บทที่ 4 สามีดิบเถื่อนกับบ้านเช่าข้างไซต์งาน
ตอนที่ 4: สามีดิบเถื่อนกับบ้านเช่าข้างไซต์งาน
เสียงเครื่องยนต์กระบะทรงลุยสี่ประตูสีดำตัวท็อปคำรามแผ่วเบา ขณะเลี้ยวเข้ามาภายในซอยแคบ ๆ ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยแคมป์คนงานก่อสร้างและคลังเก็บวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่ ก่อนจะมาจอดสนิทอยู่หน้าบ้านเช่าไม้ชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ ท้ายซอย ซึ่งมีรั้วสังกะสีและผนังปูนเก่า ๆ ล้อมรอบ
บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยฝุ่นปูนซีเมนต์ ลมพัดพาเอาเสียงสังกะสีตีกันดัง พึ่บพั่บ สลับกับเสียงช่างและคนงานก่อสร้างกำลังตะโกนคุยกันสังสรรค์เลิกงานอยู่ไม่ไกล
‘สิงห์’ ดับเครื่องยนต์ ดึงเบรกมือขึ้นด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะหันไปมอง ‘มิลิน’ ภรรยาป้ายแดงตามกฎหมายที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ฝั่งข้างคนขับ มือสองข้างของเธอกำสายกระเป๋าสะพายแน่น ดวงตากลมโตฉายแววประหม่าและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดสายตามองสภาพ 'เรือนหอ' ชั่วคราวตรงหน้า
"ถึงแล้ว" เสียงห้าวทุ้มขรึมเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ พลางปลดสายเข็มขัดนิรภัย
มิลินหันมองสิงห์ สภาพของสามีสายฟ้าแลบในตอนนี้ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตที่มีรอยคราบฝุ่นซีเมนต์และคราบดินเปื้อนตามแขนและชายเสื้อ แขนเสื้อถูกพับขึ้นแบบลวก ๆ เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นประปรายจากการลุยงานกลางแจ้ง ลุคเซอร์ ดิบเถื่อน และใบหน้าคมเข้มดุดันที่ไม่ค่อยมีรอยยิ้ม ทำให้มิลินปักใจเชื่อสนิทใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า... ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ ต้องเป็น ‘หัวหน้าคนงานก่อสร้าง’ หรือโฟร์แมนคุมไซต์งานหน้าดุอย่างแน่นอน!
‘เอาวะมิลิน... อย่างน้อยเขาก็ช่วยจดทะเบียนสมรสตามแม่ต้องการ ทำให้ที่ดินโรงเรียนยากไร้รอดพ้นจากการถูกยึดขายทอดตลาดไปได้ ถึงเขาจะเป็นแค่หัวหน้าคนงานดิบเถื่อน ไม่มีเงินถุงเงินถัง แต่เราก็ต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้’ มิลินบอกตัวเองในใจเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจ
"เอ่อ... คุณสิงห์คะ นี่คือบ้านของคุณเหรอคะ?" มิลินถามเสียงเบา พลางก้าวลงจากรถกระบะแล้วมองไปรอบ ๆ บ้านเช่าหลังเล็กที่มีฝุ่นเกาะหนาแน่น
"เออ บ้านเช่ากูเอง" สิงห์ตอบหลุดปากตามสรรพนามคนลุยไซต์งาน ก่อนรีบกระแอมไอแก้เก้อเมื่อเห็นมิลินขมวดคิ้ว "เอ่อ... หมายถึงบ้านเช่าของพี่น่ะ พอดีช่วงนี้คุมงานสร้างตึกยาวเป็นปี เลยเช่าไว้ใช้นอน จะได้ไม่ต้องขับรถไกล คุณย้ายมาอยู่ร่วมชายคาตามสัญญาจดทะเบียนไปก่อนแล้วกัน"
ความจริงแล้ว นี่คือบ้านพักเก่าของหัวหน้าช่างที่สิงห์ซื้อต่อมาดัดแปลงไว้นอนพักตอนตรวจไซต์ดึกดื่น โดยมิลินไม่รู้เลยว่าที่ดินทั้งแคมป์และโครงการคอนโดพันล้านข้าง ๆ นี้... เป็นของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่สิงห์เป็นเจ้าของทั้งสิ้น
