บทที่ 4 คิดว่า

พรรณษาถูกเขาอุ้มมาที่ห้องส่วนตัว เธอถูกจับโยนลงที่นอนอย่างแรงจนตัวกระเด้งตามสปริงที่นอนขึ้นมา พรรณษาชันตัวลุกขึ้นมาได้ก็เห็นเขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม กระโปรงเดรสตัวสั้นถลกมาจนเห็นจีสตริงสีดำด้านใน ที่เธอต้องเลือกใส่จีสตริงเพราะชุดออกจะรัดสะโพกถ้าใส่ชั้นในธรรมดามันจะเห็นรอย แต่เวลานี้เธอแทบจะไม่สนใจว่ามันจะเห็นไปถึงไหนๆ พรรณษาทำท่าจะกระโดดลงจากเตียง แต่เขาก็ชันเข่าขึ้นมาบนเตียงรั้งแขนเธอจนหงายหลังไปอีกครั้ง แล้วก็คร่อมเธอไว้

"อาธีคะ ปล่อยษานะ" พรรณษายังดิ้นขลุกขลัก คำเอ่ยขอร้องของเธอดูจะไร้ผล

"ก็เห็นอยากได้ฉันนักหนา ฉันจะเอากับใครดูเธอจะมีปัญหากับฉันไปทุกที งั้นฉันคงต้องเอากับเธอนี่แหละ จะได้จบปัญหาซะที เบื่อฉิบหาย"

"อาธี ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ อาธีเมาเยอะแล้วนะวันนี้ ปล่อยษาเลยนะคะ"

อื้อคงเพราะความเมานั่นแหละ จูบเมื่อกี้เขาแค่คิดจะสั่งสอนยายเด็กช่างเถียง นี่เขาแก่กว่าเธอเป็นสิบปี ยายนี่ยังลอยหน้าเถียงเขาฉอดๆ แล้วก็ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธใส่หน้าเขาแบบนี้มาก่อนด้วย จากจูบเลยกลายมาอยู่บนเตียงแถมยังเป็นห้องนอนส่วนตัวของเขาอีกด้วย ทั้งที่ห้องรับรองแขกอีกด้านมีสาวสวยรอเขาอยู่ในนั้น

"อาธีคะ.." พรรณษาเอ่ยได้เพียงเท่านั้น เมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอ เรียวแขนยกขึ้นดันอกเขาไว้ แต่ก็ถูกเขารวบแขนทั้งสองข้างไปขึงไว้บนหัวนอน จูบอันแสนเย้ายวน หนักหน่วงแต่ก็ไม่หยาบกระด้างเหมือนครั้งแรก พรรณษาเม้มปากเอาไว้อีกเช่นเคย และครั้งนี้ก็โดนเขากัดริมฝีปากล่างจนต้องเผยอปากขึ้น ลิ้นร้ายถูกส่งเข้าไปสำรวจพันเกี่ยว เธอพยายามจะใช้ลิ้นตัวเองดันลิ้นเขาออก แต่กลายเป็นเธอถูกลิ้นเขาพันธนาการเอาไว้ราวกับสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เขาถอนปากออกช้าๆ คลอเคลียที่ข้างแก้มไล้เลียมาจนใบหูขบเบาๆ ที่ติ่งหู ลำคอระหงก็ถูกเขาขบเบาๆ ก่อนเขาจะฝังปากบดจูบเธออีกครั้ง พรรณษายังพยายามขัดขืนแต่แขนก็ถูกตรึงไว้ ขาของเธอก็ถูกเขากดทับไว้จนแทบขยับไม่ได้

"อาธีเมาแล้วนะคะ นี่ษานะ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นนะ ปล่อยเถอะค่ะ" พรรณษาพยายามตั้งสติเอ่ยขอร้องเขา แต่เหมือนคำพูดของเธอจะไม่ได้กระทบโสตประสาทเขาสักนิด

