บทที่ 5 คืนแรก กับหัวใจที่แอบหวั่นไหว

ตอนที่ 5: คืนแรก กับหัวใจที่แอบหวั่นไหว

สิงห์เดินหิ้วถุงกับข้าวกลับมาพร้อมกลิ่นเหล้าและบุหรี่จาง ๆ ติดกายตามประสาชายชาตรี เมื่อเปิดประตูไม้เสียง เอี๊ยด... เข้ามา เขาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย ภาพห้องโถงเล็กที่สะอาดสะอ้านขึ้นทันตาชวนมองยิ่งขึ้นเมื่อมีมิลินยืนอยู่ เรือนผมยาวสลวยถูกรวบมัดสูงเผยให้เห็นลำคอระหงขาวนวลและโครงหน้าหวานหยาดเยิ้มที่มีเลือดฝาดระเรื่อจากการทำงาน ดวงตากลมโตสุกสว่างและริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูพีช ทำให้ความสวยเฉี่ยวคมแต่นุ่มนวลทว่าเย้ายวนโดยธรรมชาติภายใต้ทรงผมรวบตึงนี้ ช่วยให้บ้านพักเก่า ๆ หลังนี้สว่างไสวขึ้นมาในพริบตา

"ขยันจริงนะคุณ..." สิงห์ส่งเสียงห้าวทุ้มข่มความรู้สึกบางอย่างในอก พลางเดินไปวางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะ "เลิกถูบ้านได้แล้ว มาทานข้าวก่อน"

สิงห์เปิดถุงแกงและถุงกับข้าวที่เขาตั้งใจซื้อมาแน่นถุง ก่อนจะบรรจงเทและจัดเรียงกับข้าวทั้งหมดใส่จานกระเบื้องอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเสียก่อน จากนั้นจึงค่อย ๆ ใช้ช้อนกลางตักกับข้าววางลงในจานของมิลินอย่างเอาอกเอาใจชนิดที่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ

"กินเยอะ ๆ ตัวกะนิดเดียว จะเอาแรงที่ไหนไปกวาดถูบ้าน" เขาพึมพำเสียงดุ แต่กิริยาตักต้มยำกุ้งตัวโตให้เธอนั้นกลับนุ่มนวลอย่างเห็นได้ชัด

มิลินแอบอมยิ้ม กลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ที่ลอยมาจากตัวเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจ กลับกัน มันกลับแผ่รังสีความเป็นชายชาตรีดิบเถื่อนที่อบอุ่นและชวนให้รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ทั้งคู่นั่งทานมื้อเย็นร่วมกันท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ ทว่ามีกลิ่นของความใส่อกใส่ใจอย่างละมุนละไม

เมื่อทานอาหารเสร็จ มิลินช่วยเก็บจานชามไปล้างเรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยปากขอน้ำอาบเพื่อชำระร่างกาย

"คุณสิงห์คะ... ฉันอยากอาบน้ำสักหน่อย แต่ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูติดกระเป๋ามาเลยคะ..."

"รอแป๊บ" สิงห์ลุกขึ้นเดินนำเข้าไปในห้องนอน เขาเปิดตู้เสื้อผ้าไม้เก่า ๆ หยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่สีเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวยาวและกางเกงขาสั้นเอวยางยืดของเขาเองออกมาส่งให้เธอ "เอาของผมไปใส่ก่อน ผ้าขนหนูเพิ่งซักไปเมื่อวาน ใช้ได้"

มิลินรับเสื้อผ้าและผ้าขนหนูมาถือไว้ สัมผัสผ้าขนหนูหนานุ่มนั้นพาเอากลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาติดจมูก เป็นกลิ่นความเป็นชายที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ เธอรีบก้มหน้าแอบเอียงอายแล้วเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำไปทันที

สามสิบนาทีต่อมา... ประตูห้องน้ำเปิดออก มิลินเดินกลับเข้ามาในห้องนอนด้วยท่าทางเก้งก้างและเอียงอาย เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของสิงห์ยาวลงมาครอบคลุมท่อนบน รูปร่างอรชรสมส่วน ชายเสื้อยาวปิดกึ่งกลางขาท่อนบนที่ขาวเนียนอมชมพู ลำคอระหงรับกับเส้นผมที่ถูกมัดรวบสูงเผยให้เห็นกรอบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอาง ยิ่งขับเน้นเสน่ห์อันบริสุทธิ์และเย้ายวนในคราวเดียวกัน ชวนมองจนยากจะถอนสายตา

