บทที่ 7 คนที่ไม่ควรหวง
วันรุ่งขึ้น ฮันซออามาถึงร้านกาแฟพร้อมรอยยิ้มที่เจ้าของร้านเห็นแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้
“วันนี้อารมณ์ดีจัง”
“เมื่อคืนสนุกค่ะ”
“งานเลี้ยงดีเหรอ?”
“ดีค่ะ”
เจ้าของร้านเหลือบมองไปด้านหลังเธอ
“แล้วบอดี้การ์ดล่ะ?”
“กำลังมา”
ไม่ถึงหนึ่งนาที รถสีดำก็มาจอดหน้าร้าน
แทจุนลงจากรถแล้วเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบเหมือนทุกวัน
ซออาหันไปมองเขา
“มาช้า”
“ผมมาตรงเวลาครับ”
“แต่ฉันมาถึงก่อน”
“คุณออกจากบ้านก่อนเวลาครับ”
“ฉันรีบ”
“ผมทราบครับ”
“แล้วรู้ไหมว่าฉันรีบเพราะอะไร?”
“ไม่ทราบครับ”
ซออายิ้ม
“เพราะอยากเจอคุณ”
แทจุนหยุดเดิน
เจ้าของร้านที่อยู่ไม่ไกลถึงกับหันมามอง
ซออาเองก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
เธอรีบแก้
“หมายถึงอยากให้คุณมาช่วยทำงานเร็ว ๆ”
แทจุนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ครับ”
“อย่าคิดมาก”
“ไม่ได้คิดครับ”
“จริงนะ?”
“ครับ”
ซออาพยักหน้าแล้วหันกลับไปจัดร้าน
แต่ใบหน้าของเธอกลับเริ่มร้อนขึ้น
เจ้าของร้านเดินผ่านแล้วกระซิบ
“แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร?”
“ไม่มีค่ะ”
“แน่ใจ?”
“แน่สิคะ”
“หน้าแดงแล้วนะ”
ซออารีบเอามือแตะแก้ม
“ร้อนค่ะ”
เจ้าของร้านหัวเราะแล้วเดินจากไป
วันนี้ร้านคึกคักกว่าปกติ
ซออาเริ่มทำงานคล่องขึ้น เธอจำออเดอร์ของลูกค้าประจำได้หลายคน และยังเริ่มรู้จักพูดคุยกับลูกค้าอย่างเป็นธรรมชาติ
แทจุนยังนั่งอยู่มุมเดิม
แต่วันนี้มีลูกค้าผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ใกล้เคาน์เตอร์และคอยชวนซออาคุย
“มาทำงานที่นี่นานหรือยังครับ?”
“ไม่นานค่ะ”
“ผมเห็นคุณหลายวันแล้ว”
“เหรอคะ?”
“ครับ คุณน่ารักดี”
ซออาหัวเราะเขิน ๆ
“ขอบคุณค่ะ”
ชายคนนั้นยิ้ม
“เลิกงานแล้วมีธุระไหมครับ?”
ซออาชะงัก
เธอยังไม่ทันตอบ แทจุนก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านข้าง
“คุณซออา”
“คะ?”
“มีลูกค้าเรียกครับ”
ซออาหันไปมอง
“ตรงไหน?”
“โต๊ะห้าครับ”
“อ๋อ”
เธอเดินออกไปทันที
ชายหนุ่มที่กำลังคุยกับเธอมองตาม ก่อนหันกลับมามองแทจุน
“คุณเป็นอะไรกับเธอครับ?”
“บอดี้การ์ดครับ”
“อ๋อ”
ชายคนนั้นหัวเราะ
“งั้นผมขอเบอร์เธอได้ไหม?”
แทจุนมองเขานิ่ง ๆ
“เรื่องนั้นต้องถามเธอครับ”
“คุณไม่ห้าม?”
“ไม่มีเหตุผลต้องห้ามครับ”
ชายคนนั้นยิ้ม
“ดีครับ”
เขารอจนซออากลับมา แล้วจึงถามตรง ๆ
“ขอเบอร์คุณได้ไหมครับ?”
ซออาอึ้งไป
เธอหันไปมองแทจุนโดยไม่รู้ตัว
ชายหนุ่มยังยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไม่เปลี่ยน
“เอ่อ”
ซออากำลังจะตอบ แต่แทจุนพูดขึ้นก่อน
“คุณซออามีงานต้องทำครับ”
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว
“ผมแค่ขอเบอร์เอง”
“ครับ”
“แล้วเธอจะให้หรือไม่ให้ก็เป็นเรื่องของเธอ”
แทจุนพยักหน้า
“ถูกต้องครับ”
เขาถอยออกไป
ซออามองตามแล้วรู้สึกแปลก ๆ
หลังจากลูกค้าคนนั้นออกจากร้าน เธอจึงเดินเข้าไปหาแทจุน
“เมื่อกี้คุณทำอะไร?”
“อะไรครับ?”
“คุณขัดเขา”
“ผมไม่ได้ขัดครับ”
“แล้วทำไมต้องบอกว่าฉันมีงาน?”
“คุณมีงานจริงครับ”
“แต่ฉันตอบเองได้”
“ครับ”
“งั้นทำไมไม่ให้ฉันตอบ?”
แทจุนเงียบไป
ซออาจ้องเขา
“หวงเหรอ?”
เขามองเธอทันที
“เปล่าครับ”
“แน่ใจ?”
“ครับ”
“งั้นทำไมหน้าคุณดูแปลก ๆ?”
