บทที่ 3 ผิดโต๊ะ ผิดคน แต่ถูกใจ (ใบหย่าไม่มี มีแต่ทะเบียนสมรส)

ตอนที่ 3: ผิดโต๊ะ ผิดคน แต่ถูกใจ (ใบหย่าไม่มี มีแต่ทะเบียนสมรส)

แสงแดดยามบ่ายอ่อน ๆ ลอดผ่านกระจกภัตตาคารหรูสไตล์อิตาเลียน เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศโรแมนติก ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับซ่อนความชุลมุนระดับวินาศกรรมเอาไว้

ณ โซนด้านใน... ‘เดียร์’ คุณหนูไฮโซแต่งแบรนด์เนมจัดเต็มกำลังนั่งสติแตก กดดูแจ้งเตือนยอดหนี้บัตรเครดิตที่เด้งไม่หยุด เธอหวังแต่งงานกับ ‘สิงห์’ ประธานก่อสร้างหมื่นล้านเพื่อเอาเงินไปล้างหนี้กระเป๋าหรูให้ไวที่สุด

ถัดไปโต๊ะเดียว... ‘เสี่ยภพ’ เจ้าของบริษัทคู่แข่งสิงห์ นั่งลูบผมทรงแบดกำมะลออย่างยิ้มกรุ้มกริ่ม แท้จริงแล้วเขาเป็นคนขี้กลัวและซุ่มซ่าม ที่ยอมมาดูตัวกับมิลินก็เพราะหวังหลอกแต่งงานเพื่อยึดที่ดินโรงเรียนเด็กยากไร้ไปสร้างคอนโดหรูทำกำไรมหาศาล

ขณะนั้นเอง... ประตูภัตตาคารพลันเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของ ‘สิงห์’ ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปรอะคราบฝุ่นซีเมนต์และรอยปูนขาวจากการลุยตรวจไซต์งาน ลุคดิบเถื่อนดุดันทำเอาพนักงานต้อนรับพากันยกมือไหว้อย่างเกรงกลัว

สิงห์ก้าวฉับ ๆ พลางยกนาฬิกาขึ้นดูด้วยความหงุดหงิด เขาต้องการตัดรำคาญเรื่องดูตัวให้จบ ๆ เพื่อรีบกลับไปหาแม่ที่โรงพยาบาล แต่เพราะไม่เคยเห็นหน้าคุณหนูเดียร์และจำรายละเอียดโต๊ะไม่ได้ สายตาคมกริบจึงกวาดไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าเครียดอยู่ริมกระจก

"คุณคือ... คนที่คุณหญิงนัดไว้ใช่ไหม?" สิงห์เปิดฉากถามเสียงห้าวทุ้มขรึม สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานละมุนตรงหน้าอย่างพิจารณา และทันทีที่ดวงตาสบเข้ากับนัยน์ตากลมโตคู่นั้น หัวใจของประธานหนุ่มที่เคยร้อนรุ่มด้วยความหงุดหงิดกลับกระตุกวูบและนิ่งงันไปชั่วขณะ ความงดงามที่ดูสะอาดบริสุทธิ์ท่ามกลางบรรยากาศหรูหรา กลับดึงดูดสายตาของเขาให้รู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างประหลาด

มิลินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความช็อก ชายร่างสูงใหญ่ ลุคเซอร์ ดิบเถื่อน เสื้อผ้ามีคราบฝุ่นซีเมนต์ติดเต็มไปหมด ราวกับเพิ่งก้าวลงมาจากรถกระบะแคมป์ก่อสร้าง แต่น้ำเสียงทรงอำนาจและแววตาคมกริบที่แฝงประกายความน่าค้นหานั้น กลับทำให้เธอรู้สึกถึงความข่มขวัญแปลก ๆ จนลมหายใจสะดุด

‘เสี่ยรับเหมาก่อสร้างเงินหนาที่คุณแม่หาให้... ทำไมสภาพเหมือนช่างปูนเพิ่งเลิกงานขนาดนี้เนี่ย?’ มิลินคิดในใจ แต่ด้วยความที่เข้าใจว่าอีกฝ่ายคือคู่ดูตัวที่แม่ส่งมา เธอจึงพยักหน้ารับช้า ๆ "เอ่อ... ใช่ค่ะ คุณคือคนที่... แม่ฉันนัดไว้ใช่ไหมคะ?"

"เออ ใช่" สิงห์ตอบตัดบทเสียงเรียบ เขาไม่ได้สนใจรายละเอียดเล็กน้อย เพราะเป้าหมายเดียวในหัวตอนนี้คือการจบปัญหาให้เร็วที่สุด "ฟังนะ ผมไม่มีเวลามานั่งกินอาหารหรือคุยเรื่องไร้สาระ แม่ผมกำลังนอนป่วยเข้าโรงพยาบาลและยื่นคำขาดว่าถ้าผมไม่แต่งงานวันนี้ ท่านจะไม่ยอมรักษาตัว"

มิลินตาโตด้วยความตกใจ "ค่ะ? ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

"ใช่ แล้วผมก็รำคาญการโดนจับคู่เต็มทน" สิงห์เอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอกมองมิลินด้วยสายตาเด็ดขาด "ไหน ๆ ผู้ใหญ่ก็บีบมาขนาดนี้ แล้วคุณเองก็คงโดนฝั่งโน้นบีบมาเหมือนกันใช่ไหม?"

