยืนล้วงกระเป๋าพิงกรอบประตูด้วยความประหลาดใจ "พี่ราม?"
"เอ้า รับไป" เขายกแก้วชาเย็นในมืออีกใบขึ้นเขย่าเบาๆ
"พอดีร้านหน้ามอจัดโปรซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง พี่กินไม่หมดเลยเอามาเผื่อ"
"เอามาเผื่อฉันเนี่ยนะคะ" เธอเลิกคิ้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"ก็เมื่อวานเห็นเดินถือแก้วชาเย็นอยู่ คิดว่าน่าจะชอบ" เขายักไหล่เบาๆ "ตกลงจะเอาไหม หรือจะให้พี่เอาไปทิ้ง"
"ของฟรีใครจะปล่อยให้ทิ้งล่ะคะ" เธอยื่นมือออกไปรับแก้วเครื่องดื่มมาถือไว้ ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านลงบนฝ่ามือ พร้อมกับหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ ทว่าพอสายตาหลุบมองปริมาณน้ำแข็งที่อัดแน่นจนล้นแก้ว ริมฝีปากอิ่มก็แอบขมุบขมิบบ่นอุบอิบ "น้ำแข็งเยอะจัง ดูดสามปื้ดก็น่าจะหมดแล้วมั้งเนี่ย"
รามิลหลุดเสียงหัวเราะ "นี่พี่อุตส่าห์เอามาให้ฟรียังจะบ่นอีกเหรอ"
วาดฝันช้อนตาขึ้นมองพร้อมกับฉีกยิ้มหวานเจี๊ยบ
"ไม่ได้บ่นค่ะ ของฟรีฉันไม่บ่นหรอก ขอบคุณนะคะ"
ชายหนุ่มส่ายหน้าพลางกลั้วหัวเราะ ก่อนจะจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้ในใจเงียบๆ ว่าเด็กช่างเถียงตรงหน้าชอบดื่มชาเย็นแบบใส่น้ำแข็งน้อย
ตั้งแต่วันนั้น รามิลก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเธออย่างแนบเนียน เขามักจะโผล่มาพร้อมกับชาเย็นน้ำแข็งน้อยเจ้าประจำ คอยนั่งเฝ้าเธอเคลียร์แพตเทิร์นชุดจนดึกดื่น ชวนไปกินข้าว และโทรศัพท์มาคุยเป็นเพื่อนก่อนนอนแทบทุกคืน ความสม่ำเสมอของผู้ชายหน้ามึนคนนี้ค่อยๆ พังทลายกำแพงในใจของวาดฝันลงทีละน้อย
จนกระทั่งสามเดือนผ่านไป ค่ำคืนงานเลี้ยงส่งนักศึกษาชั้นปีที่สี่ก็มาถึง
งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม ทันทีที่ร่างบางในชุดเดรสสั้นสีดำสนิทเปิดไหล่ก้าวพ้นประตูเข้ามา สายตาคมกริบของรามิลก็ตวัดหันมามอง ชายหนุ่มขอตัวจากกลุ่มเพื่อนแล้วเดินตรงรี่เข้ามาหาทันที
"ใครอนุญาตให้แต่งตัวสวยขนาดนี้เนี่ย"
วาดฝันเลิกคิ้วขึ้นท้าทาย "ทำไมคะ การแต่งตัวสวยมันไปผิดระเบียบข้อไหนของมหาวิทยาลัยเหรอคะ"
"เปล่าครับ" เขาก้มหน้าลงมากระซิบใกล้ๆ
"แต่มันผิดกฎจราจรหัวใจพี่ต่างหาก"
"โอ๊ย พี่ราม เสี่ยวมาก!" หญิงสาวทำหน้าพะอืดพะอม แต่อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้ม
รามิลหัวเราะลั่น ค้อมตัวลงเล็กน้อยแล้วยื่นมือหนามาตรงหน้า "ไปเต้นรำกันไหมครับ คืนนี้พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย"
ท่วงทำนองเพลงช้าแสนหวานบรรเลงคลอเคลีย รามิลวาดท่อนแขนโอบรอบเอวคอดอย่างนุ่มนวล ขยับตัวรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดจนวาดฝันได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางจากแผงอกกว้าง
"อีกแค่สองอาทิตย์ พี่ก็จะบินไปเรียนต่อแล้วใช่ไหมคะ" เธอถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกโหวงเหวงแล่นริ้วขึ้นมาในอก
"อืม ใช่" เขาก้มลงมองสบตา แววตาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "คืนนี้อย่าเพิ่งรีบหนีกลับห้องนะ ไปคุยกันที่คอนโดพี่ พี่อยากคุยเรื่องของเราในที่เงียบๆ"
วาดฝันชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตัวโตอย่างชั่งใจ ใจหนึ่งก็แอบประหม่า แต่อีกใจกลับเรียกร้อง ยิ่งนึกถึงความจริงที่ว่าเวลาของเขากับเธอกำลังนับถอยหลัง อีกไม่กี่สัปดาห์เขาก็ต้องบินไปอยู่ไกลถึงต่างประเทศ เธอคงไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้อีกนาน
รามิลจับสังเกตความลังเลนั้นได้ ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้ เกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มใสออกให้อย่างเบามือ นัยน์ตาคมกริบทอประกายเว้าวอนและลึกซึ้ง "ไปกับพี่นะ พี่มีเรื่องอยากบอกฝันจริงๆ ขอแค่เราสองคน"
น้ำเสียงทุ้มพร่าและสัมผัสที่เอาใจใส่นั้นบิลด์อารมณ์จนกำแพงความกลัวพังทลาย หญิงสาวพยักหน้ารับเชื่องช้า "ค่ะ"
รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาทันที เขาดันตัวเธอออกห่างอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะจูงมือพาเดินฝ่าฝูงชนไปที่โต๊ะของกลุ่มเพื่อนสนิท
"ไอ้ธาม กูจะกลับแล้วนะ"
เพื่อนทั้งวงหันขวับมามองเป็นตาเดียว ธามเลิกคิ้วสูงพลางปรายตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง "อ้าว เพิ่งจะสี่ทุ่ม รีบกลับไปไหนวะ"
"กูมีธุระต้องไปทำต่อ พวกมึงอยู่กินกันไปเลย"
พูดจบรามิลก็ไม่รอให้เพื่อนซักไซ้ต่อ ชายหนุ่มกระชับฝ่ามือเล็กแน่นขึ้น แล้วจูงมือพาวาดฝันเดินออกจากงานเลี้ยงไปท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนทั้งโต๊ะ
ตลอดทางเดินทอดยาวไปสู่ลานจอดรถ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของคนทั้งคู่ มีเพียงฝ่ามือหนาที่สอดประสานเข้ากับเรียวนิ้วของเธออย่างแนบแน่น สัมผัสอุ่นร้อนแผ่ซ่านมาตรึงหัวใจของวาดฝันให้เต้นตึกตัก มันไม่ใช่การฉวยโอกาสบังคับฝืนใจ แต่อบอุ่นราวกับจะบอกให้รู้ว่าเขาจะคอยอยู่ตรงนี้ มือที่จับไว้ เป็นมือที่ทำให้เธออุ่นใจที่สุด