"หนวกหู พูดมาก" คนพูดมากจึงถูกเขาบดจูบอีกครั้ง เพื่อปิดปาก

แขนเธอถูกเขาปล่อยตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที เมื่อหน้าอกขนาดพอดีมือชายหนุ่มถูกเกาะกุม เขาบีบเค้นเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าตัวบาง ก่อนจะค่อยๆ รั้งสายเสื้อเส้นเล็กที่หัวไหล่ให้หลุดลงมาที่แขน หน้าอกอวบอิ่มใต้บราเซียสีเดียวกับชุดก็ถูกรั้งลงมากองอยู่ที่เอว มือใหญ่ของเขากอบกุมอกอิ่มของเธอไว้เต็มมือ บีบเค้นเบาๆ ปลายนิ้วเขี่ยสะกิดยอดทับทิมสีสวยมันก็แข็งเป็นไตสู้มือเขาทันที ก่อนใบหน้าเขาจะเลื่อนลงมางับยอดไตแข็งขบเม้มดูดดึงจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ

พรรณษาเสียวสะท้านไปทั้งตัวจนขนลุกไปทั้งแขนยันลำคอ ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ทันเห็น

"อื้อ...อาธีขา..ปล่อยษาเถอะ" เสียงแหบพร่าเอ่ยกระท่อนกระแท่นขอร้องอย่างไม่เต็มคำ

"หึ พูดเพราะๆ ก็เป็นนี่เรา"

พรรณษาอยากจะดิ้นแรงๆ หนีเขา แต่เหมือนร่างกายเธอมันจะต่อต้าน แค่เขาจูบเธอก็มวลท้องไปหมด ร่างกายแทบจะอ่อนยวบ ยิ่งเขาเริ่มรุกรานเธอหนักขึ้นร่างอรชรก็ผวาเข้าหาเขาอย่างลืมตัว คงเพราะความช่ำชองเรื่องบนเตียงของชายหนุ่มที่ต้อนเธอจนมุมจนแทบจะไปไหนไม่เป็น อกอิ่มของเธอยังถูกเขาดูดดื่มไม่หนำใจย้ายจากข้างนั้นมาข้างนี้ เสร็จแล้วก็วนกลับไปอีกข้าง ยามปลายลิ้นสะกิดติ่งไตชูชันเธอก็แอ่นอกผวาเข้าหาเขาทันที

"อื้อ..อาธี ไม่นะคะ"

แม้ปากจะเอ่ยห้ามแต่แผ่นหลังของเธอก็แทบจะไม่ติดที่นอน สองแขนยกขึ้นคล้องคอเขาไว้ตอนไหนก็ไม่รู้ ชุดเดรสสีดำถูกดึงจนพ้นปลายเท้าตามด้วยจีสตริงตัวจิ๋ว ผิวขาวจัดของเธอที่เขามองว่ามันขาวมาก แต่ยิ่งเมื่อเห็นทั้งตัวทุกซอกมุมแบบนี้ เขาแทบจะกลืนน้ำลายเหนียวๆ ไม่ลงคอ มันผุดผาดไปเสียทุกส่วน พรรณษาพยายามพยายามเอามือมาปิดจุดสงวนกลางกายสาว

ธีรินท์ชันตัวนั่งอยู่กึ่งกลางจับขาสองข้างของเธอแยกออกห่าง พรรณษายังพยายามเอามือปิดไว้ เขาจับมือเธอออกแล้วก็ใช้นิ้วมือเรียวยาวของเขาลูบไล้กรีดนิ้วไปตามรอยแยกที่ปิดสนิทให้แย้มออกจากกัน คลึงนิ้วมือเบาๆ ร่างบางก็ส่งเสียงกระเส่า พลางกระเถิบก้นหนี มืออีกข้างของเขารั้งเรียวขาของเธอเอาไว้ให้ร่างอรชรใกล้เขามากยิ่งขึ้น ปลายนิ้วยังบดคลึง ลูบไล้ผิวเนียนแพรไหมขนนุ่มถูกตัดจนสั้นตามรอยจีสตริง

