บทที่ 8 ก็แค่คืนเดียว

ก็แค่คืนเดียว

สิ้นคำตอบนั้น ความอดทนของชายหนุ่มก็ขาดผึง รามิลหยัดตัวลุกขึ้น ช้อนอุ้มร่างบอบบางของเธอขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย วาดฝันเผลอร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบตวัดท่อนแขนโอบรอบลำคอแกร่งแน่นขณะที่เขาพาก้าวเดินไปยังห้องนอนที่เปิดประตูรอไว้

แผ่นหลังบางสัมผัสกับความนุ่มของเตียงกว้าง ทว่ายังไม่ทันได้ขยับตัวหนี เรือนกายกำยำก็ทาบทับลงมาปิดกั้นอิสรภาพทั้งหมด รามิลตอกตรึงเธอไว้ด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะก้มลงมาประกบริมฝีปากอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีความอ่อนโยนละมุนละไมเหมือนจูบแรกบนโซฟา ชายหนุ่มบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม รสจูบที่เต็มไปด้วยการเรียกร้องและครอบครองทำเอาวาดฝันหอบหายใจสะท้าน สองมือเล็กขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความหวามไหวที่กำลังปั่นป่วนจนมวนท้องไปหมด

ปราการชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกปลดเปลื้องออกไปให้พ้นทางอย่างเชี่ยวชาญ สายตาที่เขาทอดมองเรือนร่างเปลือยเปล่าทำเอาหญิงสาวร้อนผ่าวไปทั้งตัว ราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา

"พี่ราม..." เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อเขาเลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ฟันคมขบเม้มผิวกายเนียนละเอียดจนเกิดรอยสีระเรื่อ บ่งบอกถึงความเป็นเจ้าของ

"ฝันสวยมาก..."

น้ำเสียงพร่าพร่ากระซิบชิดใบหู ขณะที่ฝ่ามือร้อนผ่าวค่อยๆ ลูบไล้ฟ้นเฟ้นไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ลุกโชนจนวาดฝันต้องแอ่นกายรับอย่างลืมตัว สัมผัสของเขาดุดัน ร้อนแรง ทว่าก็เต็มไปด้วยชั้นเชิงที่หลอมละลายคนใต้ร่างให้ยอมศิโรราบ

ความเจ็บปวดในจังหวะแรกเริ่มถูกแปรเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านที่โหมกระหน่ำ ชายหนุ่มสอดประสานสิบนิ้วเข้ากับมือเล็ก ตรึงไว้เหนือศีรษะ บังคับให้เธอสบตากับเขาในทุกจังหวะที่โถมกายเข้าหา เสียงลมหายใจหอบกระเส่าสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน ความดุดันและเอาแต่ใจของรามิลดึงรั้งให้วาดฝันจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ไม่อาจถอนตัว หยาดน้ำตาซึมชื้นที่หางตาของหญิงสาวไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นเพราะความสุขที่เอ่อล้นจนไม่อาจบรรยาย

เด็กสาวผู้อ่อนประสบการณ์ไม่เคยล่วงรู้เลยว่า...

ค่ำคืนแสนหวานที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและลึกซึ้ง ซึ่งเธอหลงคิดว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่สวยงาม

ในความเป็นจริงแล้ว มันกำลังจะกลายเป็นเพียงบาดแผลและฝันร้ายที่กรีดลึกลงในความทรงจำ สร้างความเจ็บปวดทรมานที่สุดในชีวิตของเธอไปตลอดกาล

แสงแดดอ่อนละมุนยามสายส่องลอดผ่านผืนผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง

วาดฝันค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยแล้วต้องชะงักลมหายใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งของท่อนแขนแข็งแรงที่พาดกอดรัดอยู่บนเอวคอดของเธอ

หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัส ก่อนจะหันไปมองคนข้างกาย

รามิลยังคงหลับสนิท เรือนผมสีดำสนิทชี้ฟูเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักจะประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทและแววตาเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับดูสงบและอ่อนโยนอย่างประหลาดในยามหลับใหล

ภาพเหตุการณ์อันแสนเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกฉายซ้ำ

คำสารภาพว่าชอบ

จูบแสนหวานที่โซฟา

และ... สัมผัสลึกซึ้งดุดันที่หลอมละลายร่างกายและหัวใจของเธอจนหมดสิ้น

วาดฝันซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นยิ้มเขินอายที่กำลังจะแตกฟอง

ตายแล้ว... ฉันนอนกับพี่รามแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย!

