บทที่ 9 ไม่คิดจริงจัง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

จานไข่ดาวสองฟองเคียงคู่กับขนมปังปิ้งทาเนยและไส้กรอกทอด ถูกวางแหมะลงตรงหน้าวาดฝันที่เคาน์เตอร์บาร์ในห้องครัว

หญิงสาวก้มมองอาหารหน้าตาง่ายๆ ในจาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพ่อครัว "นี่เรียกว่าทำอาหารแล้วเหรอคะ"

รามิลเลิกคิ้ว "แล้วมันเรียกว่าอะไรล่ะ"

"เรียกว่าอุ่นขนมปังกับทอดไข่ค่ะ ใครๆ ก็ทำได้"

ชายหนุ่มหลุดเสียงหัวเราะ "เรานี่มันช่างติช่างเรื่องมากจริงๆ เลยนะ"

"ก็คนมันแอบคาดหวังว่าจะได้กินอะไรที่มันหรูหรากว่านี้นี่คะ"

"แล้วอยากกินอะไรล่ะ"

"ข้าวต้มกุ้งค่ะ"

"โอเค เดี๋ยวพี่กดสั่งเดลิเวอรีให้เลย"

วาดฝันหัวเราะพรืด "ยอมแพ้ถอดใจเร็วมาก!"

"ก็พี่ทำไม่เป็นนี่หว่า ขืนพี่ลงมือทำเอง พี่กลัวฝันจะท้องเสียจนอดตายเสียก่อน"

"ข้ออ้างของคนทำกับข้าวไม่เป็นชัดๆ"

รามิลยิ้มรับคำค่อนขอดนั้น ก่อนจะเลื่อนแก้วนมสดอุ่นๆ ไปตรงหน้าเธอ "กินรองท้องไปก่อน เดี๋ยวเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อย"

วาดฝันรับแก้วนมมาถือไว้ สัมผัสอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ

ทุกอย่างรอบตัวในเช้าวันนี้ดูแสนจะเรียบง่ายและธรรมดา... แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกอิ่มเอมและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

กระทั่งเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของรามิลดังแทรกขึ้นมาทำลายความสงบ

ชายหนุ่มล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "ว่าไงไอ้ธาม"

เสียงปลายสายโวยวายดังลอดออกมาเบาๆ จนวาดฝันพอจะได้ยิน "ไอ้ราม มึงอยู่ไหนวะ พวกกูมาถึงแล้วเนี่ย!"

รามิลชะงักกึก "ถึงไหน"

"ก็คอนโดมึงไง! เมื่อคืนมึงสั่งให้พวกกูแวะเอาเอกสารขอทุนสโมสรมาให้เซ็น จำไม่ได้เหรอวะ!"

ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างคนเพิ่งนึกออก "เออว่ะ... กูลืมไปสนิทเลย"

วาดฝันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย

รามิลสบตากับเธอนิ่ง ก่อนจะหันไปกรอกเสียงลงโทรศัพท์ "งั้นพวกมึงรออยู่ล็อบบี้ข้างล่างก่อน เดี๋ยวกูลงไปรับเอกสารเอง"

"เร็วๆ เลยเว้ย กูมีธุระต้องไปทำต่อ!"

"เออ รู้แล้ว!"

เขากดตัดสายทิ้ง ก่อนจะพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด "เพื่อนกลุ่มเมื่อคืนมันแวะเอาเอกสารด่วนมาให้น่ะ"

วาดฝันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "ค่ะ"

"พี่ลงไปเอาเอกสารแป๊บเดียวนะ"

"ได้ค่ะ ฝันรอข้างบนนี้แหละ"

ชายหนุ่มเดินอ้อมเคาน์เตอร์เข้ามาหา ก้มลงประทับรอยจูบแผ่วเบาบนหน้าผากมน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมเธออย่างแสนรัก "กินข้าวไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่รีบขึ้นมา"

วาดฝันยิ้มหวานส่งให้ "ค่ะ รีบมานะคะ"

ในวินาทีนั้น... หญิงสาวผู้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก ไม่เคยล่วงรู้เลยว่า

รอยยิ้มหวานหยดครั้งนั้น... จะกลายเป็นรอยยิ้มสุดท้าย ที่เธอสามารถมอบให้เขาได้อย่างเต็มหัวใจ

สิบนาทีต่อมา

วาดฝันจัดการเก็บจานอาหารเช้าไปล้างในซิงก์จนสะอาดเรียบร้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ากระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเองยังวางทิ้งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

เธอเดินออกไปหยิบมันขึ้นมาสำรวจ ก่อนจะพบว่าผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดที่พกติดตัวเป็นประจำหายไป

เมื่อคืนเธอจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเผลอทำร่วงหล่นไว้ในรถของรามิล หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะพิมพ์ข้อความบอกให้เขาช่วยดูให้ แต่ทว่ายังไม่ทันได้กดส่งข้อความ เสียงหัวเราะครึกครื้นของผู้ชายหลายคนก็ดังแว่วเข้ามาจากบริเวณหน้าประตูห้อง

วาดฝันชะงักฝีเท้าลง

ประตูห้องพักถูกแง้มเปิดไว้ไม่สนิทนัก ทำให้เธอได้ยินเสียงทักทายของธามอย่างชัดเจนเต็มสองหู

"เฮ้ย ไอ้ราม! สรุปเมื่อคืนมึงหายหัวไปไหนมาวะ แอบชิ่งหนีกลับก่อนเพื่อนเลยนะ"

"ก็กลับห้องสิวะ" เสียงของรามิลตอบกลับมาอย่างไม่ยี่หระ

"กลับห้อง... หรือกลับห้องกับใคร" เสียงหัวเราะล้อเลียนของกลุ่มเพื่อนดังประสานกันขึ้น "อย่าบอกนะเว้ย ว่าพาอีน้องวาดฝันปีสองกลับมาด้วย"

วาดฝันยืนนิ่งงันราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เสียงเพื่อนผู้ชายอีกคนเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เออ กูเห็นตาดีเห็นนะเว้ย ว่ามึงพาน้องเขาเดินออกจากงานเลี้ยงไปต้อยๆ ตกลงเคลียร์สถานะ ได้คบเป็นแฟนกันแล้วเหรอวะ"

หญิงสาวที่แอบฟังอยู่หลังกำแพงเผลอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

พี่รามจะตอบคำถามนี้กับเพื่อนว่ายังไงนะ...

แต่ทว่า... คำตอบที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของผู้ชายที่เพิ่งบอกว่าชอบเธอเมื่อคืน กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อยๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้น

"แฟนบ้าแฟนบออะไรของพวกมึง"

เสียงราบเรียบของรามิลดังสวนขึ้นทันควัน

ธามหัวเราะร่วน "อ้าว ก็เห็นมึงขยันตามจีบตามรับส่งน้องเขามาตั้งนานนี่หว่า"

"จีบแล้วไง"

"อ้าว ก็เมื่อคืนมึงพาน้องเขากลับมานอนคอนโดด้วยไม่ใช่เหรอวะ"

เสียงเพื่อนอีกคนแซวขึ้นมาอย่างสนุกปาก "โห ไอ้ราม! อย่าบอกนะเว้ยว่าเสือผู้หญิงอย่างมึง โดนเด็กปีสองวางยาจับอยู่หมัดแล้วน่ะ!"

เสียงโห่ร้องและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นประสานกันอีกระลอก

รามิลปล่อยให้เพื่อนหัวเราะกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ

"ก็แค่ผู้หญิงคืนเดียว... พวกมึงจะให้กูไปจริงจังอะไรนักหนาวะ"

เปรี้ยง!

โลกทั้งใบของวาดฝันคล้ายกับหยุดหมุนไปกะทันหัน ร่างบางยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังกำแพง ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองยังคงมีลมหายใจอยู่หรือเปล่า

แค่คืนเดียว...

ไม่จริงจัง...

บทก่อนหน้า
บทถัดไป