"อา...อาธี ไม่เอานะคะ"

"ไม่อะไรกัน เยิ้มจนเปียกนิ้วฉันหมดนี่ขนาดแค่ข้างนอกนะ"

พูดจบธีรินท์ก็ส่งนิ้วกลางกับนิ้วนางเข้าไปด้านใน นิ้วรัวสั่นไหวอยู่ภายใน ส่งผลให้คนที่นอนแผ่หลาหนีบขาเข้าหากัน แต่มันก็ติดที่ตัวเขาแทรกอยู่ตรงกลาง เรียวขาเนียนจึงต้องจิกปลายลงกับที่นอนเพื่อระบายความซ่านที่แล่นรัวอยู่ในตัวเธอ มันออกจะเจ็บนิดๆ จุกๆ แต่มันก็ชวนให้สะท้านเสียวไปทั่วท้องน้อย ยิ่งนิ้วยาวของเขารัวเร็วเท่าไร สะโพกกลมของเธอก็แอ่นลอยแทบไม่ติดที่นอน เสียงกระเส่าร้องอื้ออึงอยู่ในลำคอยามเมื่อข้อมือของเขากระตุกแรงขึ้น ร่างบางสะท้านหมดแรงตอดรัดนิ้วเขาเป็นจังหวะ

พรรณษาหายใจหอบเหนื่อยราวกับคนวิ่งระยะไกล อกอิ่มไหวตามจังหวะหายใจเร็ว สองมือเธอกำผ้าปูที่นอนเอาไว้ยังไม่ยอมปล่อย สติแตกกระเจิงราวกับคนที่ถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศแล้วปล่อยให้ร่วงลงมา

"อาธีคะ..ไม่นะ"

รู้ตัวอีกทีก็เมื่อเธอถูกเขาจับเรียวขาให้แยกห่างออกจากกันแล้วดันหัวเข่างอขึ้นมาจนแทบจะชิดลำตัว เขาถอดกางเกงตอนไหนพรรณษาก็ไม่รู้ เธอรู้สึกแค่ตอนนี้แท่งเนื้อของเขาที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงยางจดจ่ออยู่ที่ปากทางเข้า เขาจับมันถูไถอยู่หน้าทางเข้าก่อนจะดันทีเดียวเข้ามาจนเกือบครึ่งลำ

"โอ๊ย!!!....เจ็บ"

พรรณษาร้องเสียงหลง ไม่ได้สนใจเสียงสบถคำใหญ่ของธีรินท์ ใบหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปม จนเขาเห็นน้ำตาที่ปลายหางตาเธอ เขาเองก็ตกใจไม่ต่างจากเธอ ร่องทางรักที่เขาดันเข้าไปได้ครึ่งทางถูกบีบรัดจนแน่นปวดแก่นกายไปทั้งลำ เขาค่อยๆ คลายถอยหลังออกมาช้าๆ พลางมองหน้าหญิงสาวใต้ร่าง ที่เธอยังนิ่วหน้าเพราะความเจ็บไม่หาย

ธีรินท์สัมผัสได้ถึงเยื่อบางๆ ที่บ่งบอกว่าเธอยังไม่เคยถูกใครล่วงล้ำมาก่อน เพราะเขาเคยรู้ว่าเธอทำงานกลางคืนตามผับตามบาร์ บางครั้งก็เป็นสาวเชียร์เบียร์ เลยคิดว่าเธอก็เหมือนเด็กใจแตกทั่วไป

"จะ..เจ็บ..ค่ะ อาธี"

พรรณษาเจ็บจนน้ำตาเล็ดราวกับร่างทั้งร่างถูกดึงให้แยก หรือส่วนนั้นของเธอมันจะฉีกขาด

ธีรินท์ค่อยๆ ขยับสะโพกสอบช้าๆ เขาก้มตัวลงไปจูบคนตัวเล็กอีกครั้ง จูบอันแสนอ่อนหวาน หนักหน่วง ลิ้นอุ่นควานสวาทจนทั่วปากบาง เมื่อถอนจูบเขาก็ลากลิ้นไปทั่วลำคอระหงไล่ลงมาจนถึงอกอิ่มขมเม้มแรงๆ จนขึ้นสีแดงเข้มตัดกับผิวขาวเนียน ยอดทับทิมถูกเขาดูดเม้มอย่างหนักหน่วง สะโพกสอบก็ยังขยับเชื่องช้าแต่เน้นหนักลงมาบดเบียด อกอิ่มของเธอถูกเขารุกรานจนแดงไปทั้งสองข้าง ทั้งที่สองทางรักด้านล่างยังเชื่อมหากัน

"อย่าเกร็งเบบี๋" เสียงกระซิบแหบพร่าชิดใบหู สองมือเธอจิกแขนแกร่งของเขาไว้แน่น สะโพกสอบเริ่มเร่งจังหวะหนักๆ ขึ้นจนแท่งลำรักของเขาเข้าไปจนสุดทางแต่มันก็แน่น แถมเธอยังรัดเขาจนแทบจะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ จนเมื่อเขาบอกให้เธออย่าเกร็ง คล้ายคนใต้ร่างจะเชื่อฟังคำสั่ง ขาเธออ้าออกเล็กน้อย ส่งให้เขาเน้นจังหวะเข้าได้ลึกสุดทาง จังหวะเข้าออกช้าๆ

"อื้อ....อย่างนั้นแหละ ดีมากเบบี๋"

"อ๊ะ..ษาเจ็บ..."

"เดี๋ยวก็หายเจ็บ อย่าเกร็งนะ"

พูดจบเขาก็จูบเธอหนักๆ ไปอีกครั้ง ก่อนจะเร่งสะโพกรัวจังหวะเร็ว คนใต้ร่างครางกระเส่าเรียกหาเขาแทบไม่ขาดปาก บางครั้งเธอก็กัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ ยามที่เขาเร่งจังหวะเน้นๆ ธีรินท์นึกอยากจับกระแทกให้แรงกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ก็กลัวเธอจะทนไม่ไหว จนในจังหวะสุดท้ายที่เขาเผลอรัวเอวเร็วไปนิด คล้ายเห็นเธอจะนิ่วหน้า จนเขาต้องผ่อนแรงเน้นหนักๆ เพื่อส่งเธอให้ถึงฝั่งฝันไปเสียก่อน ก่อนที่เขาจะรัวจังหวะเร็วอีกเพียงนิดเสร็จสมตามเธอไปติดๆ

พรรณษานอนหายใจหอบอ่อนระทวย แทบจะไร้เรี่ยวแรงขยับร่างไปทางไหน แค่เธอขยับตัวเพียงนิด ก็ปวดร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะส่วนอ่อนไหวนั้น เธอเห็นเขาจัดการถอดถุงยางออกมัดปลายถุงอย่างชำนาญห่อกระดาษชำระที่วางอยู่ตรงหัวเตียงแล้วก็โยนใส่ถังขยะใบน้อยที่ปลายเตียงอย่างแม่นยำ

"เจ็บรึเปล่า"

คนถามไม่ถามเปล่ายังลูบคลำมาจุดที่เขาสงสัยอีกด้วย พรรณษาจึงได้รู้ตัวว่านอนเปลือยเปล่าอยู่ เธอรีบดันมือเขาออกแล้วเอี้ยวตัวจะลุกขึ้นหยิบผ้าห่ม

"โอ๊ย..." พรรณษาร้องเสียงหลง เพราะออกจะร้าวไปที่จะจุดอ่อนไหวนั่นไม่น้อย

"เจ็บหรือ" เขาเอ่ยถามพลางเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้คนตัวเ

ล็ก

"ฉันไม่รู้ ขอโทษที คิดว่า..เคย"