สิงห์ที่ยืนรออยู่ข้างเตียงถึงกับตกตะลึงงัน หัวใจเต้นแรงกระทบอก แกล้งทำเป็นมองเมิน แต่นัยน์ตาคมกริบกลับลอบมองเรือนร่างอรชรภายใต้เสื้อเชิ้ตของเขาเองด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า สิงห์จึงจะไปอาบน้ำแล้วปลดกระดุมถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกตามความเคยชิน เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำสูงใหญ่ อกแกร่งกว้าง และหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยงามจากงานลุยไซต์งาน ผิวสองสีเข้มตามแบบฉบับชายไทยร่างบึกบึน

มิลินที่นั่งอยู่บนขอบเตียงถึงกับหน้าแดงแป๊ด สะดุ้งโหยงรีบเบือนสายตาหนี หัวใจเต้นตึกตักเหมือนจะทะลุออกมานอกอก ความเป็นชายชาตรีอันทรงเสน่ห์ของสามีป้ายแดงทำเอาเธอทำตัวไม่ถูก

สิงห์คว้าผ้าขนหนูผืนเดียวกับที่มิลินเพิ่งใช้เช็ดตัวมาพันรอบเอวหนาอย่างไม่ถือสา ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ทว่าเมื่อบานประตูห้องน้ำปิดลง ชายหนุ่มก็ยกผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้าเบา ๆ กลิ่นหอมอ่อนหวานคล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นสบู่จากเรือนกายของมิลินยังคงตรึงแน่นอยู่บนผืนผ้า สิงห์สูดกลิ่นหอมนั้นเข้าปอดโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มพรายแอบยกขึ้นที่มุมปาก... ยัยครูคนนี้ หอมเป็นบ้า

ไม่นานนัก สิงห์ก็อาบน้ำเสร็จ ชายหนุ่มพันผ้าขนหนูผืนเดิมเดินกลับเข้ามาในห้องนอนเพื่อหาเสื้อผ้าใส่ มิลินที่นั่งกอดหมอนอยู่บนเตียงยิ่งเขินอายหนักกว่าเดิมจนต้องหลับตาปี๋ สิงห์แอบหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู ก่อนจะหยิบเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงวอร์มมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย แทนที่สิงห์จะเดินออกไป เขากลับทิ้งตัวล้มลงนอนข้าง ๆ มิลินบนเตียงกว้าง เสียงเตียงไม้ดัง แอ๊ด... ตามน้ำหนักตัว

มิลินสะดุ้งตัวโยน ทำท่าเงอะงะ ลุกลี้ลุกลนจะลุกหนี "คุณ... คุณสิงห์คะ! คุณจะนอนตรงนี้เหรอคะ?"

สิงห์เอียงหน้ามองภรรยาป้ายแดงที่เกร็งตัวจนแทบจะสิงเข้ากับกำแพง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัดในดวงตาคม ทว่าเมื่อเห็นความหวาดหวั่นและประหม่าอย่างจริงจังในดวงตากลมโตคู่สวย ท่านประธานหนุ่มในคราบหัวหน้าช่างก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน

"หยอกเล่นน่า..." สิงห์พูดเสียงนุ่ม พลางยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "คืนนี้นอนในห้องนี้ไปซะ ล็อกประตูด้วยล่ะ ผมจะออกไปนอนที่โซฟาห้องโถงด้านนอกเอง"

พูดจบ ชายหนุ่มก็คว้าหมอนอีกใบเดินตรงไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมามองมิลินอีกครั้งด้วยสายตาอบอุ่น

"ฝันดีนะมิลิน... มีอะไรก็ร้องเรียกผมได้ตลอด"

ประตูห้องนอนปิดลงพร้อมเสียงคลิกล็อกเบา ๆ มิลินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม มือเรียวกุมหน้าอกที่ยังคงเต้นระทึก กลิ่นกายไออุ่นของสิงห์ยังคงตกค้างอยู่บนหมอนและผ้าห่ม ทำให้คืนแรกในบ้านเช่าหลังเก่าเต็มไปด้วยความทรงจำอันหวาบหวามและโรแมนติกเกินกว่าที่เธอเคยคาดคิด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป