บทที่ 7 คืนที่หลอกลวง
รถยนต์ยุโรปสีดำคันหรูแล่นทะยานไปตามท้องถนนที่ทอดยาวในยามค่ำคืน บรรยากาศภายในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเพลงแจ๊ซที่เปิดคลอเบาๆ ผสานกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางกระหึ่ม แสงไฟสีส้มจากกิ่งโคมริมทางสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ กระทบเสี้ยวหน้าหวานของคนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ วาดฝันเอาแต่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พวงแก้มใสยังคงซับสีเลือดฝาดจากความเขินอายเมื่อครู่
รามิลบังคับพวงมาลัยด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่สายตาคมกริบเหลือบมองสรีระบอบบางในชุดเดรสสีดำเปิดไหล่เป็นระยะ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ หอมละมุนที่ลอยแตะจมูก ยิ่งปลุกปั่นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ลุกโชน
มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ เมื่อห้วงความคิดหวนนึกไปถึงบทสนทนากับกลุ่มเพื่อนสนิทเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าที่หน้างานเลี้ยง
‘มึงเอาจริงดิไอ้ราม... น้องเขาสายแข็ง ปากแจ๋วขนาดนั้น ระวังมึงจะแห้ว’ เสียงของธามยังคงดังก้องอยู่ในหัว
ตอนนั้นเขาตอบเพื่อนไปด้วยท่าทีสบายๆ ขณะหมุนแก้วเหล้าในมือ ‘ระดับกู เคยพลาดเหรอวะ แข็งแค่ไหนเจอความหวานเข้าไปก็อ่อนยวบหมดแหละ’
ชายหนุ่มจ้องมองเรือนร่างของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาประเมินค่าอย่างจาบจ้วง ภายใต้หน้ากากของรุ่นพี่ผู้แสนดีและอบอุ่น ลึกๆ แล้วรามิลมองวาดฝันเป็นเพียงความท้าทาย เป็นความสนุกรูปแบบใหม่ที่เขาอยากจะเอาชนะ เด็กสาวปีสองที่ชอบต่อปากต่อคำ ทำตัวเย่อหยิ่งไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยวิ่งเข้าหาเขา
‘ดอกไม้ดอกนี้ทั้งสวยทั้งหอม กูอุตส่าห์รดน้ำพรวนดินตามจีบมาตั้งสามเดือน... คืนนี้แหละ กูจะได้ชิมน้ำหวานเสียที’
นั่นคือสิ่งที่เขาประกาศกร้าวไว้กับกลุ่มเพื่อนส่งเสียงหัวเราะครื้นเครงอย่างรู้กัน สำหรับรามิล... ผู้หญิงก็เหมือนเกมกระดาน เมื่อเดินหมากจนรุกฆาตและได้ครอบครองสมใจแล้ว ความตื่นเต้นท้าทายก็มักจะจบลง เขาไม่เคยคิดจะผูกมัดหรือมอบสถานะจริงจังให้ใคร โดยเฉพาะกับเด็กสาวที่ยังอ่อนต่อโลกอย่างวาดฝัน
ชายหนุ่มเอื้อมมือซ้ายที่ว่างอยู่ไปคว้ามือเล็กที่วางประสานกันอยู่บนตักมาเกาะกุมไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาทำให้วาดฝันสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวหันกลับมามองเขาด้วยดวงตากลมโตที่สั่นไหว
รามิลไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ออกแรงดึงเบาๆ รั้งหลังมือเนียนนุ่มขึ้นมาจรดริมฝีปาก ประทับรอยจูบลงไปอย่างอ้อยอิ่งและแผ่วเบา สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความจงใจที่จะบิลด์อารมณ์ให้คนอ่อนประสบการณ์เตลิดเปิดเปิง
"พี่ราม..." วาดฝันเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว พยายามจะขืนมือกลับ "ขับรถอยู่ ประเดี๋ยวก็เกิดอุบัติเหตุหรอกค่ะ"
"เกิดอุบัติเหตุบนถนนน่ะพี่ไม่กลัวหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยตอบ ขณะที่นัยน์ตาคมยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "พี่กลัวอุบัติเหตุทางหัวใจมากกว่า ยิ่งได้กลิ่นน้ำหอมของฝันใกล้ๆ แบบนี้ พี่ยิ่งอยากจะเหยียบคันเร่งให้ถึงคอนโดเร็วๆ"
วาดฝันก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับจับไข้ เธอมองเห็นเพียงเสน่ห์อันเหลือร้ายและความคลั่งรักของผู้ชายตรงหน้า โดยหารู้ไม่เลยว่าเบื้องหลังความอ่อนโยนเหล่านั้น คือหลุมพรางขนาดใหญ่ที่เขาตั้งใจขุดล่อเอาไว้
สิบห้านาทีต่อมา บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์หรูของรามิลก็ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างประหลาด
วาดฝันทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาบุกำมะหยี่สีเทาตัวกว้าง โดยมีเจ้าของห้องทิ้งตัวลงนั่งตามมาติดๆ ระยะห่างที่ลดลงจนไหล่แทบจะชนกันทำให้หญิงสาวต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า