มิลินนึกถึงโฉนดที่ดินโรงเรียนที่แม่ขู่ขึ้นมาเมื่อบ่าย ใบหน้าหวานฉายแววหมองเศร้า เธอพยักหน้ารับเบา ๆ

"ค่ะ... ฉันโดนบังคับมา ถ้าฉันไม่แต่งงานวันนี้... ที่ดินโรงเรียนเด็กยากไร้ของคุณตาจะต้องถูกยึดและปิดตัวลงทันที"

สิงห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องโรงเรียนเด็กยากไร้ แต่ความตั้งใจของเขายังคงแน่วแน่ "งั้นก็ง่ายเลย ในเมื่อคุณต้องการ 'การแต่งงาน' ไปแก้ปัญหาทางนั้น และผมต้องการ 'ทะเบียนสมรส' ไปให้แม่ผม... เรามาทำข้อตกลงกัน"

"ข้อตกลงอะไรคะ?" มิลินถามอย่างหวาด ๆ

สิงห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ออร่าความดุดันและเด็ดขาดแผ่ออกมาจนโต๊ะข้าง ๆ ถึงกับชะงัก พลางก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง "ไปจดทะเบียนสมรสกับผมตอนนี้เลย สำนักงานเขตยังไม่ปิด! จดเสร็จ แยกย้าย เอาหลักฐานไปให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายให้มันจบ ๆ ไป คุณได้ปกป้องที่ดินโรงเรียน ผมได้ยื้อชีวิตแม่... โอเคไหม?"

มิลินอ้าปากค้าง หัวใจเต้นระทึกราวดรัมเมเยอร์รัวกลอง! แต่งงานสายฟ้าแลบ? กับชายแปลกหน้าในชุดเปื้อนฝุ่นปูนเนี่ยนะ?! แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของเด็ก ๆ ในโรงเรียน และภาพแม่ที่จะเอาโฉนดไปเซ็นขายให้ มิลินก็สูดหายใจเข้าลึก กัดฟันแน่นและตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต

"ตกลงค่ะ! จดก็จด!"

ทั้งคู่ลุกออกจากโต๊ะและรีบก้าวออกจากภัตตาคารไปทันที โดยที่ไม่ทันได้สังเกตเลยว่า 'เดียร์' และ 'เสี่ยภพ' ที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ยังคงนั่งรอคู่ดูตัวของตัวเองจนหน้าแห้งและสติหลุดกันอยู่ตรงนั้น!

เวลาสิบหกนาฬิกาเกือบห้าสิบนาที ณ สำนักงานเขต...

เจ้าหน้าที่และนายทะเบียนกำลังเตรียมตัวเก็บของกลับบ้าน แต่ต้องชะงักเมื่อสิงห์กับมิลินพุ่งตัวเข้ามาในห้องจดทะเบียนทันเวลาแบบเส้นยาแดงผ่าแปด

นายทะเบียนมองหน้าชายหนุ่มลุคดิบเถื่อนเสื้อเชิ้ตเปื้อนฝุ่นปูน สลับกับครูสาวหน้าหวานในชุดเดรสเรียบร้อยด้วยความงุนงงและสับสน "เอ่อ... แน่ใจนะครับว่าจะจดทะเบียนสมรสกันจริง ๆ? ไม่ได้โดนบังคับใช่ไหมครับ?"

"เซ็น ๆ ไปเถอะครับเฮีย ผมรีบ!" สิงห์เอ่ยเสียงดุพลางตบโต๊ะเบา ๆ

มิลินสูดหายใจเข้าลึก จรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นสำคัญอย่างสั่นเทา ก่อนที่สิงห์จะตวัดลายเซ็นคมเข้มลงไปข้าง ๆ กันอย่างรวดเร็ว

ตึง! เสียงตราประทับของนายทะเบียนดังขึ้น เป็นสัญญาณยืนยันว่า บัดนี้ ‘นายสีหราช’ และ ‘นางสาวชลินดา’ ได้กลายเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้ว!

สิงห์หยิบใบทะเบียนสมรสขึ้นมาดูด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนจะหันไปมองภรรยาป้ายแดงที่ยืนทำหน้าอึ้ง ๆ อยู่ข้างกาย ความผิดพลาดและความเข้าใจผิดระดับตำนานได้เกิดขึ้นแล้ว... และบทเรียนรักแท้หลังแต่งงานสายฟ้าแลบของท่านประธานเถื่อนกับครูสาวอุดมการณ์สูง ก็ได้เริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เอง!

บทก่อนหน้า
บทถัดไป