บทที่ 13 คุณมันเลว ep 12
คุณมันเลว ep 12
ร่างบางวิ่งกลับห้องด้วยอาการหัวใจโครมคราม ยาหยีรีบปิดประตูห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะกระโดดขึ้นบนเตียง เกือบไปแล้วไหมล่ะ ถ้าเขาเห็นตอนที่เธอปีนกำแพงหนีออกไป คงโดนมีดเล่มนั้นปักหน้าอกข้างซ้ายแน่ๆ
ร่างบางนั่งหงอยอยู่บนเตียง ถ้าให้อยู่เฉยๆแบบนี้ซักวันคงเป็นง่อยตายแน่ๆ
ปึงๆๆๆ!
ซักพักเสียงประตูห้องโดนทุบอย่างแรงจนประตูบานเก่าแทบพังลงมา ยาหยีรีบวิ่งแจ้นไปเปิดทันทีเพราะไม่อยากมีปัญหากับใคร พอประตูเปิดประตูออกพบว่าเป็นลูกน้องของเขานั่นเองที่เป็นคนเคาะ
คนที่นี่ทำไมชอบใช้ความรุนแรงกันจัง
“คะ?” หญิงสาวเลิกคิ้วถาม
“คุณโทคิยะเรียกให้เธอไปพบ”
“ทะ..ที่ไหนคะ”
“ห้องใต้ดิน ตามฉันมา” ลูกน้องของเขาเดินนำไปก่อน ขณะที่ร่างบางอึกอักจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งตามไป
ยาหยีเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องเจอกับอะไร เขาอยากจะทำอะไรก็จะปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ เพราะยังไงก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว
ห้องใต้ดินที่ขึ้นชื่อว่านรกในคฤหาสน์ ไม่อยากจะก้าวเท้าเข้าไปเหยียบที่นั่นแม้แต่วินาทีเดียว
ลูกน้องของเขาลอบมองเสี้ยวหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ผู้คนที่นี่เย็นชาทุกคนยกเว้นป้าน้อย
“ฉันชื่อภาคิน” จู่ๆชายคนนั้นก็แนะนำตัวกับเธอ ในขณะที่กำลังเดินลงไปยังชั้นใต้ดิน ดูท่าเขาคงจะมีพิษมีภัยน้อยที่สุดในคฤหาสน์
“ฉะ..ฉันชื่อยาหยีนะคะ” ร่างบางส่งยิ้มให้ แต่ชายหนุ่มกลับชักหน้าหนีด้วยใบหน้าอันแสนเย็นชา ไม่มีแม้กระทั่งรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร จนทำให้หญิงสาวรู้สึกประหม่า
“นายรออยู่ข้างใน” เขาเปิดประตูห้องห้องหนึ่ง กลิ่นสารเคมีฉุนตีเข้าจมูกของเธอจนแสบไปหมด ไม่รู้ว่าคนข้างในเขาอยู่ได้อย่างไร หรืออาจจะชินไปแล้ว ร่างบางก้มหัวให้ภาคินก่อนจะเดินเข้าไปข้างในอย่างกล้าๆกลัวๆ
ในห้องมีตู้ไว้สำหรับเก็บอุปกรณ์ที่เป็นสารเคมีจำนวนหนึ่ง มิน่าทำไมถึงแสบจมูกเพราะที่นี่คือห้องเก็บสารเคมีนี่เอง แล้วเขาให้เธอมาห้องนี้ทำไม ยาหยีหัวใจเต้นดุ่มๆเมื่อเดินเข้าไปตามทางเดินที่มีแสงไฟน้อยนิด ก่อนจะพบว่าข้างในเป็นห้องโถงขนาดใหญ่
ยาหยีลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นรอยคราบเลือดที่กระเด็ดติดตามฝาผนังเป็นกระจุกๆมีทั้งรอยเก่าและรอยใหม่ บ่งบอกให้รู้ว่าห้องนี้มีไว้สำหรับทำอะไร!
ร่างบางยกมือปิดจมูกเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดจนเกือบชวนอ้วก
“มาแล้วหรอ” ร่างสูงที่อยู่ในมุมมืดหมุ่นเก้าอี้มาหาเธอในมือคีบบุหรี่อยู่ แม้แสงไฟจะสลัวแต่เธอก็สามารถมองเห็นความหล่อเหลาของเขาได้
“ค่ะ” ร่างบางก้มหน้างุดเมื่อสายตามคมตวัดมามองเธอ
“วันนี้ฉันจับตัวคนที่หักหลังฉันได้หนึ่งคน”
ปึก!
“กรี๊ดดดดด!” เขาโยนนิ้วมือลงมาตกตรงหน้าเธอจนหญิงสาวกรี๊ดร้องด้วยความเสียขวัญ มันเป็นนิ้วมือผู้ชาย! คราบเลือดสีแดงสดยังติดอยู่ หญิงสาวยกมือปิดปากกลบเสียงที่สั่นเครือไว้ “ฮึก”
“ฉันพึ่งตัดนิ้วมันมาสดๆร้อนๆ” ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้น ขายาวค่อยๆก้าวเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กที่ยืนเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจ
“...” ยาหยีสติแทบหลุด นั่นมันนิ้วคน! เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
“ตอนนี้ฉันจับมันกรอกยาพิษ ที่เธอเคยได้ลิ้มรสในวันนั้น” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนเธอสั่นไปทั้งตัว “แต่ของมันพิษร้ายแรงกว่า”
พรึ่บ!!
