บทที่ 2 งานแรกของคุณหนู
เช้าวันแรกของการทำงานของฮันซออาเริ่มต้นขึ้นด้วยการที่เธอยืนจ้องเครื่องชงกาแฟเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
“มันทำอะไรของมันเนี่ย...”
หญิงสาวกดปุ่มอีกครั้ง
เครื่องส่งเสียงครืดคราด
แล้วหยุดนิ่ง
ซออาขมวดคิ้ว
“เมื่อวานยังใช้ได้อยู่เลย”
“เมื่อวานคุณหนูไม่ได้ใช้ครับ”
เสียงเรียบ ๆ ดังจากด้านหลัง
ซออาหันกลับมา
คังแทจุนยืนอยู่ตรงประตูร้าน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มเหมือนเดิม สีหน้าไม่ต่างจากเมื่อวานแม้แต่น้อย
“พี่มาแต่เช้าเลยเหรอ?”
“ครับ”
“ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องตาม”
“ผมไม่ได้ตามครับ”
“แล้วมาทำไม?”
“มาทำงาน”
“งานของพี่คืออะไร?”
“ดูแลคุณหนู”
“แต่ฉันกำลังทำงาน”
“ผมก็เลยมาดูแลคุณหนูทำงานครับ”
ซออานิ่งไป
“ฟังดูเหมือนพี่กำลังหาเรื่องฉันเลยนะ”
“เปล่าครับ”
“หน้าเหมือนกำลังหาเรื่อง”
“หน้าผมเป็นแบบนี้ครับ”
หญิงสาวถอนหายใจ
“จริงสิ พี่หน้าตายอยู่แล้ว”
แทจุนไม่ตอบ
ซออาจึงหันกลับไปจัดของต่อ
แต่เพียงไม่ถึงห้านาที เธอก็เริ่มก่อเรื่องใหม่ทันที
“พี่แทจุน”
“ครับ”
“กาแฟต้องใส่น้ำตาลกี่ช้อน?”
“แล้วแต่ลูกค้าครับ”
“ถ้าลูกค้าไม่บอกล่ะ?”
“ถามครับ”
“แล้วถ้าลูกค้าไม่ตอบ?”
“ก็ไม่ต้องใส่ครับ”
ซออาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ
จากนั้นหยิบช้อนตักน้ำตาลใส่แก้วตรงหน้า
หนึ่งช้อน
สองช้อน
สามช้อน
สี่...
แทจุนเดินเข้ามาจับข้อมือเธอไว้
“คุณหนู”
“อะไร?”
“ลูกค้ายังไม่ได้สั่งครับ”
ซออาหันไปมองแก้ว
“อ้าว”
“ครับ”
“ฉันกำลังฝึก”
“ฝึกกับลูกค้าไม่ได้ครับ”
“ก็ไม่มีลูกค้าอยู่ตรงนี้นี่”
แทจุนมองโต๊ะ
“มีครับ”
ซออาหันตามสายตา
ลูกค้าชายคนหนึ่งกำลังยืนมองทั้งคู่จากหน้าเคาน์เตอร์
ซออายิ้มแห้ง
“สวัสดีค่ะ”
ลูกค้าหัวเราะ
“ไม่เป็นไรครับ ผมรอดูอยู่ว่าจะใส่น้ำตาลถึงสิบช้อนหรือเปล่า”
ซออาหน้าแดง
“ฉันไม่ใส่แล้วค่ะ”
“ผมขออเมริกาโนไม่หวานครับ”
“ได้เลยค่ะ!”
เธอหันไปทำทันที
ครั้งนี้แทจุนยืนดูอยู่ห่าง ๆ
เขาไม่ได้ช่วย
เพราะดูจากท่าทางแล้ว...
ถ้าเขาช่วยทุกครั้ง ซออาคงไม่มีวันทำอะไรเองเป็น
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง
ซออาเริ่มจับจังหวะงานได้
แม้จะยังทำแก้วกาแฟผิดไปสองแก้ว
ทำหลอดตกพื้นสามครั้ง
และเกือบทำถาดขนมหล่นหนึ่งรอบ
แต่โดยรวมถือว่า...
ยังไม่ทำร้านพังเพิ่ม
เจ้าของร้านจึงเริ่มวางใจ
“ซออา เธอเรียนรู้เร็วกว่าที่คิดนะ”
หญิงสาวยิ้มกว้าง
“จริงเหรอคะ?”
“จริงจ้ะ”
“เห็นไหม!”
ซออาหันไปหาแทจุน
“ฉันเก่ง”
“ครับ”
“พี่ต้องชมฉันสิ”
“เก่งครับ”
“แค่นี้?”
“เก่งมากครับ”
“พูดเหมือนโดนบังคับเลย”
แทจุนมองเธอ
“ผมพูดตามความจริง”
ซออาชะงักไปเล็กน้อย
หัวใจเหมือนสะดุดกับประโยคธรรมดา ๆ
แต่เธอก็รีบหันหน้าหนี
“ช่างเถอะ”
แทจุนมองตามเธอ
ก่อนจะหันกลับไปสนใจโทรศัพท์
เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าของซออา
ช่วงพักกลางวัน
ซออานั่งกินข้าวกล่องหลังร้านอย่างมีความสุข
“อร่อยจัง”
เธอตักข้าวเข้าปาก
“ทำงานเองแล้วได้กินข้าวอร่อยกว่าที่บ้านอีก”
แทจุนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เขามองกล่องข้าวของเธอ
“คุณหนูไม่ชอบอาหารที่บ้านเหรอครับ?”
“ไม่ได้ไม่ชอบ”
“แล้ว?”
ซออาวางช้อน
“ที่บ้านทุกอย่างถูกจัดไว้หมด”
“อาหารก็มีคนทำให้ เสื้อผ้าก็มีคนเตรียม รถก็มีคนขับ ตารางชีวิตก็มีคนจัด”
เธอยิ้มบาง ๆ
“บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่เคยได้เลือกอะไรเลย”
แทจุนไม่ได้พูดอะไรทันที
ซออาจึงรีบหัวเราะ
“แต่ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นนะ ฉันไม่ได้เศร้า”
“ผมยังไม่ได้ทำหน้าอะไรครับ”
“ก็หน้าพี่เหมือนกำลังคิดมาก”
“ผมหน้าตาแบบนี้ครับ”
ซออาหัวเราะออกมา
“จริงด้วย”
เธอกินข้าวต่อ
แต่คราวนี้แทจุนไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เขานั่งฟังเธอเงียบ ๆ
จนกระทั่งซออาพูดขึ้นมาอีกครั้ง
“พี่แทจุน”
“ครับ”
“พี่เคยอยากทำอะไรที่ตัวเองอยากทำไหม?”
เขานิ่งไป
“เคยครับ”
“แล้วทำหรือยัง?”
“ทำแล้ว”
“อะไร?”
แทจุนมองเธอ
“เป็นบอดี้การ์ด”
ซออาแทบสำลัก
“นั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันหมายถึง!”
“ผมก็ทำงานที่ผมเลือกครับ”
“แล้วไม่มีความฝันอื่นเหรอ?”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“มีครับ”
ซออาเท้าคาง
“อะไร?”
“แต่ไม่จำเป็นต้องบอกครับ”
“ทำไม?”
“เพราะคุณหนูถามเยอะ”
“นี่!”
แทจุนยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างสงบ
ส่วนซออาก็ได้แต่มองเขาอย่างหงุดหงิด
ผู้ชายอะไร...
ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ
ช่วงบ่ายร้านเริ่มมีลูกค้าเยอะขึ้น
ซออาวิ่งวุ่นจนแทบไม่มีเวลาหายใจ
“ลาเต้โต๊ะสาม!”
“ได้ค่ะ!”
“อเมริกาโนสองแก้ว!”
“ได้ค่ะ!”
“เค้กช็อกโกแลตหนึ่งที่!”
“รับทราบค่ะ!”
เธอวิ่งไปหยิบขนม
แล้วจู่ ๆ ก็สะดุดขาตัวเอง
“ว้าย!”
ถาดในมือเกือบหล่น
แต่มีมือหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้ทัน
แทจุนดึงเธอเข้ามาหาตัวอย่างรวดเร็ว
ถาดยังอยู่ครบ
กาแฟไม่หกแม้แต่หยดเดียว
แต่...
