บทที่ 1 ยักษ์ไซต์งานกับสายด่วนแกล้งตาย

ตอนที่ 1: ยักษ์ไซต์งานกับสายด่วนแกล้งตาย

บรรยากาศในไซต์งานก่อสร้างโครงการคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงเครื่องจักรกลหนักทำงานดังกึกก้องสลับกับเสียงตะโกนสั่งงานของเหล่าช่าง ฝุ่นปูนซีเมนต์สีขาวฟุ้งกระจายลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ

ท่ามกลางความชุลมุนนั้น ร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของ ‘สิงห์’ หรือ ‘สีหราช’ ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรรับเหมาก่อสร้าง ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนชั้นสิบสองที่กำลังเทปูน เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นซีเมนต์และรอยปูนแห้งเกรอะกรัง รองเท้าเซฟตี้หนังแท้คู่เกรอะกรังย่ำลงบนพื้นคอนกรีตอย่างไม่เกรงกลัวความเลอะ ใบหน้าคมเข้มคร้ามแดดมีเหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผม คิ้วหนาขมวดแน่นขณะใช้สายตาคมกริบตรวจเช็กความเรียบร้อยของเสาเข็ม

"ตรงนี้เทปูนยังไม่ได้ระดับ! ไปเรียกหัวหน้าช่างมาเคลียร์ด่วน ถ้างานไม่เป๊ะ อย่าหวังว่าจะได้ผ่านQC!" น้ำเสียงห้าวทุ้มทรงอำนาจตะโกนสั่งงานลั่นไซต์จนลูกน้องรอบข้างพากันสะดุ้งตัวโยน

สมกับฉายา ‘ยักษ์ไซต์งาน’ ที่ทุกคนตั้งให้ เพราะแม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงประธานบริหารระดับหมื่นล้าน แต่สิงห์กลับชอบลงมาลุยตรวจไซต์งานด้วยตัวเองเสมอจนเสื้อผ้าเปื้อนปูนเปรอะฝุ่นเป็นเรื่องปกติ

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงส่งสัญญาณสั่นสะเทือน สิงห์ขมวดคิ้วหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นการสายเรียกเข้าแบบ วิดีโอคอล (Video Call) จาก ‘กริช’ มือขวาคนสนิท

"มีอะไรกริช กูบอกแล้วไงว่ากำลังตรวจไซต์..." สิงห์กดรับสายพลางเดินหลบเสียงเครื่องจักร

ทว่า ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอกลับไม่ใช่ใบหน้าของมือขวา แต่เป็นภาพของ ‘คุณหญิงการะเกด’ ผู้เป็นแม่ที่กำลังนอนพะงาบ ๆ อยู่บนเตียงคนไข้ในห้อง VIP ของโรงพยาบาล! ริมฝีปากของคุณหญิงซีดขาว (จากลิปสติกสีนู้ดผสมแป้งฝุ่น) มีสายออกซิเจนเสียบคาอยู่ที่จมูก ร่างกายสั่นเทาแผ่วเบาราวกับใบไม้แห้งใกล้หลุดจากกิ่ง

(ฉากหลังมีกริชยืนหน้าซีดก้มหน้านิ่ง คอยถือโทรศัพท์จ่อหน้าคุณหญิงด้วยมือสั่น ๆ)

"ตาสิงห์... อึ่ก... ตาสิงห์ลูก..." เสียงของคุณหญิงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินผ่านลำโพง "แม่... แม่คงอยู่ดูความสำเร็จของแกได้อีกไม่นานแล้ว..."

สิงห์ถึงกับหยุดก้าวเดิน หัวใจกระตุกวูบ ใบหน้าดุดันฉายแววตื่นตระหนกทันที "แม่! แม่เป็นอะไรไปครับ! ทำไมไปนอนอยู่โรงพยาบาล!"

"หมอบอกว่า... หัวใจแม่มันโรยราลงทุกวัน..." คุณหญิงการะเกดพยายามช้อนตาขึ้นมองจออย่างยากลำบาก "สิ่งเดียวที่แม่ยังนอนตายตาไม่หลับ... คือเห็นแกครองตัวเป็นโสด ไม่ยอมแต่งงานสักที แกจะปล่อยให้ตระกูลของเราจบลงที่แกเหรอตาสิงห์?"

"แม่ครับ เรื่องนี้ไว้วันหลัง..."

"ถ้าวันนี้... อึ่ก! ถ้าวันนี้แกไม่ยอมไปดูตัวกับหนูเดียร์ คุณหนูตระกูลมหาโชคอำนวยที่ร้านอาหารบ่ายนี้..." คุณหญิงเริ่มทำท่าหายใจติดขัดยกมือมากุมหน้าอก พร้อมกับแกล้งทำตาเหลือกสั่นพะงาบ ๆ ชวนให้หวาดเสียวว่าวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง "แม่ก็... คงต้องขอหลับไปยาว ๆ ไม่ต้องฟื้นขึ้นมามองหน้าแกอีกแล้ว!"

"แม่! อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะครับ! โอเค! ผมยอมแล้ว! ผมจะไปดูตัวเดี๋ยวนี้เลยครับ!" สิงห์ร้องเสียงหลง รีบตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดเมื่อเห็นอาการแม่แย่ลงต่อหน้าต่อตา

"งั้น... แกต้องไปในสภาพนี้เลยนะ ลุกจากไซต์แล้วพุ่งตรงไปภัตตาคารเลย ห้ามเปลี่ยนใจแวะไปไหนเด็ดขาด ไม่งั้นแม่จะถือว่าแกไม่จริงใจ... อึ่ก!" คุณหญิงกำชับเสียงแผ่ว พร้อมกับแกล้งทิ้งศีรษะพับลงไปพิงกับหมอนหนุนช้า ๆ ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเทียนใกล้หมดเล่ม ก่อนจะหลับตาปี๋ทำท่าหมดสติไปต่อหน้าต่อตา

"แม่! แม่!" สิงห์กุมโทรศัพท์แน่น หันไปวาดสายตาใส่กล้อง "กริช! ดูแลแม่ด้วย กูจะรีบไปภัตตาคารเดี๋ยวนี้!"

สิงห์รีบก้าวลงจากอาคาร พุ่งตัวขึ้นรถกระบะทรงลุยคู่ใจทันที โดยที่ไม่มีเวลาแม้แต่จะปัดคราบฝุ่นปูนซีเมนต์ออกจากเสื้อเชิ้ต หรือเช็ดรอยเปื้อนบนใบหน้าเลยสักนิด เพราะความตระหนกตกใจกลัวแม่จะเป็นอะไรไป!

โดยที่ไม่รู้เลยว่า ทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าของลูกชายเลือนหายไป คุณหญิงการะเกดซึ่งนอนพะงาบ ๆ อยู่บนเตียงโรงพยาบาลเมื่อครู่ ก็ค่อย ๆ คลียิ้มร้ายออกมาอย่างอารมณ์ดี ดวงตาที่เคยมัวซัวพลันเปล่งประกายแพรวพราว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสบตากับมือขวาคนสนิทพร้อมกับยักคิ้วและหัวเราะเบา ๆ ในคออย่างผู้ชนะที่ครองเกมไว้ได้ทั้งหมด

‘เรียบร้อย! ยื้อมาตั้งหลายเดือน ในที่สุดแผนป่วยเกือบตายก็น็อคตาสิงห์จนอยู่หมัด!’ คุณหญิงคิดในใจอย่างยิ้มแย้มกระหยิ่มยิ้มหย่อง พลางทอดกายเอนหลังนอนพักรอฟังข่าวดีบนเตียงคนไข้สบายใจเฉิบ ก่อนจะเอ่ยสั่งงานมือขวาด้วยน้ำเสียงสดใสไร้เค้าคนป่วย

"กริช... โทรบอกฝั่งคุณหนูเดียร์ด่วนเลยนะว่าตาสิงห์กำลังไป!"

บทถัดไป