สิงห์ยกกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของมิลินลงจากท้ายรถกระบะด้วยมือเดียวอย่างสบาย ๆ ก่อนเดินนำไปเปิดประตูบ้าน เสียงไม้สลักเก่าดัง เอี๊ยด... เผยให้เห็นสภาพห้องโถงที่มีโซฟาเก่าตั้งอยู่มุมหนึ่ง ถัดไปเป็นประตูเชื่อมเข้าห้องนอนซึ่งมีเตียงไม้พร้อมฟูกหนาพอประมาณ ส่วนมุมห้องโถงมีโต๊ะทำงานไม้ที่มีแบบแปลนก่อสร้างวางกองชิดผนัง
มิลินก้าวเท้าตามเข้ามา กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณความตั้งใจ เธอไม่รอช้า รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสุภาพ เดินไปหยิบไม้กวาดเก่า ๆ ที่วางอยู่ข้างประตูมาถือไว้แน่น
"คุณสิงห์คะ... ถึงเราจะแต่งงานกันเพราะจำเป็น แต่ในเมื่อย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันก็จะช่วยดูแลเรื่องงานบ้าน ทำความสะอาด และทำอาหารให้เป็นการตอบแทนที่คุณช่วยเรื่องทะเบียนสมรสก็แล้วกันค่ะ!" มิลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสู้คนและมุ่งมั่น ด้วยลุคและเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นซีเมนต์ของอีกฝ่าย ทำให้เธอปักใจเชื่อสนิทใจว่าเขาคงเป็น "หัวหน้าช่าง" คุมคนงานในไซต์ก่อสร้างแห่งนี้ ดวงตากลมโตสุกสว่างไม่มีแววดูถูกหรือเกี่ยงงอนความลำบากเลยสักนิด
สิงห์ยืนกอดอก มองหญิงสาวร่างบางตรงหน้าที่กำลังรวบผมยาวสลวยขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มลงมือกวาดฝุ่นบนพื้นอย่างขะมักเขม้น รอยยิ้มบาง ๆ ที่หาได้ยากยิ่งจากหัวหน้าช่างมาดดุแอบยกขึ้นที่มุมปากอย่างลืมตัว
‘สู้คนว่ะ... แถมไม่เคยมองคนที่เปลือกนอกเลยสักนิด’
สิงห์คิดในใจ ความประทับใจเล็ก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของชายหนุ่มโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว ทว่า เพื่อไม่ให้ภรรยาป้ายแดงรู้ตัวจริงเร็วเกินไป สิงห์จึงรีบปรับสีหน้าให้กลับมาบึ้งตึงและดิบเถื่อนเหมือนเดิม ทำฟอร์มดุใส่ทันที
"ไม่ต้องมาทำเป็นขยันเลยคุณ ล้างหน้าล้างตาซะ กวาดถูบ้านเสร็จแล้วก็ไปนั่งพักบนโซฟาโน่น" สิงห์พูดเสียงห้าวทุ้ม พลางเดินไปเปิดตู้เย็นดึงขวดน้ำเย็นออกมาส่งให้เธอ "ส่วนเรื่องอาหารเย็น ไม่ต้องลำบากทำหรอก เดี๋ยวผมเดินไปซื้อข้าวผัดกะเพราหน้าแคมป์มาให้กินเอง"
"ขอบคุณค่ะ" มิลินรับขวดน้ำมาถือไว้ แอบยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความใส่ใจลึก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางดิบเถื่อนและคำพูดห้วน ๆ ของสามีหัวหน้าช่างคนนี้
"แล้วก็จำไว้ด้วย..." สิงห์หันมาจ้องหน้ามิลินด้วยสายตาเข้มงวด "อยู่ที่นี่ ค่ำมืดดึกดื่นอย่าเดินไปโซนคนงานคนเดียว พวกช่างมันกินเหล้ากันเดี๋ยวจะอันตราย มีอะไรให้เรียกผม เข้าใจไหม?"
"รับทราบค่ะพี่หัวหน้าช่าง!" มิลินตอบรับเสียงใสพลางยกมือขึ้นทำท่าตะเบ๊ะหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม
สิงห์ถึงกับส่ายหัวอย่างเอือม ๆ แต่ก็แอบหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูในความโก๊ะของภรรยาป้ายแดง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากบ้านเช่าตรงไปยังแคมป์คนงานเพื่อสั่งงานลูกน้อง
ทว่าในหัวของเขากลับเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์จดทะเบียนสมรสสายฟ้าแลบในวันนี้... และภาพใบหน้าหวานละมุนของ 'เจ้าสาวป้ายแดง' ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในหัวใจเขาก็วนเวียนอยู่จนอดอมยิ้มไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว!
