บทที่ 5 แผนหนีที่ไม่สำเร็จ
ฮันซออาเริ่มค้นพบว่าการมีบอดี้การ์ดติดตามตลอดเวลาไม่ได้แย่อย่างที่คิด
อย่างน้อยเธอก็มีคนถือของให้
มีคนคอยเตือนเวลาเธอเดินไม่ระวัง
มีคนคอยช่วยแก้ปัญหาตอนที่เธอทำอะไรพลาด
และที่สำคัญที่สุดคือ มีคนที่ไม่เคยบ่นว่าเธอพูดมากเกินไป
ถึงแม้คนคนนั้นจะตอบทุกอย่างด้วยคำว่า “ครับ” ก็ตาม
วันนี้ซออามาถึงร้านเร็วกว่าปกติ
เธอเปิดประตูร้านด้วยตัวเอง ก่อนเดินเข้าไปจัดโต๊ะอย่างกระตือรือร้น
แทจุนเดินตามเข้ามาแล้วมองไปรอบ ๆ
“วันนี้คุณมาเร็วครับ”
“แน่นอน”
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ไม่มี”
“ครับ”
ซออาหันกลับมา
“ทำไมคุณถามเหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”
“เพราะเวลาคุณบอกว่าไม่มีอะไร มักจะมีอะไรครับ”
“คุณเริ่มรู้จักฉันมากเกินไปแล้วนะ”
“เป็นหน้าที่ครับ”
“ทุกอย่างเป็นหน้าที่หมดเลย”
แทจุนไม่ตอบ
ซออาจึงเดินไปหลังเคาน์เตอร์
วันนี้เธอตั้งใจทำงานเป็นพิเศษ
ไม่ใช่เพราะอยากได้คำชมจากเจ้าของร้าน
แต่เพราะเธออยากพิสูจน์กับตัวเองว่า เธอสามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้จริง ๆ
เธอจัดแก้ว
เติมวัตถุดิบ
เช็กโต๊ะ
เตรียมอุปกรณ์
ทุกอย่างดูเรียบร้อยจนเจ้าของร้านยังอดชมไม่ได้
“พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ”
ซออายิ้มกว้าง
“จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ เมื่อวันแรกเธอยังไม่รู้เลยว่ากาแฟต้องใส่ตรงไหน”
“ตอนนี้หนูรู้แล้วค่ะ”
“ดีมาก”
ซออาหันไปมองแทจุนทันที
เขายืนอยู่ไม่ไกลและกำลังตรวจดูบริเวณหน้าร้าน
“เห็นไหม?”
แทจุนหันมา
“ครับ”
“ฉันเก่งขึ้นแล้ว”
“ครับ”
“คุณพูดแค่นี้เองเหรอ?”
“คุณเก่งขึ้นครับ”
ซออายิ้มทันที
“แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย”
เจ้าของร้านมองทั้งคู่สลับกัน ก่อนแอบยิ้ม
“สองคนนี้สนิทกันเร็วดีนะ”
ซออารีบตอบ
“ไม่ได้สนิทค่ะ”
แทจุนตอบพร้อมกัน
“ครับ”
เจ้าของร้านหัวเราะ
“ยังไม่ทันถามเลยว่าหมายถึงอะไร”
ซออาหน้าแดงเล็กน้อย
“หนูไปทำงานต่อดีกว่าค่ะ”
เธอรีบหันหลังหนี
แทจุนมองตามเงียบ ๆ
จากนั้นจึงหันกลับไปมองหน้าร้านเหมือนเดิม
ช่วงสาย ลูกค้าเริ่มเข้ามามากขึ้น
ซออาวุ่นอยู่กับการรับออเดอร์จนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
“ลาเต้สองแก้วค่ะ”
“อเมริกาโนหนึ่งค่ะ”
“เค้กช็อกโกแลตอีกหนึ่งที่”
เธอวิ่งไปมาอย่างคล่องแคล่วขึ้นกว่าเดิม
แทจุนยังคงอยู่ในมุมเดิม
แต่ทุกครั้งที่ซออาเผลอเดินชนอะไร เขาจะขยับเข้ามาช่วยทันที
ครั้งหนึ่งเธอเดินถอยหลังโดยไม่มอง
“ระวังครับ”
มือของแทจุนแตะข้อศอกเธอเบา ๆ
ซออาหยุดทันที
“เกือบชนโต๊ะครับ”
“ขอบคุณ”
“ครับ”
อีกครั้งหนึ่งเธอเอื้อมหยิบแก้วจากชั้นบน
ปลายเท้าของเธอยืนไม่ถึงพื้นดี
แทจุนเดินเข้ามาหยิบแก้วให้
“เอาใบนี้ใช่ไหมครับ?”