“หน้าผมปกติครับ”
“ไม่ปกติ”
“ปกติครับ”
ซออาหัวเราะ
“ฉันจะจับตาดูคุณ”
“ครับ”
เธอเดินกลับไปทำงาน
แต่คราวนี้แทจุนกลับรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงกว่าปกติ
เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเดินเข้าไปขัดจังหวะผู้ชายคนนั้น
เขาอาจจะบอกตัวเองว่าเป็นเพราะหน้าที่
แต่ความจริงกลับไม่ง่ายขนาดนั้น
ช่วงพักกลางวัน ซออานั่งตรงโต๊ะด้านหลังร้าน
เธอเปิดกล่องข้าวแล้วมองแทจุน
“วันนี้คุณกินข้าวหรือยัง?”
“ครับ”
“กี่โมง?”
“สิบเอ็ดโมงครึ่ง”
“ดีมาก”
“ครับ”
ซออายิ้มแล้วเริ่มกินข้าว
แต่ไม่ถึงนาที เธอก็เงยหน้าขึ้น
“แทจุน”
“ครับ”
“ฉันถามอะไรหน่อย”
“ครับ”
“ถ้ามีผู้ชายมาจีบฉัน คุณจะทำยังไง?”
เขานิ่งไป
“ถ้าเขาไม่ได้เป็นภัย ผมก็ไม่ทำอะไรครับ”
“ถ้าเขาเป็นคนดี?”
“ก็ไม่ทำอะไรครับ”
“ถ้าฉันชอบเขาล่ะ?”
มือของแทจุนที่กำลังถือแก้วน้ำหยุดนิ่ง
“ก็เป็นสิทธิ์ของคุณครับ”
คำตอบนั้นทำให้ซออาเงียบ
เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกไม่พอใจ
“คุณไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?”
“ผมควรรู้สึกอะไรครับ?”
“ไม่รู้สิ”
ซออาก้มหน้ากินข้าว
“ช่างเถอะ”
แทจุนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
เขาอยากถามว่า ทำไมเธอถึงถาม
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถาม
ช่วงบ่ายซออาเริ่มอารมณ์ไม่ดีโดยไม่มีเหตุผล
เธอทำงานตามปกติ แต่ไม่ค่อยพูดกับแทจุน
จนกระทั่งเจ้าของร้านสังเกตเห็น
“ทะเลาะกันเหรอ?”
“ไม่ได้ทะเลาะค่ะ”
“แล้วทำไมไม่คุยกัน?”
“ไม่ได้อยากคุย”
เจ้าของร้านมองไปทางแทจุน
เขากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่
“แล้วเขาทำอะไรผิด?”
“ไม่รู้ค่ะ”
“ไม่รู้แล้วโกรธ?”
“หนูไม่ได้โกรธ”
เจ้าของร้านหัวเราะ
“จ้า”
เย็นวันนั้น ซออาเก็บของเสร็จแล้วเดินออกจากร้านทันที
แทจุนตามออกมา
“กลับบ้านกันครับ”
“อืม”
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ไม่ได้เป็นอะไร”
“วันนี้คุณเงียบครับ”
“ฉันเหนื่อย”
“ครับ”
ทั้งคู่เดินไปถึงรถ
ซออากำลังจะเปิดประตู แต่แทจุนกลับพูดขึ้น
“เรื่องตอนกลางวัน”
เธอหยุด
“อะไร?”
“ผมตอบไม่ดีหรือเปล่าครับ?”
ซออาหันกลับมา
“เรื่องอะไร?”
“เรื่องที่คุณถามว่าถ้าคุณชอบใครสักคน ผมจะรู้สึกอย่างไร”
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น
“แล้วคุณคิดว่าไง?”
แทจุนเงียบไปนาน
“ผมไม่ควรมีความรู้สึกแบบนั้นครับ”
ซออามองหน้าเขา
“ทำไม?”
“เพราะผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณ”
“แล้วถ้าไม่ใช่บอดี้การ์ดล่ะ?”
แทจุนไม่ตอบ
ซออารู้สึกว่าตัวเองกำลังถามอะไรที่ไม่ควรถาม
เธอจึงยิ้มกลบเกลื่อน
“ช่างเถอะ”
เธอเปิดประตูรถ
แต่ก่อนจะขึ้นรถ แทจุนพูดขึ้นเบา ๆ
“แต่ถ้าถามความรู้สึกจริง ๆ”
ซออาหยุด
“ครับ?”
เขามองเธอตรง ๆ
“ผมคงไม่ชอบครับ”
หัวใจของเธอกระตุกทันที
“ไม่ชอบอะไร?”
“ไม่ชอบถ้าคุณมีคนอื่น”
ซออายืนนิ่ง
แทจุนเองก็เหมือนเพิ่งรู้ว่าพูดอะไรออกไป
เขาหันหน้าหนีเล็กน้อย
“แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับหน้าที่ครับ”
ซออาไม่ได้ตอบ
เธอขึ้นรถแล้วปิดประตู
ตลอดทางกลับบ้าน ทั้งคู่เงียบกว่าปกติ
แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด
กลับเป็นเพราะทั้งสองคนต่างมีบางอย่างอยู่ในใจ
บางอย่างที่ยังไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ
และสำหรับฮันซออาเป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มสงสัยว่า
บางทีการที่เธอไม่อยากให้คังแทจุนหายไปไหน
อาจไม่ได้เป็นเพียงเพราะเธอเคยชินกับการมีเขา
อยู่ข้าง ๆ
มันอาจเป็นเพราะเธอเริ่มอยากให้เขาอยู่ตรงนั้น
ในฐานะคนสำคัญของเธอมากกว่าบอดี้การ์ด
