บทที่ 21 21

“ทานข้าวกันครับพี่มิน อาหารวันนี้น่าทานมากเลย” ริกเตอร์เดินยิ้มออกมาแต่ในครัว

รอยยิ้มของคนที่กำลังเผชิญกับโรคร้ายแม้ในวัยที่อายุยังน้อยมากๆ บีบหัวใจคนเป็นพี่อย่างจัง

แค่ชีวิตที่กำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็กมันยังไม่พองั้นเหรอ ทำไมถึงให้เธอกับน้องต้องเผชิญกับอะไรที่มันโหด้ายขนาดนี้ด้วย

รอยยิ้มของริกเต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