บทที่ 4 คนที่ตามติดทุกฝีก้าว
ฮันซออาตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ดีเป็นพิเศษ
วันนี้เธอต้องกลับไปทำงานที่ร้านกาแฟ
แค่คิดว่าจะได้ออกจากบ้าน ได้ใส่เสื้อผ้าธรรมดา ได้ทำงานเหมือนคนทั่วไป เธอก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างประหลาด
เธอเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงยีนส์ออกมา จากนั้นมองตัวเองในกระจกแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“แบบนี้แหละ เหมือนคนทำงานทั่วไป”
หญิงสาวคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเดินลงมาชั้นล่าง
ยังไม่ทันถึงประตู เธอก็เห็นคังแทจุนยืนรออยู่แล้ว
ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเข้มเหมือนทุกวัน มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือเปิดดูตารางงานบนโทรศัพท์ สีหน้าของเขาสงบนิ่งจนแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ซออาหยุดเดิน
“คุณมาแต่เช้าอีกแล้ว”
แทจุนเงยหน้าขึ้น
“ครับ”
“เมื่อคืนคุณกลับไปพักบ้างไหม?”
“พักครับ”
“กี่ชั่วโมง?”
“ประมาณหกชั่วโมง”
“น้อยไปหรือเปล่า?”
“เพียงพอครับ”
ซออามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ฉันว่าคุณควรนอนให้มากกว่านี้”
“ครับ”
“แล้ววันนี้คุณต้องตามฉันทั้งวันอีก”
“ครับ”
“ไม่เหนื่อยหรือไง?”
“ชินแล้วครับ”
ซออาถอนหายใจ
“คุณตอบง่ายทุกเรื่องเลยนะ”
“เพราะคำถามง่ายครับ”
“นี่คุณกำลังกวนฉันหรือเปล่า?”
“เปล่าครับ”
เธอหรี่ตามอง
แทจุนยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ซออาจึงเดินผ่านเขาไปแล้วเปิดประตูบ้าน
“ไปกันเถอะ”
“ครับ”
“วันนี้ฉันจะตั้งใจทำงาน”
“ครับ”
“แล้วฉันจะไม่ก่อเรื่อง”
แทจุนหยุดไปเล็กน้อย
“ครับ”
ซออาหันกลับมา
“ทำไมตอบช้าคะ?”
“กำลังคิดครับ”
“คิดอะไร?”
“กำลังคิดว่าควรเชื่อคุณดีไหม”
ซออาเบิกตากว้าง
“คังแทจุน!”
เขาเดินตามเธอออกไปด้วยสีหน้าปกติ
“ครับ”
“คุณกล้าสงสัยฉันเหรอ?”
“ผมแค่ประเมินความเป็นไปได้ครับ”
“ความเป็นไปได้อะไร?”
“คุณบอกว่าจะไม่ก่อเรื่อง”
“แล้ว?”
“จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ความเป็นไปได้ค่อนข้างต่ำครับ”
ซออาเม้มปากแน่น พยายามไม่หัวเราะ
“ฉันจะพิสูจน์ให้ดู”
“ครับ”
“วันนี้ฉันจะเป็นพนักงานดีเด่น”
“ผมจะรอดูครับ”
คำตอบนั้นยิ่งทำให้เธออยากพิสูจน์ตัวเองมากกว่าเดิม
เมื่อรถมาถึงหน้าร้านกาแฟ ซออารีบลงจากรถทันที
เจ้าของร้านที่กำลังจัดของอยู่หน้าร้านเห็นเธอก็ยิ้มกว้าง
“มาแล้วเหรอซออา”
“ค่ะ วันนี้หนูพร้อมมาก”
“ดีเลย วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าปกติ”
“ไม่มีปัญหาค่ะ”
ซออาหันไปมองแทจุน
“เห็นไหม ฉันทำได้”
แทจุนพยักหน้า
“ครับ”
“คุณกลับไปได้แล้ว”
“ไม่ได้ครับ”
“ทำไม?”
