บทที่ 3 กลับบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย
ฮันซออายืนกอดอกอยู่หน้าร้านกาแฟ สีหน้าของเธอชัดเจนมากว่าไม่มีทางยอมเดินตามผู้ชายตรงหน้าไปง่าย ๆ
“ฉันไม่กลับค่ะ”
คังแทจุนมองเธอนิ่ง ๆ
“ครับ”
“ครับอะไรคะ?”
“รับทราบครับ”
“แล้วคุณจะทำอะไรต่อ?”
“พาคุณกลับบ้านครับ”
ซออาถึงกับอ้าปากค้าง
“เมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกว่าไม่กลับนะ”
“ผมได้ยินครับ”
“แล้วคุณยังจะพากลับอีก?”
“ครับ”
“คุณนี่พูดเป็นอยู่คำเดียวหรือไง?”
“ไม่ครับ”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ซออาหมดคำจะพูดไปชั่วขณะ
เธอจ้องเขาอย่างหงุดหงิด ส่วนแทจุนยังคงยืนด้วยท่าทีสงบนิ่งเหมือนคนที่ไม่มีอะไรในโลกทำให้เขาร้อนใจได้
“ฉันจะไม่กลับ”
“ได้ครับ”
“จริงเหรอ?”
“จริงครับ”
ซออาหรี่ตามอง
“งั้นฉันกลับร้านต่อได้ใช่ไหม?”
“ไม่ได้ครับ”
“ไหนบอกว่าได้!”
“ผมหมายถึงคุณมีสิทธิ์ไม่กลับ แต่ผมมีหน้าที่พากลับครับ”
ซออาหันหน้าหนีทันที
ผู้ชายคนนี้น่าหงุดหงิดที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา
เจ้าของร้านที่กำลังเก็บของอยู่ใกล้ ๆ แอบมองทั้งคู่แล้วกลั้นยิ้ม
“ซออา”
เธอหันไปหาเจ้าของร้าน
“คะ?”
“ถ้าทะเลาะกันเสร็จแล้ว อย่าลืมเอาผ้ากันเปื้อนมาคืนร้านนะ”
“อ๋อ…”
ซออามองผ้ากันเปื้อนในมือก่อนจะถอนหายใจ
“ฉันต้องกลับจริง ๆ เหรอคะ?”
“ถ้าคุณไม่กลับ พรุ่งนี้ก็ยังมาทำงานได้นะ”
“จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ”
ซออาหันไปมองแทจุนทันที
“เห็นไหมคะ! ฉันยังทำงานต่อได้”
“ได้ครับ”
“งั้นฉันไม่กลับ”
“แต่วันนี้ต้องกลับครับ”
“ทำไม?”
แทจุนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“คุณพ่อคุณสั่งครับ”
“อีกแล้ว…”
ซออาทิ้งไหล่ลง
ชีวิตของเธอมีคำว่า ‘คุณพ่อ’ มากเกินไปแล้ว
ตั้งแต่เกิดมาไม่ว่าจะเรื่องอะไร เธอมักได้ยินคำว่า
คุณพ่อบอกว่า…
คุณพ่อไม่อนุญาต…
คุณพ่อต้องการให้…
คุณพ่อตัดสินใจแล้ว…
จนบางครั้งเธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่เจ้าของชีวิตตัวเองเลย
“แทจุน”
“ครับ”
“ถ้าฉันถามอะไร คุณจะตอบตามจริงไหม?”
“ถ้าตอบได้ครับ”
“คุณพ่อบอกอะไรคุณ?”
แทจุนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ให้พาคุณกลับบ้านครับ”
“แค่นั้น?”
“ครับ”
“ไม่มีเรื่องอื่น?”
“มีครับ”
ซออาหรี่ตา
“อะไร?”
“ท่านบอกว่าถ้าคุณไม่กลับ ผมต้องอยู่กับคุณจนกว่าคุณจะยอมกลับ”
เธอเงียบไปสองวินาที
ก่อนจะถามเสียงเรียบ
“แล้วถ้าฉันไม่กลับสามวันล่ะ?”
“ผมก็อยู่ด้วยสามวันครับ”
“หนึ่งอาทิตย์?”
“หนึ่งอาทิตย์ครับ”
“หนึ่งเดือน?”
