บทที่ 6 คืนที่ต้องทำตัวเหมือนเพื่อน
ฮันซออาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเลือกเสื้อผ้า
สำหรับคืนนี้
เธอเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดออกมาวางบนเตียง
ทีละชุด ก่อนจะเปลี่ยนใจไปเรื่อย ๆ
“ชุดนี้ดูเป็นคุณหนูเกินไป”
ชุดแรกถูกโยนลงบนเตียง
“ชุดนี้ก็เหมือนจะไปงานทางการ”
ชุดที่สองตามไปติด ๆ
“ส่วนชุดนี้เหมือนจะไปเที่ยวมากเกินไป”
เธอถอนหายใจแล้วหยิบเดรสสีดำเรียบ ๆ ออกมา
ชุดนี้ดูธรรมดาที่สุด
ซออาลองสวมแล้วหมุนตัวหน้ากระจก
“แบบนี้น่าจะได้”
เธอปล่อยผมยาวลงมา แต่งหน้าเพียงเล็กน้อย แล้วหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาถือ
เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง เธอก็เห็นแทจุนรออยู่แล้ว
แต่คืนนี้เขาไม่ได้ใส่สูทเต็มชุดเหมือนทุกวัน
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็กเข้ารูป ดูเรียบง่ายกว่าเดิม แต่กลับทำให้เขาดูโดดเด่นขึ้นอย่างน่าประหลาด
ซออาหยุดอยู่ตรงบันได
เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
แทจุนเงยหน้าขึ้น
“พร้อมแล้วหรือครับ?”
ซออารีบละสายตา
“อืม”
“ไปกันครับ”
เธอเดินลงบันไดแล้วหยุดตรงหน้าเขา
“วันนี้คุณแต่งตัวแบบนี้เหรอ?”
“คุณบอกให้ผมทำตัวเหมือนเพื่อนครับ”
“ก็เลยแต่งแบบนี้?”
“ครับ”
ซออามองเขาอีกครั้ง
“ก็ดูดีนะ”
แทจุนพยักหน้า
“ขอบคุณครับ”
“ฉันหมายถึงดูเหมือนคนทั่วไป”
“ครับ”
ซออาหันหน้าหนี
“ไปเถอะ”
แทจุนเดินตามเธอออกไป
ระหว่างทางซออาได้รับข้อความจากเพื่อนอีกครั้ง
ร้านอาหารที่นัดกันไว้เป็นร้านบรรยากาศสบาย ๆ มีทั้งอาหารและเครื่องดื่ม คนวัยเดียวกันนั่งพูดคุยกันเต็มร้าน
เมื่อเดินเข้าไปถึง เพื่อนของซออาก็รีบโบกมือเรียก
“ซออา ทางนี้!”
“มาแล้ว”
ซออาเดินเข้าไปหาเพื่อน ก่อนหันกลับมาชี้แทจุน
“นี่แทจุน”
เพื่อนสาวมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า
“แฟนเหรอ?”
ซออาสำลักน้ำทันที
“ไม่ใช่!”
แทจุนตอบพร้อมกัน
“ไม่ครับ”
เพื่อนอีกคนหัวเราะ
“ตอบพร้อมกันเลย”
ซออาหน้าแดง
“เขาเป็นบอดี้การ์ดของฉัน”
“บอดี้การ์ด?”
เพื่อนสาวทำตาโต
“หน้าตาแบบนี้เนี่ยนะ?”
ซออาพยักหน้า
“ใช่”
“หล่อมาก”
“อย่าชมต่อหน้าเขา”
“ทำไม?”
“เดี๋ยวเขาเหลิง”
แทจุนมองเธอ
“ผมไม่เหลิงครับ”
“เห็นไหม พูดเองด้วย”
เพื่อน ๆ หัวเราะกันใหญ่
ซออาพาแทจุนไปนั่งที่โต๊ะอีกฝั่งหนึ่ง
“คุณนั่งตรงนี้นะ”
“ครับ”
“ฉันอยู่กับเพื่อน”
“ครับ”
“ถ้ามีอะไรฉันจะเรียก”
“ครับ”
ซออามองหน้าเขา
“แล้วคืนนี้ห้ามทำหน้าเหมือนกำลังคุมตัวนักโทษ”
แทจุนมองไปรอบ ๆ
“ผมไม่ได้ทำหน้าครับ”
“นั่นแหละ ปัญหา”
เขานั่งลงโดยไม่พูดอะไร
ส่วนซออากลับไปนั่งกับกลุ่มเพื่อน
ช่วงแรกทุกอย่างเป็นไปอย่างสนุกสนาน
เพื่อน ๆ ถามถึงชีวิตการทำงานใหม่ของเธอ
“เป็นยังไงบ้าง?”