“หน้าที่ของผมคืออยู่กับคุณ”
“แต่ฉันทำงานอยู่”
“ผมรอด้านในได้ครับ”
ซออายกมือกุมขมับ
“ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงเลือกคุณ”
“ครับ”
“เพราะคุณดื้อกว่าฉัน”
“ผมไม่คิดอย่างนั้นครับ”
“ฉันคิด”
เจ้าของร้านหัวเราะเบา ๆ
“ให้เขานั่งตรงมุมนั้นก็ได้ จะได้ไม่รบกวนลูกค้า”
ซออามองตามมือเจ้าของร้าน ก่อนพยักหน้า
“ก็ได้”
แทจุนเดินไปนั่งตรงมุมหนึ่งของร้านอย่างสงบ
ซออาจึงเริ่มงานของตัวเอง
ช่วงแรกทุกอย่างเป็นไปด้วยดี
เธอรับออเดอร์
เสิร์ฟเครื่องดื่ม
เก็บโต๊ะ
ล้างแก้ว
แม้จะมีผิดพลาดเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามแก้ไขเอง
กระทั่งลูกค้าคนหนึ่งเรียกเธอ
“น้องครับ ขอกาแฟเย็นแก้วหนึ่งครับ”
“ได้ค่ะ”
“หวานน้อยนะครับ”
“รับทราบค่ะ”
ซออาหันไปชงกาแฟด้วยความตั้งใจ
เธอตักน้ำแข็ง ใส่นม เติมกาแฟ แล้วปิดฝาแก้วอย่างเรียบร้อย
จากนั้นก็ยกไปเสิร์ฟ
“ได้แล้วค่ะ กาแฟเย็นหวานน้อย”
ลูกค้ารับแก้วไปดื่มหนึ่งคำ ก่อนยิ้ม
“อร่อยครับ”
ซออายิ้มกว้าง
“จริงเหรอคะ?”
“ครับ”
“ขอบคุณมากค่ะ”
เธอเดินกลับมาหลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าภูมิใจ
แล้วหันไปหาแทจุน
“เห็นไหม ฉันทำได้”
แทจุนพยักหน้า
“ครับ”
“ไม่ชมหน่อยเหรอ?”
“ทำได้ดีครับ”
ซออายิ้มทันที
“ขอบคุณ”
แทจุนมองเธอที่ยิ้มกว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเบือนหน้ากลับไปทางอื่น
เขาไม่รู้ว่าทำไมแค่เห็นเธอดีใจกับคำชมเล็ก ๆ หัวใจของเขาถึงรู้สึกเบาขึ้นตามไปด้วย
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงพัก
ซออาเดินมานั่งตรงโต๊ะด้านหลังร้านพร้อมอาหารกล่องหนึ่งกล่อง
แทจุนตามมานั่งห่างออกไปเล็กน้อย
ซออาเปิดฝากล่องแล้วมองเขา
“กินข้าวหรือยัง?”
“กินแล้วครับ”
“กี่โมง?”
“เจ็ดโมง”
ซออาขมวดคิ้ว
“ตอนนี้เที่ยงแล้วนะ”
“ครับ”
“คุณกินข้าวแค่ตอนเช้า?”
“ผมไม่ค่อยหิวครับ”
“โกหก”
“ครับ?”
“คนเราไม่หิวตั้งแต่เจ็ดโมงถึงเที่ยงได้ยังไง”
“ได้ครับ”
“คุณนี่จริง ๆ เลย”
ซออาหยิบข้าวปั้นจากกล่องของตัวเองยื่นให้เขา
“กิน”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ฉันให้”
“คุณกินเถอะครับ”
“ฉันมีตั้งสองอัน”
“ผมไม่เป็นไร”
ซออายื่นมือไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง
“เอาไป”
แทจุนมองข้าวปั้นในมือเธอ แล้วมองหน้าเจ้าของมือ
“ทำไมครับ?”
“เพราะฉันไม่อยากให้คุณเป็นลม”
“ผมไม่เป็นลมง่าย ๆ ครับ”
“แต่ถ้าคุณเป็นลม ฉันต้องเดือดร้อน”
“คุณเป็นห่วงผมเหรอครับ?”
คำถามตรง ๆ ทำให้ซออาชะงัก
เธอมองหน้าเขาอยู่สองวินาที ก่อนรีบตอบ
“ฉันแค่ไม่อยากมีเรื่องกับพ่อ”
แทจุนพยักหน้า
“เข้าใจแล้วครับ”
“แล้วอย่าคิดมาก”
“ครับ”
เขารับข้าวปั้นไป
ซออายิ้มทันที
“ดีมาก”
แทจุนมองข้าวปั้นในมือ
“ขอบคุณครับ”
“ไม่ต้องขอบคุณ”
“ครับ”
ทั้งสองนั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง
ซออามองเขาเป็นระยะ
เธอเริ่มสังเกตว่าแทจุนเป็นคนที่กินอาหารช้ามาก ไม่เคยรีบร้อน และไม่ค่อยพูดระหว่างกิน
“แทจุน”
“ครับ”
“ตอนเด็ก ๆ คุณเป็นคนแบบนี้ไหม?”
“แบบไหนครับ?”
“เงียบ ๆ”
“ครับ”
“ไม่มีเพื่อนเหรอ?”
“มีครับ”
“เยอะไหม?”
“ไม่เยอะครับ”
“ทำไม?”
แทจุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ผมไม่ค่อยพูด”
ซออาหัวเราะ
“เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว”
เขามองเธอ
“แต่คุณพูดเยอะครับ”
“ฉันรู้”
“มากด้วยครับ”
ซออาชี้หน้าเขาทันที
“นี่คุณกำลังว่าฉันใช่ไหม?”
“เปล่าครับ”
“ฉันได้ยินนะ”
“ผมแค่บอกข้อเท็จจริงครับ”
ซออาหลุดหัวเราะ
“คุณนี่ตลกจริง ๆ”
แทจุนไม่ได้ตอบ
แต่แววตาของเขาดูอ่อนลงกว่าปกติ
หลังพักกลางวัน ทั้งคู่กลับไปทำงานต่อ
ช่วงบ่ายลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น ซออาจึงต้องวิ่งไปมาระหว่างโต๊ะ
เธอถือถาดเครื่องดื่มเดินออกจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยความรีบ
“ระวังครับ”
แทจุนพูดขึ้น
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไหว”
“พื้นเปียกครับ”
ซออาหยุดเท้า
เธอก้มมองพื้น
น้ำจากแก้วที่ลูกค้าทำหกไหลอยู่ตรงหน้า
แต่เพราะเธอหยุดกะทันหัน ถาดในมือจึงเอียง
แก้วหนึ่งกำลังจะหล่น
แทจุนลุกจากที่นั่งทันที
มือของเขารับแก้วเอาไว้ก่อนตกถึงพื้น
ซออาตาโต
“คุณทำได้ยังไง?”
“ฝึกมาครับ”
“อีกแล้ว”
“ครับ”
เธอมองแก้วในมือเขาแล้วหัวเราะ
“คุณเหมือนมีตาอยู่รอบตัวเลย”
“ผมต้องคอยดูคุณครับ”
ประโยคนั้นทำให้ซออาเงียบไปครู่หนึ่ง
“งั้นต่อไปฉันจะระวังมากขึ้น”
“ดีครับ”
“แต่ถ้าฉันพลาดอีก คุณต้องช่วยนะ”
แทจุนมองเธอ
“ครับ”
“สัญญา?”
“ครับ”
ซออายิ้ม
“งั้นไปทำงานกัน”
แทจุนเดินกลับไปนั่งที่เดิม
แต่ก่อนจะนั่ง เขาหันมามองเธออีกครั้ง
“คุณซออา”
“คะ?”
“ถ้าเหนื่อย บอกผมครับ”
เธอนิ่งไป
“ทำไม?”
“ผมช่วยได้ครับ”
ซออายิ้มบาง ๆ
“รู้แล้ว”
เธอหันกลับไปทำงานต่อ
ครั้งนี้เธอไม่ได้รู้สึกว่ามีใครกำลังจับตามอง
กลับรู้สึกเหมือนมีใครบางคนคอยอยู่ข้างหลัง
และความรู้สึกนั้นกลับทำให้เธอสบายใจอย่างประหลาด
เมื่อร้านปิดในตอนเย็น ซออาถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกมาหน้าร้าน
“วันนี้ฉันทำงานได้ดีไหม?”
แทจุนตอบทันที
“ดีครับ”
“ไม่เกิดเรื่องใช่ไหม?”
“มีครับ”
ซออาหน้าตึงทันที
“เรื่องอะไร?”
“คุณเกือบทำแก้วตกหนึ่งครั้ง”
“แต่คุณรับไว้ทัน”
“ครับ”
“งั้นก็ไม่มีเรื่อง”
“ครับ”
ซออาหัวเราะ
“ฉันเริ่มชอบคำตอบของคุณแล้วสิ”
แทจุนมองเธอ
“คำตอบไหนครับ?”
“คำว่า ‘ครับ’”
“เมื่อวานคุณยังบอกว่าไม่ชอบครับ”
“วันนี้เปลี่ยนใจแล้ว”
“ทำไมครับ?”
ซออาหันมองเขาแล้วตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“เพราะฉันเริ่มชินที่มีคุณอยู่ข้าง ๆ”
แทจุนเงียบไป
ซออาเองก็ไม่ทันคิดว่าประโยคนั้นจะมีความหมายมากแค่ไหน
เธอเดินนำไปที่รถ
“กลับบ้านกัน”
แทจุนมองตามเธอ ก่อนเดินตามไป
“ครับ”
คราวนี้คำตอบของเขาไม่ได้ฟังเหมือนคำตอบของบอดี้การ์ดที่ทำตามหน้าที่
แต่มันเหมือนคำตอบของคนที่กำลังยอมรับว่า
การได้เดินตามเธอทุกวัน
อาจกำลังกลายเป็นสิ่งที่เขาเต็มใจทำมากกว่าที่ควรจะเป็น