“หนึ่งเดือนครับ”
“หนึ่งปี?”
แทจุนยังคงสีหน้าเดิม
“ถ้าจำเป็นครับ”
ซออาจ้องหน้าเขา
“คุณไม่มีชีวิตของตัวเองหรือไง?”
“มีครับ”
“แล้วไม่เสียดายเหรอ?”
“เสียดายอะไรครับ?”
“เวลาไง”
“งานของผมคือเวลาอยู่กับคุณครับ”
คำตอบธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้ซออานิ่งไป
เธอไม่รู้ว่าทำไมประโยคนั้นถึงทำให้หัวใจสะดุด
อาจเพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครพูดกับเธอแบบนี้
ไม่ใช่เพราะรัก
ไม่ใช่เพราะเอาใจ
ไม่ใช่เพราะหวังผลประโยชน์
แต่เพราะมันเป็นหน้าที่ของเขา
ซออาหันหนี
“ก็ได้”
แทจุนขยับตัวเล็กน้อย
“กลับบ้านนะครับ”
“ฉันไม่ได้บอกว่าจะกลับบ้าน”
“เมื่อกี้คุณบอกก็ได้ครับ”
“ฉันหมายถึงจะกลับไปเอาของ”
“แล้ว?”
“แล้วจะกลับมาทำงานต่อ”
“ครับ”
“คุณจะตามมาด้วยไหม?”
“แน่นอนครับ”
“ฉันรู้อยู่แล้ว…”
ซออาหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ก่อนเดินนำออกไป
แทจุนเดินตามหลังห่างออกไปไม่กี่ก้าว
เธอเดินเร็วขึ้น
เขาก็เดินเร็วขึ้น
เธอช้าลง
เขาก็ช้าลง
สุดท้ายซออาหยุดกะทันหัน
แทจุนหยุดทันทีเช่นกัน
เธอหันกลับมา
“คุณเดินตามฉันทำไม?”
“ผมเป็นบอดี้การ์ดครับ”
“รู้แล้ว”
“ครับ”
“แต่ช่วยเดินห่างกว่านี้หน่อยได้ไหม?”
“ทำไมครับ?”
“ฉันรู้สึกเหมือนมีเงาตามหลัง”
“ถ้าคุณต้องการ ผมจะอยู่ห่างออกไปสิบเมตรครับ”
“จริงนะ?”
“ครับ”
แทจุนถอยหลังทันทีสิบก้าว
ซออาพยักหน้าพอใจ
“แบบนี้ค่อยดีหน่อย”
เธอเดินต่อ
สามก้าว
สี่ก้าว
ห้าก้าว
แล้วจู่ ๆ ก็มีจักรยานคันหนึ่งพุ่งออกมาจากตรอกด้านข้าง
“ระวังครับ!”
มือใหญ่คว้าข้อมือเธอเอาไว้แล้วดึงกลับทันที
ซออาถอยเข้าหาอกของแทจุนโดยไม่ทันตั้งตัว
จักรยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เธอยืนนิ่ง
แทจุนก้มมองเธอ
“เป็นอะไรไหมครับ?”
ซออาส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
“เจ็บตรงไหนไหม?”
“ไม่”
“แน่ใจนะครับ?”
“ค่ะ…”
เธอตอบเบากว่าปกติ
แทจุนจึงค่อย ๆ ปล่อยมือ
ซออามองข้อมือตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองเขา
“เมื่อกี้…”
“ครับ?”
“คุณอยู่ห่างตั้งสิบเมตรไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่ครับ”
“แล้วทำไมถึงมาถึงตัวฉันเร็วขนาดนั้น?”
“ฝึกมาครับ”
เธอรู้สึกว่าคำตอบนี้ไม่ยุติธรรมเลย
“ฉันเดินต่อแล้วนะ”
“ครับ”
คราวนี้เธอไม่บ่นเรื่องระยะห่างอีก
เพราะไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เธอเพิ่งรู้ว่าระยะสิบเมตรอาจไกลเกินไปจริง ๆ
รถสีดำจอดรออยู่ริมถนน
ซออามองรถแล้วทำหน้าเบื่อหน่าย
“ฉันต้องนั่งคันนี้เหรอ?”