“เหนื่อยนะ แต่สนุก”
“คุณหนูอย่างเธอทำงานร้านกาแฟจริง ๆ เหรอ?”
“จริงสิ”
“แล้วบอดี้การ์ดไปด้วยทุกวัน?”
ซออาพยักหน้า
“ใช่”
เพื่อนคนหนึ่งเหลือบมองแทจุน
“เขาดูไม่เหมือนบอดี้การ์ดเลย”
“แล้วเหมือนอะไร?”
“เหมือนแฟน”
“หยุดเลย”
ซออารีบห้าม
เพื่อน ๆ ยิ่งหัวเราะ
“ทำไมต้องหน้าแดงด้วย?”
“ฉันไม่ได้หน้าแดง”
“แดงแล้ว”
ซออาเอามือแตะแก้มตัวเองทันที
“ไม่แดงสักหน่อย”
เพื่อนสาวหัวเราะ
“ถ้าไม่ได้คิดอะไร ก็ไม่เห็นต้องเขิน”
“ฉันไม่ได้เขิน”
“จ้า”
ซออาเลือกที่จะไม่ตอบ
เธอหันไปมองแทจุนแทน
เขากำลังนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่เดิม
มีผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ หันมามองเขาหลายครั้ง
ซออาเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
แต่สายตากลับเผลอมองไปทางนั้นหลายครั้ง
เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ สังเกตเห็น
“มองอะไร?”
“เปล่า”
“มองบอดี้การ์ดตัวเองอยู่หรือเปล่า?”
“ฉันแค่ดูว่าเขายังอยู่หรือเปล่า”
“เขานั่งอยู่ตรงนั้นตลอด”
“ฉันรู้”
“งั้นจะมองทำไม?”
ซออาเงียบ
เธอหาเหตุผลไม่ได้
ไม่นานนัก เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึงก็เดินเข้ามาทักเธอ
“ซออา ไม่เจอกันนานเลย”
“อ้าว จุนโฮ”
เขานั่งลงข้าง ๆ เธอ
“ช่วงนี้หายไปไหน?”
“ทำงานน่ะ”
“ได้ข่าวว่าที่บ้านเธอมีคนตามดูแลด้วย?”
“อืม”
จุนโฮหันไปมองแทจุน
“คนนั้นเหรอ?”
“ใช่”
“เข้มดีนะ”
“เขาเป็นแบบนี้ตลอด”
จุนโฮหัวเราะ
“ถ้าเป็นฉันคงอึดอัด”
ซออายักไหล่
“ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น”
“แล้วตอนนี้?”
เธอชะงัก
“ตอนนี้ก็ยังน่ารำคาญอยู่”
จุนโฮหัวเราะ
“แต่ดูเหมือนเธอจะชินแล้ว”
ซออาไม่ได้ตอบ
เธอเหลือบมองแทจุนอีกครั้ง
จังหวะเดียวกับที่แทจุนกำลังมองมาทางเธอ
สายตาของทั้งคู่สบกัน
ซออารีบหันกลับมา
หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
จุนโฮมองเธอแล้วอมยิ้ม
“ดูเหมือนจะมีอะไรนะ”
“ไม่มี”
“แน่ใจ?”
“แน่”
จุนโฮยังยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
เวลาผ่านไปจนใกล้สามทุ่ม
ซออาเริ่มรู้สึกเหนื่อย เธอจึงขอตัวออกมาด้านนอกร้านเพื่อสูดอากาศ
แทจุนเดินตามออกมาทันที
เธอหันไปมอง
“ฉันแค่ออกมาข้างนอก ไม่ได้หนี”
“ผมทราบครับ”
“แล้วตามมาทำไม?”
“เป็นหน้าที่ครับ”
ซออาหัวเราะเบา ๆ
“คืนนี้ฉันตั้งใจว่าจะให้คุณทำตัวเหมือนเพื่อน”
“ครับ”
“งั้นตอนนี้ช่วยทำตัวเหมือนเพื่อนหน่อย”
“ได้ครับ”
“เพื่อนต้องถามว่าเหนื่อยไหม”
แทจุนมองเธอ
“เหนื่อยไหมครับ?”
ซออายิ้ม
“เหนื่อยนิดหน่อย”
“งั้นกลับไหมครับ?”
“ยังไม่อยากกลับ”
“ครับ”
“เพื่อนต้องไม่บังคับ”
“ผมไม่บังคับครับ”
เธอเงยหน้ามองเขา
“คุณเป็นเพื่อนที่ดีเหมือนกันนะ”
แทจุนเงียบไป
“ขอบคุณครับ”
ซออายืนข้างเขาอยู่พักหนึ่ง
“แทจุน”
“ครับ”
“คุณเคยมีแฟนไหม?”