“ใช่”
“ครับ”
ซออารับแก้วมา
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันจะหยิบใบไหน?”
“คุณมองมันอยู่ครับ”
“คุณนี่สังเกตเก่งเกินไปแล้ว”
“เป็นงานครับ”
“ฉันรู้แล้ว”
ซออาหัวเราะ
“ต่อไปฉันจะพยายามไม่ทำอะไรให้คุณต้องช่วย”
แทจุนมองเธอ
“ไม่จำเป็นครับ”
“ทำไม?”
“ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือก็บอกผมได้”
“คุณไม่รำคาญเหรอ?”
“ไม่ครับ”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอเงียบไปเล็กน้อย
“ขอบคุณนะ”
แทจุนพยักหน้า
“ครับ”
ตอนเที่ยง เจ้าของร้านขอให้ซออาออกไปซื้อวัตถุดิบที่ร้านใกล้ ๆ
“ฉันไปเองได้ค่ะ”
ซออารีบพูดก่อนที่แทจุนจะได้ตอบ
เจ้าของร้านมองแทจุนแล้วถาม
“ไปด้วยกันได้ไหม?”
“ได้ครับ”
ซออาถอนหายใจ
“ฉันรู้อยู่แล้ว”
เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากร้าน
แทจุนเดินตามไป
แต่ครั้งนี้ซออาเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
แทจุนยังเดินตามอยู่ในระยะเดิม
“คุณเดินช้าลงหน่อยได้ไหม?”
“ฉันไม่ได้เดินเร็ว”
“คุณเดินเร็วกว่าปกติครับ”
“ก็ฉันอยากรีบกลับ”
“ครับ”
ซออาหันไปมองเขา
“คุณไม่ถามเหรอว่าทำไม?”
“ถ้าคุณอยากบอก คุณจะบอกครับ”
เธอเงียบไป
แล้วจึงยิ้ม
“ฉันอยากซื้อไอศกรีม”
แทจุนมองเธอ
“ครับ”
“คุณไม่ห้ามเหรอ?”
“ทำไมต้องห้ามครับ?”
“พ่อฉันไม่ให้กินของหวานเยอะ”
“คุณโตแล้วครับ”
ซออาหัวเราะ
“นี่เป็นครั้งแรกที่คุณพูดอะไรเข้าข้างฉัน”
“ผมพูดตามความจริงครับ”
ทั้งสองเดินต่อไปจนถึงร้านสะดวกซื้อ
ซออารีบตรงไปที่ตู้ไอศกรีม
เธอยืนเลือกอยู่นาน
“อันนี้ดีไหม?”
“ครับ”
“อันนี้ล่ะ?”
“ครับ”
“คุณตอบเหมือนกันหมดเลย”
“คุณถามผม แต่คุณเลือกเองอยู่แล้วครับ”
ซออาหัวเราะ
“รู้ทันอีกแล้ว”
สุดท้ายเธอหยิบไอศกรีมรสช็อกโกแลตออกมา
แล้วหยิบอีกแท่ง
จากนั้นอีกแท่ง
แทจุนมองจำนวนไอศกรีมในมือเธอ
“สามแท่งครับ”
“ฉันซื้อเผื่อ”
“เผื่อใครครับ?”
“เผื่อคุณ”
แทจุนชะงัก
“ผมไม่กินของหวานครับ”
“วันนี้กิน”
“ไม่ครับ”
“ถือว่าเป็นค่าจ้าง”
“คุณไม่ใช่เจ้านายผมครับ”
“แต่ฉันเป็นคนซื้อ”
“ก็จริงครับ”
ซออายิ้ม
“งั้นถือไป”
แทจุนรับไอศกรีมมาอย่างจำใจ
ระหว่างเดินกลับ ซออาแอบมองเขาหลายครั้ง
“แทจุน”
“ครับ”
“คุณเคยกินไอศกรีมกับใครไหม?”