“ครับ”
“ฉันอยากนั่งรถไฟ”
“พรุ่งนี้ได้ครับ”
“รถเมล์ล่ะ?”
“ได้ครับ”
“เดินกลับ?”
“ไม่แนะนำครับ”
“ทำไม?”
“ไกลครับ”
“ฉันอยากลองใช้ชีวิตธรรมดา”
แทจุนมองเธอ
“ชีวิตธรรมดาไม่จำเป็นต้องเดินกลับบ้านสามชั่วโมงครับ”
ซออาหัวเราะออกมา
“คุณนี่…”
เธอเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง
แทจุนขึ้นมานั่งด้านหน้า
ระหว่างทางซออานั่งมองวิวข้างนอกเงียบ ๆ
ผ่านร้านอาหาร
ร้านเสื้อผ้า
คนเดินกลับบ้าน
คู่รักที่กำลังยืนเลือกของหน้าร้านสะดวกซื้อ
ทุกอย่างดูธรรมดา
ธรรมดาจนเธอรู้สึกอิจฉา
“แทจุน”
“ครับ”
“คุณเคยอยากมีชีวิตแบบคนธรรมดาไหม?”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เคยครับ”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
“ตอนนี้ก็ยังอยากครับ”
ซออาหันไปมองเขา
“แล้วทำไมไม่ทำ?”
แทจุนมองออกไปด้านหน้า
“บางคนไม่มีโอกาสเลือกครับ”
คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบ
ครั้งแรกที่ซออารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้อาจไม่ได้เป็นแค่บอดี้การ์ดหน้าตายที่พูดคำว่า ‘ครับ’ ทั้งวัน
เขาเองก็คงมีเรื่องของเขา
เพียงแต่ไม่เล่า
“คุณมีความฝันไหม?”
“มีครับ”
“อะไร?”
“ยังไม่บอกครับ”
“ทำไม?”
“ไม่อยากบอกครับ”
“คุณนี่มัน…”
ซออาหัวเราะเบา ๆ
“ฉันจะรู้ให้ได้”
“ครับ”
“อย่าท้าทายฉัน”
“ไม่ได้ท้าครับ”
“นี่แหละท้าทาย!”
แทจุนไม่ได้ตอบ
แต่ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย
ซออาเห็น
“เมื่อกี้คุณยิ้มใช่ไหม?”
“เปล่าครับ”
“ฉันเห็นนะ!”
“คุณอาจมองผิดครับ”
“ฉันเห็นเต็มสองตา”
“ครับ”
“คุณยิ้ม!”
“ครับ”
“ยอมรับแล้วเหรอ?”
“ครับ”
ซออาหัวเราะทันที
“คุณนี่ตลกกว่าที่คิดนะ”
แทจุนไม่ได้ตอบ
แต่คราวนี้มุมปากของเขาขยับขึ้นจริง ๆ
เพียงนิดเดียว
จนซออาไม่ทันสังเกต
เมื่อรถกลับมาถึงบ้าน ซออาเดินเข้าไปด้วยสีหน้าระวังตัว
เธอรู้ดีว่าการที่พ่อเรียกกลับแบบกะทันหันมักหมายถึงมีบางอย่างไม่ปกติ
แต่สิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะเจอคือพ่อของเธอกำลังนั่งรออยู่ในห้องรับแขกพร้อมแฟ้มเอกสารกองใหญ่
“กลับมาแล้วเหรอ”
“ค่ะ”
ซออาตอบอย่างไม่เต็มใจ
ผู้เป็นพ่อมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีค่ะ”
“ไม่เหนื่อย?”
“เหนื่อยค่ะ แต่สนุก”
พ่อเธอพยักหน้า
“ดี”
ซออาหรี่ตา
“พ่อเรียกหนูกลับมาทำไม?”
ชายสูงวัยไม่ได้ตอบทันที
เขาเลื่อนแฟ้มหนึ่งไปตรงหน้า
“มีเรื่องเกี่ยวกับบริษัท”
ซออาชะงัก
“บริษัท?”
“ใช่”
“เกี่ยวอะไรกับหนู?”
“ช่วงนี้พ่ออยากให้ลูกระวังตัวมากขึ้น”
“ทำไม?”