"สรุปว่าพี่รามมีเรื่องสำคัญอะไรจะบอกฉันคะ"
ชายหนุ่มหันมาสบตา แววตาวิบวับที่เคยมองอย่างขบขันล้อเล่นเสมอ บัดนี้เปลี่ยนเป็นความจริงจังและลึกซึ้งจนคนถูกมองใจสั่น
"พี่ชอบเธอนะ"
โลกทั้งใบของวาดฝันคล้ายกับถูกหยุดหมุน ริมฝีปากอิ่มสั่นระริก "เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะคะ"
"พี่บอกว่าพี่ชอบฝันครับ" เขากระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับ "ชอบแบบที่พี่อยากจะจูบเธอครับ"
หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับมีรัวกลองอยู่ข้างใน เธอหลุบตาลง หลบสายตาร้อนแรงคู่นั้น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "ถ้าพี่จะจีบฉันจริงๆ พี่ต้องรับปากข้อแม้สามข้อนะคะ"
"ว่ามาเลย พี่พร้อมรับฟัง" เขาตอบรับอย่างง่ายดายเกินคาด เพราะในใจคิดเพียงว่า กฎเกณฑ์พวกนี้ก็แค่ลมปากของผู้หญิงที่พยายามเล่นตัวเพื่อสร้างมูลค่าให้ตัวเอง ขอแค่รับปากส่งๆ ไปเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการก็พอ
"ข้อที่หนึ่ง ห้ามโกหกปิดบังกันเด็ดขาด ข้อที่สอง ห้ามทำเรื่องแย่ๆ ให้ฉันต้องเสียใจ และข้อที่สาม..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง แววตาจริงจังไม่มีแววล้อเล่น "ถ้าวันหนึ่งพี่รู้สึกว่าไม่ได้คิดจะจริงจังกับความสัมพันธ์นี้แล้ว พี่ต้องเดินมาบอกฉันตรงๆ อย่าหลอกลวงให้ฉันต้องเข้าใจผิดไปเองฝ่ายเดียว"
รามิลจ้องมองใบหน้าหวานละมุน ชายหนุ่มซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ภายใต้หน้ากากของชายหนุ่มผู้แสนดี ก่อนจะพยักหน้าตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้หนักแน่นที่สุด
"ตกลงครับ พี่สัญญา"
คำตอบรับที่แสนจะเรียบง่ายนั้นทำให้วาดฝันเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ฝ่ามือหนาก็ยกขึ้นประคองพวงแก้มเนียนใสอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มเบาๆ ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มลงมาหาช้าๆ
"พี่รับปากไปแล้ว งั้นตอนนี้พี่ขออนุญาต... พิสูจน์ความรู้สึกหน่อยนะครับ"
ริมฝีปากหยักได้รูปลงน้ำหนักประทับแนบชิดกับริมฝีปากนุ่มอย่างอ่อนโยนในคราแรก วาดฝันพริ้มตาหลับลงโดยอัตโนมัติ ยอมรับสัมผัสที่แสนหวามไหว ความอบอุ่นซึมซาบแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ทว่าเพียงเสี้ยวนาที จูบที่เคยอ้อยอิ่งกลับเริ่มทวีความร้อนแรงและเรียกร้องมากยิ่งขึ้น
รามิลขยับเบียดเรือนกายกำยำเข้าหาจนร่างเล็กถอยร่นไปพิงกับพนักโซฟา เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้าไปใต้เรือนผมยาวสลวย ประคองท้ายทอยให้เธอแหงนหน้ารับรสจูบที่ดุดันขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่มืออีกข้างค่อยๆ ลูบไล้ฟ้นเฟ้นไปตามส่วนโค้งเว้าบริเวณเอวคอด ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาจนวาดฝันหอบหายใจสะท้าน สองมือเล็กต้องขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึด
ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอได้กอบโกยอากาศหายใจ ทว่าจมูกโด่งกลับซุกไซ้สูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอขาวผ่อง ลากไล้ริมฝีปากขบเม้มผิวกายเนียนละเอียดจนเกิดรอยสีระเรื่อ
"พี่ราม..." เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อความซาบซ่านโหมกระหน่ำจนมวนท้องไปหมด
รามิลเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ นัยน์ตาคมกริบเต็มไปด้วยความหิวกระหายและแรงปรารถนาที่ถูกจุดไฟให้ลุกโชนจนยากจะดับ แววตาของนักล่าที่กำลังจะได้ขย้ำเหยื่ออันโอชะฉายชัดออกมาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตเห็น
"คืนนี้... ฝันไม่อยากกลับห้องแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู
วาดฝันช้อนตาขึ้นมองผู้ชายที่เธอแอบรักมาเนิ่นนาน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจวางมือลงบนแผ่นอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ แล้วพยักหน้ารับเชื่องช้า