“เคยครับ”
“กับใคร?”
“เพื่อนครับ”
“ตอนเด็กเหรอ?”
“ครับ”
“แล้วตอนนี้ไม่มีแล้วเหรอ?”
“ไม่ค่อยได้เจอกันครับ”
ซออาไม่ได้ถามต่อ
เธอเดินข้างเขาเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง
จากนั้นยื่นไอศกรีมอีกแท่งให้
“เอาอันนี้ด้วย”
“ผมมีแล้วครับ”
“ฉันอยากให้”
แทจุนรับมา
“ขอบคุณครับ”
ซออายิ้ม
“วันนี้คุณพูดขอบคุณหลายครั้งแล้วนะ”
“คุณก็ให้ของผมหลายครั้งครับ”
“งั้นก็หายกัน”
“ครับ”
เมื่อกลับถึงร้าน ทั้งสองนำของไปเก็บ
ซออาเปิดไอศกรีมของตัวเองแล้วนั่งกินตรงมุมพัก
แทจุนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เธอมองไอศกรีมในมือเขา
“กินสิ”
“ครับ”
เขาเปิดกินอย่างเงียบ ๆ
ซออามองแล้วหัวเราะ
“คุณดูเหมือนเด็กที่โดนบังคับให้กินขนม”
“ผมไม่ค่อยกินครับ”
“แล้วอร่อยไหม?”
แทจุนลองอีกคำ
“อร่อยครับ”
“เห็นไหม”
ซออายิ้มอย่างภูมิใจ
“ฉันเลือกเก่ง”
“ครับ”
ช่วงบ่ายกลับเข้าสู่ความวุ่นวายอีกครั้ง
จนกระทั่งเวลาประมาณห้าโมงเย็น ซออาก็ได้รับข้อความจากเพื่อนเก่าสมัยเรียน
เพื่อนชวนเธอไปงานเลี้ยงเล็ก ๆ ในคืนนี้
ซออาอ่านแล้วตาเป็นประกาย
เธอหันไปหาแทจุน
“คืนนี้ฉันมีธุระ”
“ครับ”
“ฉันจะไปกับเพื่อน”
“ที่ไหนครับ?”
“ร้านอาหาร”
“กี่โมง?”
“ประมาณหนึ่งทุ่ม”
แทจุนพยักหน้า
“ครับ”
ซออารอให้เขาพูดอะไรต่อ
แต่เขากลับเงียบ
“คุณไม่ห้ามเหรอ?”
“ทำไมต้องห้ามครับ?”
“พ่อฉันจะไม่ว่าเหรอ?”
“ถ้าคุณบอกสถานที่และเวลา ผมจะรายงานให้ท่านทราบครับ”
“แล้วฉันไปได้ไหม?”
“ถ้าท่านอนุญาตครับ”
ซออาหน้าตึง
“คุณนี่จริงจังเกินไป”
“เป็นหน้าที่ครับ”
เธอถอนหายใจ
“งั้นคืนนี้ฉันจะไป”
“ครับ”
“คุณก็ต้องไปด้วย”
“ครับ”
“แต่ห้ามทำตัวเหมือนบอดี้การ์ด”
“แล้วให้ผมทำตัวแบบไหนครับ?”
ซออาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ทำตัวเหมือนเพื่อน”
แทจุนมองเธอ
“ผมไม่ใช่เพื่อนคุณครับ”
“คืนนี้เป็น”
“ครับ”
ซออายิ้มกว้าง
เธอยังไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจพาแทจุนไปงานเลี้ยงครั้งนี้ จะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปลี่ยนไปอีกขั้น
เพราะคืนนี้จะเป็นครั้งแรกที่คนอื่นมองทั้งสองคนในฐานะชายหญิงที่เดินเคียงข้างกัน
และบางคนอาจมองเห็นสิ่งที่เจ้าตัวทั้งสองยังไม่ยอมรับกับตัวเอง
