บทที่ 6 แม่ฟื้นคืนชีพ และ... โป๊ะแตกยกกำลังสอง

ตอนที่ 6: แม่ฟื้นคืนชีพ และ... โป๊ะแตกยกกำลังสอง

เช้าวันถัดมา ณ ห้อง VIP ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง...

บรรยากาศในห้องพักฟื้นยังคงเงียบสงบและเต็มไปด้วยความตึงเครียดเสมือนวันก่อน บนเตียงผู้ป่วยสีขาวสะอาด คุณหญิงการะเกดยังคงนอนพะงาบ ๆ สวมสายออกซิเจนจมูก ใบหน้าซีดเผือดจากการแต่งหน้าด้วยโทนสีนูดยอดฮิต เสียงเครื่องมอนิเตอร์หัวใจส่งเสียง ตื้ด... ตื้ด... เป็นจังหวะแผ่วเบา โดยมี ‘กริช’ มือขวาคนสนิทนั่งก้มหน้านิ่งคอยรับใช้ยามเช้า

ปัง! ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรงด้วยฝีมือของ ‘สิงห์’ ที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเสื้อเชิ้ตที่พยายามปัดคราบฝุ่นปูนซีเมนต์ออกอย่างลวก ๆ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการลุยงานและการตัดสินใจครั้งใหญ่เมื่อเย็นวาน

คุณหญิงการะเกดค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมองลูกชาย ทำเสียงแผ่วเบาในคออย่างคนไร้เรี่ยวแรง "ตาสิงห์... แกกลับมาแล้วเหรอลูก... เมื่อวานแกไม่ได้ไปดูตัวกับหนูเดียร์ใช่ไหม... แม่... แม่คงต้องหลับไม่ตื่นจริง ๆ ซะแล้ว..."

สิงห์ไม่พูดพะวักพะวงให้เสียเวลา เขาถอนหายใจออกมาดังเฮือกใหญ่ ก่อนจะยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต แล้วหยิบกระดาษแผ่นสำคัญออกมาสะบัดคลี่วางลงบนตักของคุณหญิงการะเกดทันที!

"ผมไปดูตัวมาแล้วครับ นี่ครับ... หลักฐานตามที่คุณแม่ต้องการ!" สิงห์เอ่ยเสียงห้าวทุ้มขรึม

คุณหญิงการะเกดขมวดคิ้วสงสัย กวาดสายตามองกระดาษแผ่นนั้น และทันทีที่เห็นหัวกระดาษตราครุฑพร้อมข้อความ ‘ใบสำคัญการสมรส’ — ราวกับมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น! คุณหญิงการะเกดเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงตรงแหน่ว กระชากสายออกซิเจนออกจากจมูกอย่างคล่องแคล่ว สายตาฉายแววสดใส หายใจเข้าออกเต็มปอดเป็นปกติในเสี้ยววินาทีจนกริชที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอ้าปากค้าง!

"ตาสิงห์! นี่แก... แกไปจดทะเบียนสมรสกับหนูเดียร์มาจริง ๆ เหรอเนี่ย!" คุณหญิงการะเกดหัวเราะร่าด้วยความดีใจ ยิ้มแก้มแทบปริ "โอ๊ย! แม่หายป่วยเลยลูก! แกนี่มันสมเป็นลูกรักของแม่จริง ๆ!"

ทว่า ความสุขสมหวังของคุณหญิงคงอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที...

เมื่อมืออันสั่นเทาของคุณหญิงยกใบทะเบียนสมรสขึ้นมาเพ่งมองชื่อ-นามสกุลของฝั่งภรรยาอย่างตั้งใจ... ‘นางสาวชลินดา’

ดวงตาของคุณหญิงเบิกกว้างด้วยความช็อก รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ชาไปทั้งหน้า!

"ตาสิงห์... ชลินดา? ชลินดาไหน?!" คุณหญิงการะเกดโวยวายเสียงหลง ชี้มือสั่นระริกไปที่ใบทะเบียนสมรส "หนูเดียร์ตระกูลมหาโชคอำนวย ชื่อ 'ภควดี' ไม่ใช่เหรอ! แล้วยัยชลินดาเนี่ยคือใครแกไปเอามาจากไหน?!"

สิงห์ยกมือขึ้นกุมขมับ ถอนหายใจยาวเหยียด "ก็คนที่แม่สั่งให้ผมไปเจอที่ภัตตาคารเมื่อวานไงครับ ผมเดินเข้าไปหาเธอที่โต๊ะ คุยกันไม่กี่คำตกลงกันได้ก็เลยพาไปจดทะเบียนที่เขตเลย"

"กรี๊ด! จดทะเบียนผิดคน!" คุณหญิงการะเกดแทบลมจับ ยกมือขึ้นมากุมขมับจริง ๆ โดยไม่ต้องแกล้งทำ "แกเดินเข้าผิดโต๊ะ! ยัยหนูเดียร์ตัวจริงเขานั่งรอแกจนร้านปิดเมื่อคืนนี้! แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร มาจากตระกูลไหน ไฮโซตระกูลใดแกบอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

สิงห์ขมวดคิ้ว นึกถึงใบหน้าหวานละมุนและแววตาสู้คนของมิลินเมื่อคืน "เธอชื่อ 'มิลิน' ครับ ไม่ใช่คุณหนูไฮโซอะไรทั้งนั้น... เธอเป็นแค่ครูสอนหนังสือในโรงเรียนเด็กยากไร้ท้ายชุมชน"

"ครูโรงเรียนยากไร้?!" คุณหญิงการะเกดร้องเสียงสูง ตาค้างแทบหลุดออกจากเบ้า "แกเป็นถึงประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้าน แต่แกไปคว้าครูโรงเรียนยากไร้มาเป็นเมียเนี่ยนะตาสิงห์! ตายแล้ว... คุณหญิงการะเกดจะเป็นลมของจริงก็วันนี้แหละ!"

"แม่ครับ ช่างมันเถอะ ในเมื่อจดทะเบียนกันถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ก็ถือว่าผมทำตามสัญญาแต่งงานให้แม่แล้วนะ" สิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้ในใจจะเริ่มกุมขมับกับความอลหม่านระดับตำนานที่เกิดขึ้น

"ไม่ได้! แม่ไม่ยอม!" คุณหญิงการะเกดตบเตียงดังปังฉาดใหญ่ "ยัยครูนั่นอาจจะมีแผนการอะไรอยู่ก็ได้ถึงได้ยอมจดทะเบียนง่าย ๆ ขนาดนี้ หรือไม่แน่... อาจจะแอบรู้ว่าแกเป็นประธานหมื่นล้านแล้วหวังจะมาปอกลอกแกก็ได้! กริช! ไปเตรียมรถ! ฉันจะไปดูหน้าลูกสะใภ้ผิดตัวคนนี้ด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้เลย!"

สิงห์ถึงกับยืนอึ้ง มองผู้เป็นแม่ที่เพิ่งฟื้นคืนชีพจากการแกล้งป่วยกระโจนลงจากเตียงแล้วพุ่งตัวเข้าห้องน้ำไปแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มทำได้เพียงยืนถอนหายใจยาวกุมขมับให้กับความป่วนที่ไม่ทันตั้งตัว ขณะที่ 'มิลิน' เองก็ยังไม่รู้เลยสักนิดว่า แม่สามีจอมวายร้ายกำลังจะบุกไปหาเธอถึงโรงเรียน และสามีลุคดิบเถื่อนที่เธอคิดว่าเป็นโฟร์แมนนั้น... แท้จริงแล้วคือใคร!

บทก่อนหน้า
บทถัดไป