บทที่ 2 ชนวนเหตุที่ดินโรงเรียน และคำขู่บีบบังคับ
ตอนที่ 2: ชนวนเหตุที่ดินโรงเรียน และคำขู่บีบบังคับ
ตัดภาพมายังโรงเรียนเด็กยากไร้ขนาดเล็กท้ายชุมชนเก่า...
เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของเด็ก ๆ ดังลอยมาตามลมจากสนามหญ้าเล็ก ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยเครื่องเล่นเก่าเกรอะกรังรอยสนิม ‘มิลิน’ หรือ ‘ครูมิลิน’ หญิงสาววัย 26 ปี ในชุดครูเรียบง่าย ผมยาวสลวยถูกรวบมัดไว้หลวม ๆ กำลังง่วนอยู่กับการใช้แปรงทาสีซ่อมแซมโต๊ะเรียนไม้ที่ขาและที่พิงหลังเริ่มผุพังอย่างตั้งอกตั้งใจ
ใบหน้าสวยหวานละมุนมีรอยเปื้อนสีละอองเล็ก ๆ แต่ดวงตากลมโตของเธอกลับเปล่งประกายความสุขทุกครั้งที่ได้มองดูเด็ก ๆ วิ่งเล่นอย่างปลอดภัย ที่แห่งนี้คืออุดมการณ์และชีวิตของเธอ
แต่แล้ว ความสงบสุขก็ถูกทำลายลง เมื่อเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ราคาแพงดังขึ้นที่หน้าประตูโรงเรียน พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงวัยกลางคนแต่งกายหรูหราเกินจำเป็น เดินฉับ ๆ เข้ามาด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด
"มิลิน! นี่ยังมีหน้ามานั่งทาสีอยู่อีกเหรอ!" เสียงของแม่บังเกิดเกล้าดังลั่นจนเด็ก ๆ พากันชะงักและถอยหลังไปซ่อนตัวอยู่หลังครูมิลินด้วยความกลัว
"แม่... มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องเสียงดังด้วย เด็กๆตกใจหมด" มิลินลุกขึ้นยืน วางแปรงทาสีลง แล้วเดินเข้ามาหาแม่ด้วยความงุนงง
"แกไม่ต้องมาทำเป็นไก๋! หนี้สินที่พ่อแกสร้างไว้ แล้วก็เงินกู้ที่ฉันไปเซ็นมาหมุน มันทบถมจนดอกเบี้ยท่วมหัวแล้วรู้ไหม!" ผู้เป็นแม่เอ็ดเสียงเข้ม พร้อมกับชูเอกสารสัญญาโฉนดที่ดินขึ้นมาตรงหน้ามิลิน "ถ้าแกยังอยากรักษาที่ดินโรงเรียนผืนนี้ไว้ ไม่ให้ธนาคารหรือเจ้าหนี้ยึดไปขายทอดตลาด แกต้องแต่งงาน!"
มิลินขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบ "แต่งงาน? กับใครคะแม่ มิลินยังไม่คิดเรื่องพวกนี้ และที่ดินผืนนี้เป็นมรดกที่คุณตาตั้งใจยกให้ทำโรงเรียนเพื่อเด็ก ๆ นะคะ!"