ซออากลับยืนอยู่ใกล้เขามาก
ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจ
เธอเงยหน้าขึ้น
แทจุนก้มมอง
ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง
“ระวังครับ”
เสียงเขายังคงเรียบเหมือนเดิม
แต่หัวใจของซออากลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
เธอรีบดึงมือกลับ
“ขอบคุณ”
“ครับ”
“ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามนะ”
“ครับ”
“แค่พื้นมันลื่น”
“ครับ”
“แล้วก็ฉันไม่ได้เกือบล้ม”
“ครับ”
ซออาหรี่ตา
“พี่กำลังประชดฉันใช่ไหม?”
“เปล่าครับ”
“ฉันไม่เชื่อ”
แทจุนไม่ตอบ
เขาเดินกลับไปยืนที่เดิม
ซออามองตาม
ก่อนจะยกมือแตะแก้มตัวเอง
“ทำไมร้อนจัง...”
หลังร้านปิด
ซออานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสภาพหมดแรง
“ไม่ไหวแล้ว”
เธอฟุบหน้าลงบนโต๊ะ
“ฉันคิดว่าการทำงานมันง่ายกว่านี้”
แทจุนยืนอยู่ข้าง ๆ
“วันนี้เป็นยังไงครับ?”
“เหนื่อย”
“แต่สนุกไหม?”
ซออาเงยหน้าขึ้น
“สนุก”
เธอยิ้ม
“มากด้วย”
แทจุนพยักหน้า
“งั้นก็ดีครับ”
“พรุ่งนี้ฉันจะมาอีก”
“ครับ”
“แล้วพี่ต้องมาด้วย”
แทจุนมองเธอ
“ทำไมครับ?”
“เพราะพี่เป็นบอดี้การ์ดฉัน”
“ครับ”
ซออายิ้ม
“แต่ถ้าพี่ไม่มา ฉันคงคิดถึง”
แทจุนชะงัก
เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
แต่ซออาเห็น
“พี่แทจุน”
“ครับ?”
“เมื่อกี้พี่ตกใจใช่ไหม?”
“เปล่าครับ”
“ฉันเห็นนะ”
“คุณหนูตาฝาดครับ”
ซออาหัวเราะ
“พี่นี่นะ...”
ทั้งคู่เดินออกจากร้านพร้อมกัน
แต่ก่อนจะขึ้นรถ โทรศัพท์ของแทจุนก็ดังขึ้น
เขารับสาย
“ครับ”
สีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง
ซออาหันไปมอง
“มีอะไรเหรอ?”
แทจุนวางสาย
“คุณหนูครับ”
“คะ?”
“พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้วครับ”
รอยยิ้มของซออาหายไปทันที
“ทำไม?”
“ทางบ้านมีเรื่อง”
“เรื่องอะไร?”
แทจุนมองเธอ
“คุณพ่อของคุณหนูต้องการให้กลับบ้านด่วน”
“แต่ฉันเพิ่งเริ่มงาน!”
“ผมทราบครับ”
“ฉันไม่กลับ”
“คุณหนู...”
“ไม่กลับค่ะ”
ซออากอดอกแน่น
“ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาบังคับอีกแล้ว”
แทจุนมองหญิงสาวตรงหน้า
ก่อนพูดช้า ๆ
“ผมไม่ได้จะบังคับครับ”
“แล้วจะทำอะไร?”
เขาเปิดประตูรถให้เธอ
“ผมจะพาคุณหนูกลับบ้าน”
ซออาจ้องเขา
“เหมือนกันนั่นแหละ!”
แทจุนถอนหายใจ
วันนี้เขาเพิ่งรู้ว่า...
งานบอดี้การ์ดไม่ใช่การปกป้องคุณหนูจากอันตรายอย่างเดียว
บางครั้ง...
มันคือการพาคุณหนูกลับบ้านก่อนที่เธอจะก่อเรื่องใหญ่กว่านี้
และจากสีหน้าของฮันซออาในตอนนี้...
ดูเหมือนพรุ่งนี้จะไม่ใช่วันธรรมดาอีกแล้ว