เธอค่อยๆ ยกมือที่พ้นออกมาจากใต้ผ้าห่มขึ้นแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ

ไม่ได้ฝันไป ความระบมที่ยังหลงเหลืออยู่ตามร่างกายเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนทุกอย่างเกิดขึ้นจริง และเธอก็มอบทุกสิ่งให้เขาไปแล้วด้วยความรักเต็มหัวใจ

"ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าสไตล์คนเพิ่งตื่นนอนดังกระซิบชิดริมหู

วาดฝันสะดุ้งสุดตัว "พี่ราม!"

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มฉายแววพราวระยับ ก่อนจะระบายยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี "ตกใจอะไร"

"ก็... นึกว่าพี่ยังหลับอยู่นี่คะ"

"ตื่นตั้งแต่มีคนแอบนอนจ้องหน้าแล้วต่างหาก"

ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวเห่อแดงขึ้นมาทันที "ใครมอง! ไม่มีใครมองสักหน่อย!"

"ก็คนที่นอนซุกอกพี่อยู่นี่ไง" ไม่พูดเปล่า รามิลยังขยับตัวพลิกตะแคงเข้าหา กระชับท่อนแขนรั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบชิดเรือนกายกำยำที่เปลือยท่อนบนมากยิ่งขึ้น

วาดฝันเบิกตากว้าง สัมผัสแนบเนื้อทำเอาเธอตัวแข็งทื่อ "พี่ราม! ปล่อยเลยนะ"

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสอย่างอ่อนโยน "เมื่อคืน... หลับสบายไหมครับ"

วาดฝันหลุบตาลงมองแผงอกกว้าง พยักหน้าตอบรับเบาๆ "ค่ะ"

"แต่พี่ว่า... พี่ทำฝันนอนดึกไปหน่อยนะ"

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากอุ่นร้อนที่กดจูบลงบนลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่าเหนือขอบผ้าห่ม ทำเอาวาดฝันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"พี่ราม... พอแล้วค่ะ สายแล้วนะ"

"เพิ่งจะสิบโมงเอง" เขาดึงรั้งร่างบางเข้ามากอดแน่นขึ้น จมูกโด่งซุกไซ้สูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอขาวผ่องอย่างหลงใหล "ขอชื่นใจอีกหน่อยไม่ได้เหรอ"

"ไม่เอาแล้วค่ะ ฝันหิวแล้ว!" เธอพยายามดันแผงอกเขาออกเบาๆ แม้ในใจจะแอบสั่นไหวกับความคลั่งรักของคนหน้ามึนก็ตาม

รามิลยอมผละใบหน้าออกห่างอย่างแสนเสียดาย นัยน์ตาคมทอดมองดวงหน้าหวานด้วยความเอ็นดู "หิวแล้วเหรอ"

"ค่ะ หิวมาก!"

"งั้นเดี๋ยวพี่ลุกไปทำอะไรให้กินเอาไหม"

หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "นี่พี่ทำอาหารเป็นด้วยเหรอคะ"

"ดูถูกกันอีกแล้วนะเราน่ะ"

"ก็แค่ถามเพื่อความแน่ใจนี่คะ"

"รอดูฝีมือเชฟรามิลก็แล้วกัน"

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะตลบผ้าห่มลุกขึ้นจากเตียง คว้ากางเกงวอร์มและเสื้อยืดสีเทาที่พาดไว้ปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

วาดฝันนอนตะแคงมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยรอยยิ้มละมุน ก้อนเนื้อในอกซ้ายพองโตคับพองอย่างบอกไม่ถูก

บางที... ค่ำคืนที่ผ่านมา อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่สวยงามที่สุด ที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอดก็ได้

บทก่อนหน้า
บทถัดไป