"ฉันหาทางออกที่ดีที่สุดให้แกแล้ว!" ผู้เป็นแม่ขู่เสียงแข็ง สายตาจ้องมองลูกสาวอย่างเด็ดขาด "ฉันนัด 'เสี่ยภพ' เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่เอาไว้ให้แล้ว เขาเป็นคนรวยสายเปย์ เงินหนา พร้อมจะควักเงินจ่ายหนี้ทั้งหมดให้เรา แถมยังสัญญาว่าจะเอาที่ดินผืนนี้ไปพัฒนาต่อให้อย่างดี! วันนี้แกต้องไปเจอเขาที่ภัตตาคารเพื่อดูตัวตามนัด ถ้าแกไม่ไป... ฉันจะเซ็นขายที่ดินผืนนี้ให้เสี่ยภพวันนี้เลย แล้วปิดโรงเรียนนี้ซะ!"คำขู่เด็ดขาดของแม่ทำให้มิลินถึงกับพูดไม่ออก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น ที่ดินผืนนี้คือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอและเป็นอนาคตของเด็ก ๆ ในชุมชนยากไร้แห่งนี้ หากโรงเรียนถูกปิด เด็ก ๆ หลายสิบคนจะต้องหลุดออกจากระบบการศึกษาทันที
"ก็ได้ค่ะ..." มิลินกำมือแน่นจนเล็บแทบจมลงไปในเนื้อ "มิลินจะไปเจอเขาตามนัด"
มิลินนั่งรออยู่บนโต๊ะอาหารริมกระจก เธออยู่ในชุดเดรสสุภาพเรียบง่าย ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา มือสองข้างประสานกันแน่นบนตักด้วยความตื่นตระหนก สายตามองออกไปข้างนอกอย่างเลื่อนลอย ความกดดันเรื่องที่ดินโรงเรียนกำลังบดขยี้หัวใจของเธออย่างหนัก ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินไปราวกับมีก้อนหินหนักอึ้งถ่วงทับหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก ภาพรอยยิ้มของเด็ก ๆ และอนาคตของโรงเรียนที่อาจต้องดับสลายคอยกรีดซ้ำความกลัวให้พุ่งขึ้นถึงขีดสุด ซ้ำร้ายหัวใจยังเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นที่ต้องมานั่งรอเจอ 'ชายแปลกหน้า' ที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าหรือรู้จักนิสัยใจคอมาก่อน ความรู้สึกจนมุมที่ต้องเอาทั้งชีวิตและอนาคตมาเสี่ยงกับการดูตัวในครั้งนี้ ทำให้เธอรู้สึกอ้างว้างและตื่นตระหนกจนมือไม้เย็นชืดไปหมด
ขณะเดียวกัน รถกระบะทรงลุยของสิงห์ก็แล่นมาจอดที่หน้าภัตตาคาร สิงห์ก้าวลงจากรถด้วยความรีบร้อนและหงุดหงิด เสื้อเชิ้ตของเขายังคงมีคราบฝุ่นซีเมนต์และรอยปูนเปรอะติดอยู่ประปราย ลุคดิบเถื่อนและหน้าตาบึ้งตึงทำเอาพนักงานต้อนรับหน้าประตูถึงกับยกมือไหว้ด้วยความเกรงกลัว
"โต๊ะที่คุณหญิงการะเกดจองไว้ตรงไหน?" สิงห์ถามเสียงห้าวขรึมด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบร้านอย่างไม่สบอารมณ์
พนักงานต้อนรับสะดุ้งสุดตัวด้วยความเกรงกลัว รีบยกมือประสานกันแล้วชี้มือละล่ำละลักไปทางโซนห้องอาหารวีไอพีด้านในทันที
สิงห์ไม่รอช้า เขาเดินก้าวฉับ ๆ สาวเท้ายาวเข้าไปในร้านด้วยความรำคาญใจขั้นสุด ในหัวของชายหนุ่มมีเพียงความคิดที่จะรีบสะสางเรื่องไร้สาระนี้ให้จบ ๆ ไปอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้ตัดความรำคาญทำตามเงื่อนไขของแม่ และรีบขับรถกลับไปเฝ้าดูอาการป่วยของแม่ที่โรงพยาบาล
โดยที่สิงห์... ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและหัวเสียสุดขีด ย่อมไม่มีทางล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า ในวินาทีเดียวกันนี้ ‘มิลิน’ ครูสาวผู้อ่อนต่อโลกผู้กำลังเผชิญหน้ากับชะตากรรมอันมืดมน ก็กำลังนั่งใจคอไม่ดีตั้งตารอคอย ‘เสี่ยภพ’ ว่าที่คู่ดูตัว อยู่ภายในภัตตาคารหรูแห่งเดียวกันนี้เอง!
และก้าวเดินอันรีบร้อนของเขากำลังจะพุ่งตรงไปยังโต๊ะผิดฝั่ง ผิดคน จนกลายเป็นชนวนเหตุความชุลมุนระดับวินาศกรรมที่จะพลิกชีวิตของคนทั้งคู่ไปตลอดกาล!