เขาหันมามองเธอ
“เคยครับ”
ซออาเงียบไป
เธอไม่รู้ว่าทำไมคำตอบสั้น ๆ นั้นถึงทำให้รู้สึกแปลกขึ้นมา
“แล้วตอนนี้?”
“ไม่มีครับ”
“เลิกกันเพราะอะไร?”
“เข้ากันไม่ได้ครับ”
“คุณเสียใจไหม?”
“ช่วงแรกครับ”
“แล้วตอนนี้?”
“ไม่แล้วครับ”
ซออาพยักหน้า
“ดีแล้ว”
“ครับ”
เธอเงียบไปอีกครั้ง
แทจุนมองเธอ
“คุณล่ะครับ?”
“อะไร?”
“เคยมีแฟนไหมครับ?”
ซออาหัวเราะ
“เคยสิ”
“กี่คนครับ?”
“จำไม่ได้”
แทจุนพยักหน้า
“ครับ”
“คุณไม่ถามต่อเหรอ?”
“ไม่จำเป็นครับ”
“อยากรู้ไหม?”
“ถ้าคุณอยากเล่า ผมฟังครับ”
ซออามองหน้าเขา
“จริง ๆ ก็ไม่มีใครจริงจังหรอก”
“ครับ”
“ส่วนใหญ่เข้ามาเพราะครอบครัวฉัน”
แทจุนไม่ได้ตอบ
ซออายิ้มบาง ๆ
“เพราะฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน”
“ผมเข้าใจครับ”
“แต่ฉันอยากให้ใครสักคนชอบฉันเพราะเป็นฉัน ไม่ใช่เพราะนามสกุล”
แทจุนมองเธออยู่นาน
“คุณมีคุณค่ามากกว่านามสกุลครับ”
ซออาชะงัก
เธอหันมามองเขา
“คุณคิดแบบนั้นจริงเหรอ?”
“ครับ”
“ทำไม?”
“เพราะผมเห็นคุณทุกวันครับ”
คำตอบเรียบง่าย แต่กลับทำให้ซออาเงียบไป
เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร
ในที่สุดเธอก็ยิ้ม
“ขอบคุณนะ”
“ครับ”
ทั้งสองยืนอยู่ข้างกันโดยไม่มีใครพูดอะไรอีก
แต่บรรยากาศกลับไม่อึดอัด
ซออาเริ่มรู้สึกว่าการมีแทจุนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้เหมือนการถูกควบคุมอีกต่อไป
กลับเหมือนการมีใครสักคนที่พร้อมจะอยู่ตรงนั้นโดยไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ
ไม่นานเพื่อนของเธอก็เดินออกมาตาม
“ซออา กลับเข้าไปเถอะ”
“อืม”
เธอกำลังจะเดินเข้าไป แต่กลับหยุดแล้วหันไปหาแทจุน
“ไปด้วยกัน”
แทจุนพยักหน้า
“ครับ”
เพื่อนของเธอมองทั้งคู่เดินกลับเข้าไปพร้อมกันแล้วส่ายหน้า
“ยังจะบอกว่าไม่ใช่อีก”
ซออาได้ยินเต็ม ๆ
“ฉันได้ยินนะ!”
ทุกคนหัวเราะ
คืนนั้นจบลงโดยไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้น
ตอนกลับบ้าน ซออานั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนแทจุนเป็นคนขับ
เธอมองวิวด้านนอกก่อนพูดขึ้นเบา ๆ
“วันนี้สนุกดี”
“ครับ”
“ขอบคุณที่มาด้วย”
“ยินดีครับ”
“แทจุน”
“ครับ?”
“ถ้าครั้งหน้าฉันมีงานเลี้ยงอีก คุณจะมาด้วยไหม?”
เขามองเธอผ่านกระจกมองหลัง
“ครับ”
ซออายิ้ม
“ดี”
เธอเอนศีรษะพิงเบาะ
ก่อนจะหลับตาลงอย่างสบายใจ
แทจุนมองเธอผ่านกระจกอีกครั้ง
หญิงสาวที่เคยพยายามหนีเขาทุกวัน ตอนนี้กลับเป็นคนที่ถามเขาเองว่า
ครั้งหน้าจะมาด้วยกันอีกไหม
เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับบอดี้การ์ดกำลังเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร
แต่เขารู้สิ่งหนึ่งชัดเจนขึ้นทุกวัน
เขาเริ่มไม่อยากเป็นเพียงคนที่ทำหน้าที่ปกป้องเธออีกแล้ว