ผู้เป็นพ่อถอนหายใจ
“มีคนพยายามกดดันบริษัท”
“เรื่องธุรกิจเหรอ?”
“ประมาณนั้น”
ซออานิ่งไป
เธอไม่เคยสนใจเรื่องงานของครอบครัวมากนัก
เพราะพ่อมักบอกเสมอว่าไม่ต้องยุ่ง
หน้าที่ของเธอคือเรียนให้จบ ใช้ชีวิตให้ดี และในอนาคตค่อยเข้ามาช่วยดูแลบริษัท
แต่ตอนนี้น้ำเสียงของพ่อกลับจริงจังกว่าทุกครั้ง
“มันอันตรายไหม?”
“ยังไม่ถึงขั้นนั้น”
“แล้วทำไมต้องให้บอดี้การ์ดตามหนู?”
พ่อเธอมองไปทางแทจุน
“เพราะพ่อไม่อยากประมาท”
ซออาหันไปมองชายหนุ่ม
เขายืนอยู่ไม่ไกลจากเธอด้วยสีหน้าสงบนิ่งเหมือนเดิม
“ถ้าอย่างนั้น…”
เธอหันกลับไปหาพ่อ
“หนูทำงานต่อได้ใช่ไหม?”
พ่อเธอขมวดคิ้ว
“ทำไมถึงถามเรื่องนี้?”
“เพราะหนูชอบงานนี้”
“ลูกเพิ่งทำวันแรก”
“แต่หนูอยากลองทำต่อ”
พ่อมองลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ได้”
ซออาเบิกตากว้าง
“จริงเหรอคะ?”
“จริง”
“พ่อไม่ห้าม?”
“ไม่ห้าม”
“เยส!”
เธอเผลอกำหมัดด้วยความดีใจ
ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีพ่อกับแทจุนมองอยู่
จึงรีบทำหน้าสงบ
“หมายถึง…ขอบคุณค่ะ”
พ่อหัวเราะ
“แต่มีเงื่อนไข”
ซออาหุบยิ้มทันที
“อะไรคะ?”
“แทจุนต้องตามไปด้วย”
เธอหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
แทจุนพยักหน้า
“ครับ”
“คุณไม่ต้องตอบก็ได้!”
“ครับ”
“โอ๊ย!”
ซออาเอามือกุมหน้าผาก
“ฉันจะหนีคุณไปไหนได้เนี่ย?”
แทจุนตอบเรียบ ๆ
“ไม่รู้ครับ”
“แต่คุณต้องตามฉันแน่ ๆ ใช่ไหม?”
“ครับ”
“แม้แต่เข้าห้องน้ำ?”
“หน้าห้องครับ”
ซออาจ้องเขา
แล้วหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด
อย่างน้อยการมีผู้ชายหน้าตายคนนี้อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
เธอยังมีอิสระน้อยกว่าที่ต้องการ
แต่บางอย่างกำลังเปลี่ยนไปทีละนิด
จากคนที่เธอมองว่าเป็นกรงขัง
อาจกำลังกลายเป็นคนที่เธอเริ่มไว้ใจโดยไม่รู้ตัว
และสำหรับคังแทจุนเอง…
เขาก็เริ่มรู้สึกว่า
การตามคุณหนูตัวแสบกลับบ้านในวันนี้
อาจไม่ใช่เรื่องน่าหงุดหงิดอย่างที่ควรจะเป็น
เพราะอย่างน้อย…
เขาได้เห็นรอยยิ้มของเธอมากกว่าหนึ่งครั้ง
“แทจุน”
“ครับ?”
“พรุ่งนี้ไปทำงานกับฉันนะ”
“ครับ”
“ห้ามสาย”
“ครับ”
“ห้ามทำหน้าบึ้งใส่ลูกค้า”
“ครับ”
“ห้ามแย่งงานฉัน”
“ครับ”
“แล้วก็…”
ซออาหยุดคิด
“ห้ามหายไปไหน”
แทจุนชะงักไปเล็กน้อย
คำสั่งข้อสุดท้ายแตกต่างจากทุกข้อ
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม
“ครับ”
แต่ครั้งนี้…
คำว่า ‘ครับ’ ของเขากลับฟังดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง
