บทที่ 9 คืนละมุนใจกับรอยจูบที่สั่นคลอนหัวใจ
ตอนที่ 9: คืนละมุนใจกับรอยจูบที่สั่นคลอนหัวใจ
สัมผัสอุ่นละมุนและเนิ่นนานจากจูบแรกอันแสนหวานราวกับหยุดโลกทั้งใบของมิลินไว้ ชั่วขณะนั้นเสียงรอบตัวเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามประสานกันอย่างตื่นเต้น สิงห์ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ นัยน์ตาคมกริบมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้ใบหน้าหวานเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างบางสั่นระริกด้วยความเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก
เมื่อสลายความอึ้งงันได้ มิลินก็รีบดีดตัวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีเข้าห้องนอนไปทันทีด้วยความลุกลี้ลุกลน
สิงห์ยืนมองบานประตูห้องนอนที่เปิดแย้มไว้น้อย ๆ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบปากตัวเองพลางหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มของ 'ยักษ์ใหญ่แห่งไซต์งาน' เต็มไปด้วยความพึงพอใจและอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มเดินตามเข้ามาในห้องนอนของตัวเองอย่างอารมณ์ดี
ภายในห้อง มิลินที่กำลังเขินจัดจนแทบระเบิดพุ่งเข้าไปคว้าผ้าห่มผืนหนาบนเตียงมาคลุมโปงปิดบังใบหน้าที่แดงซ่านไว้มิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างบางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความตื่นตระหนก
สิงห์เดินยิ้มกริ่มเข้ามาใกล้เตียงนอน ชายหนุ่มจงใจแกล้งภรรยาป้ายแดงโดยการเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบกาย แล้วจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตและถอดเสื้อผ้าออกต่อหน้าเธออย่างหน้าตาเฉย เพื่อแกล้งให้คนใต้ผ้าห่มหัวใจเต้นระรัวเล่น
"ในห้องนี้มีแค่เราสองคนนะมิลิน... จะเขินอะไรนักหนา" สิงห์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินถือเสื้อผ้าเดินออกจากห้องไปอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์
เมื่อเสียงน้ำในห้องน้ำดังขึ้น มิลินก็โผล่หน้าพ้นผ้าห่มออกมา หายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อเรียกสติ ใบหน้าหวานยังคงแดงซ่านร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงรสจูบเมื่อครู่ และภาพเรือนร่างกำยำสมส่วนของคุณสามีเถื่อนที่เธอแอบมองผ่านตาไปเมื่อกี้ ยิ่งคิดหัวใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นหลุดออกมานอกอก คนบ้า... ทำไมถึงรุกเก่งขนาดนี้เนี่ย เธอนึกค่อนขอดในใจพร้อมกับซุกหน้าลงกับหมอนด้วยความเขินอายขั้นสุด
ผ่านไปสิบห้านาที สิงห์ก็เดินนุ่งกางเกงขายาวสบาย ๆ ออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายกำยำชุ่มชื้นเล็กน้อย เส้นผมหยักศกเปียกชื้นแนบกรอบหน้า ชายหนุ่มเดินตรงมาที่เตียงนอนก่อนจะแกล้งทิ้งตัวล้มลงนอนราบข้าง ๆ มิลินทันที
"โอ๊ย... วันนี้พี่เหนื่อยเป็นบ้าเลยแฮะ" สิงห์แกล้งเปรยเสียงเหนื่อยล้า "อีกอย่าง... ข้างนอกห้องโถงลมมันร้อนอบอ้าว นอนในห้องนี้นี่แหละ เย็นสบายดี"
มิลินสะดุ้งสุดตัว ขยับถอยร่นหนีจนชิดติดขอบเตียงแทบจะตกเตียง "พะ... พี่สิงห์! ไหนบอกว่าจะออกไปนอนข้างนอกไงคะ?"
สิงห์เห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนและดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างน่ารัก ก็อดใจไม่ไหว ชายหนุ่มแกล้งทำทีเป็นพลิกตัวตะแคงเข้าหา แล้วยื่นแขนแกร่งทำท่าจะคว้าตัวเธอเข้ามากอด
"อ้าว ก็สามีภรรยากัน นอนเตียงเดียวกันมันแปลกตรงไหนล่ะมิลิน มานี่มา..."
มิลินหวีดร้องเบา ๆ ด้วยความตกใจ รีบเอามือยันแผงอกแกร่งไว้พัลวัน "ไม่เอาค่ะ! พี่สิงห์ขี้โกง ไหนว่าตกลงกันแล้วไงคะ!"
เมื่อเห็นภรรยาป้ายแดงเกร็งตัวสั่นด้วยความกลัวปนเขินจนน่าเอ็นดู สิงห์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความพอใจ ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยความรักและเอ็นดูระคนกัน
"ฮ่า ๆ ๆ ล้อเล่นน่า... ทำเป็นกลัวไปได้" สิงห์ยอมยันตัวลุกขึ้นจากเตียงแต่โดยดี ชายหนุ่มคว้าหมอนคู่ใจของตัวเองขึ้นมาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น "พี่ยังไงก็ได้ ไปนอนข้างนอกดีกว่า... ฝันดีนะมิลิน"
พูดจบ สิงห์ก็เดินถือหมอนออกจากห้องนอน ดึงประตูห้องให้ปิดชิดเบา ๆ ทิ้งให้มิลินนอนหายใจหอบถี่อยู่บนเตียงคนเดียว
ลับหลังร่างสูง สิงห์ยืนพิงบานประตูตรงห้องโถง หัวใจของประธานหนุ่มเต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน รอยยิ้มอบอุ่นระบายเต็มใบหน้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ส่วนในห้องนอน มิลินก็นอนกอดหมอนใบโต หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะกับความอ่อนโยนและเสน่ห์อันร้ายกาจของ 'พี่สิงห์ สามีเถื่อนสุดหล่อ' ที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาสั่นคลอนหัวใจเธอทีละน้อยในค่ำคืนนี้