โทคิยะค่อยๆเดินไปเปิดไฟ เมื่อไฟสว่างทั่วห้องดวงตางามถึงกับเบิกโพล่งทันใด เมื่อเธอมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งโดนมัดข้อมือตรึงไว้กับเสา นิ้วของเขาหายไปนิ้วหนึ่ง!
ชายคนนั้นดิ้นไปมาด้วยความทรมาร เลือดไหลออกจากรูจมูกดวงตาเหลือกหลน เหมือนกับที่เธอเป็นในวันนั้น! แม้ปากของเขาจะโดนผ้าสีดำมัดไว้แต่ก็ยังมีเลือกบางส่วนพุ่งออกมาจากปาก ดวงตาของชายคนนั้นกำลังอ้อนวอนกับเธอ แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้
“อึก!” ร่างบางยกมือปิดปากด้วยสงสาร เธอสงสารผู้ชายคนนั้น เขาคงจะทรมารมาก
“เห็นความทรมารนั่นไหม นี่แหละคือจุดจบของคนที่คิดทรยศฉัน!” กรามหนาขบแน่นด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแข็งกร้าวตวัดมองไปยังชายที่ถูกมัด ก่อนที่มุมปากหยักจะแสยะยิ้ม
“...” ยาหยีพูดอะไรไม่ออก นอกจากช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขากำลังทรมารคนต่อหน้าเธอ!
“สงสารมันใช่ไหม” เขายื่นปืนกระบอกหนึ่งมาให้เธอ ในขณะที่ยาหยีดวงตาสั่นระริกด้วยความกลัว “ถ้าไม่อยากให้มันทรมาร ก็ฆ่ามันซะ!”
“มะ..ไม่ ฉันไม่ทำ!” ร่างบางปฏิเสธเสียงสั่น แต่เขากลับยัดปืนใส่มือของเธอ แล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาชายคนนั้นที่โดนมัดอยู่ โทคิยะแกะผ้าปิดปากออก ส่งผลให้เลือดจำนวนมากพุ่งออกมาจากปากของผู้ชายคนนั้น
“อึก..อัก!” ชายคนนั้นพยายามเปล่งเสียง แต่ไม่สามารถทำได้เพราะมีเลือดจำนวนมากพุ่งออกจากปากเขาจนกลบเสียงหมด
“เธอรู้ใช่ไหมว่ามันทรมารมากมายแค่ไหน” เขาปรายตามองร่างบางที่ยืนสั่นด้วยความกลัว มือหนากระชากผมของผู้ชายคนนั้นขึ้นมา ส่งผลให้เลือดพุ่งออกจากลำคอจนเกือบโดนหน้ายาหยี
“ชะ..ช่วย..ฉัน..ดะ...ด้วย~” ชายคนนั้นพยายามเปล่งเสียง ดวงตาของเขาคล้ายกับกำลังเจ็บปวดเหลือคณา “ยะ..ยิง..ฉันที~”
ชายดังกล้าวอ้อนวอน หน้าตาที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมารไม่อาจทำให้ยาหยีมองอีกต่อไปได้ เขากำลังจะให้เธอฆ่าคน!
“ถ้าอยากช่วยมันก็ยิงมันสิ เล็งมาที่หน้าอกข้างซ้ายของมัน”
“มะ..ไม่..ฉันไม่ทำ! ฮึก” หญิงสาวรู้สึกกดดันจนน้ำตาไหล ก่อนจะก้มลงมองมือสั่นเทาที่ถือปืนอยู่ น้ำตาไหลลงมาสุดจะกลั้นไว้ เธอสงสารผู้ชายคนนั้น แต่ไม่อยากฆ่าเขา!
“ขะ..ขอร้อง..ฆ่า..ฉันที...ฉะ..ฉัน...ทรมาน อึก!” ชายคนนั้นพยายามเปล่งเสียงแหบพร่าด้วยทุกข์ความทรมาร
ยาหยีค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจากฝ่ามือ แววตาที่ชายคนนั้นส่งมาทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หญิงสาวหลับตาแน่นเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อยๆยกปืนขึ้นมาด้วยความสั่นเท่า
น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของชายคนดังกล่าวก่อนจะค่อยๆปิดตาลง หญิงสาวหลับตาลงค่อยๆตั้งสติ ถือซะว่าช่วยให้เขาพ้นจากความทรมาร!
“เล็งดีนะๆถ้าเกิดโดนฉันขึ้นมา จุดจบของเธอไม่ต่างจากไอ้นี่แน่นอน!”
“...” เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะยกปืนเล็งไปที่หน้าอกข้างซ้ายของผู้ชายคนนั้น แม้มือจะสั่นแต่เธอก็ต้องบังให้ปืนไม่โดนโทคิยะที่ยืนติดกับชายที่ถูกมัด
เขาไม่รู้สึกกลัวด้วยซ้ำว่าปืนจะโดนเขารึป่าว หนำซ้ำกลับยิ้มเยาะอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร
“อโหสิกรรมให้ฉันนะ” ยาหยีสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนที่นิ้วชี้จะค่อยๆลั่นไกไปยังหน้าอกข้างซ้ายของผู้ชายคนนั้น หญิงสาวกัดฟันกร๊อดแล้วกดลั่นไกปืนทันที!
ปัง! ปัง! ปัง!
——————————————-
Ep หน้า NC หนักหน่วง!! 😊😊
