บทที่ 8 ระยะห่างที่เปลี่ยนไป
เช้าวันถัดมา ฮันซออาตื่นขึ้นมาพร้อมความคิดแรกที่ทำให้เธออยากเอาหมอนคลุมหน้า
คำพูดของแทจุนเมื่อคืนยังวนอยู่ในหัว
ผมคงไม่ชอบครับ
ไม่ชอบถ้าคุณมีคนอื่น
เธอจำประโยคนั้นได้ชัดเจนเกินไป
ซออาลุกจากเตียงแล้วเดินไปหน้ากระจก
“หยุดคิดได้แล้ว”
เธอบอกตัวเอง
“เขาแค่พูดในฐานะบอดี้การ์ด”
หญิงสาวชี้นิ้วใส่เงาตัวเอง
“ใช่ เขาเป็นบอดี้การ์ด”
เธอพยักหน้า
“และฉันเป็นคุณหนู”
พยักหน้าอีกครั้ง
“ไม่มีอะไรทั้งนั้น”
เธอหยุดคิด
“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วย?”
ซออารีบเอามือแตะแก้ม
“โอ๊ย”
เธอหยิบหมอนขึ้นมาปิดหน้าแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง
“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ”
หลังจากตั้งสติอยู่พักใหญ่ ซออาก็แต่งตัวแล้วลงมาชั้นล่าง
และสิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือคังแทจุน
เขายืนอยู่หน้าประตูบ้านในชุดสูทเรียบร้อยเหมือนทุกวัน
พอเห็นเธอ เขาก็พยักหน้า
“อรุณสวัสดิ์ครับ”
ซออาหยุดเดิน
“อรุณสวัสดิ์”
“พร้อมไปทำงานหรือยังครับ?”
“พร้อมแล้ว”
เธอเดินผ่านเขาไป
สองก้าว
สามก้าว
แล้วหยุด
ซออาหันกลับมา
“แทจุน”
“ครับ?”
“เรื่องเมื่อคืน”
แทจุนมองเธอ
“ครับ”
“ลืมมันไปเถอะ”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
“ครับ”
“จริงนะ?”
“ครับ”
“ดี”
ซออาพยักหน้า
“งั้นไปทำงานกัน”
“ครับ”
เธอเดินต่อทันที
แต่แทจุนมองตามเธออยู่ครู่หนึ่ง
เขาไม่แน่ใจว่าการลืมเรื่องเมื่อคืนจะทำได้ง่ายอย่างที่เธอต้องการหรือไม่
เพราะสำหรับเขาแล้ว คำพูดนั้นไม่ได้หลุดออกมาเพราะความเผลอ
เขาหมายความตามนั้นจริง ๆ
เพียงแต่เขายังไม่พร้อมจะบอกเธอ
ระหว่างทางไปทำงาน ซออาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด
เธอเปิดเพลง
พูดเรื่องร้าน
เล่าเรื่องลูกค้าประจำ
ถามว่าเย็นนี้กินอะไร
ทุกอย่างดูเหมือนปกติ
จนกระทั่งรถติดไฟแดง
เธอเหลือบมองแทจุน
“คุณ”
“ครับ”
“เมื่อวานฉันถามเรื่องแฟนเก่าคุณ”
“ครับ”
“ถ้าฉันถามอีก คุณจะตอบไหม?”
“ได้ครับ”
“คุณยังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า?”
“ไม่ครับ”
“แน่ใจ?”
“ครับ”
ซออาพยักหน้า
“ดี”
แทจุนเหลือบมองเธอ
“ทำไมครับ?”
“ไม่มีอะไร”
“ครับ”
เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง
แต่คราวนี้รอยยิ้มเล็ก ๆ กลับปรากฏบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว
พอถึงร้าน ซออาก็รีบลงจากรถ
“วันนี้ฉันจะทำงานให้เต็มที่”
“ครับ”
“แล้วคุณก็ห้ามพูดเรื่องเมื่อคืน”
“ครับ”
“ห้ามมองฉันแปลก ๆ”
“ผมไม่ได้มองครับ”
“ดี”
เธอเดินเข้าร้าน
แทจุนเดินตาม
แต่ไม่ถึงสิบนาที ซออาก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายมองเขาเสียเอง
เธอมองตอนเขานั่ง
มองตอนเขาลุก
มองตอนเขาคุยกับเจ้าของร้าน
และมองตอนเขากำลังช่วยยกกล่องวัตถุดิบ
จนเจ้าของร้านเดินมาสะกิด
“มองอะไร?”
ซออาสะดุ้ง
“เปล่าค่ะ”
“มองแทจุนอยู่ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่”
“ตั้งแต่เข้าร้านมา มองเขาเจ็ดครั้งแล้ว”
“พี่นับด้วยเหรอคะ?”
“ก็เห็นอยู่”
ซออาหน้าแดง
“หนูแค่ดูว่าเขาทำอะไร”
“จ้า”
“จริง ๆ”
เจ้าของร้านยิ้ม
“พี่ไม่ได้ว่าอะไร”
“หนูไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ”
“พี่ยังไม่ได้ถามเลย”
ซออาเงียบ
เจ้าของร้านหัวเราะแล้วเดินออกไป
เธอถอนหายใจ
“ทำไมทุกคนต้องคิดเหมือนกันหมดด้วย”
แทจุนหันมามอง
“มีอะไรครับ?”
“ไม่มี”
“ครับ”
ช่วงสาย ลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น
ซออาทำงานจนลืมเรื่องเมื่อคืนไปชั่วขณะ
จนกระทั่งมีลูกค้าประจำคนหนึ่งเดินเข้ามา
“คุณซออา วันนี้ดูอารมณ์ดีนะครับ”
“จริงเหรอคะ?”
“ครับ”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”
ลูกค้าหัวเราะ
“มีเรื่องดี ๆ หรือเปล่า?”
“ไม่มีค่ะ”
แทจุนที่อยู่ไม่ไกลหันมามอง
ซออาเห็นสายตานั้นแล้วรีบหันกลับไปทำงาน
ช่วงเที่ยงเธอรู้สึกหิวมากจึงเปิดตู้เก็บอาหาร
แต่กลับพบว่ากล่องข้าวของตัวเองไม่ได้อยู่ในนั้น
“ของฉันหายไปไหน?”
เธอค้นอยู่พักหนึ่ง
แทจุนเดินเข้ามา
“หาอะไรครับ?”
“ข้าวค่ะ”
“อยู่ตรงนี้ครับ”
เขาชี้ไปยังตู้เย็นอีกช่อง
ซออาหยิบออกมาแล้วเปิดดู
ข้างในเป็นอาหารที่เธอชอบ
เธอหันไปมองแทจุน
“คุณเอามาเหรอ?”
“ครับ”
“ทำไม?”
“เมื่อเช้าคุณบอกว่าอยากกินครับ”
ซออาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพูด
“ฉันพูดตอนไหน?”
“ตอนอยู่บนรถครับ”
“ฉันแค่พูดเล่น”
“ผมรู้ครับ”
“แล้วทำไมซื้อมา?”
“เผื่อคุณอยากกินจริง ๆ”
ซออาเงียบ
เธอมองอาหารในมือแล้วมองหน้าเขา
“ขอบคุณ”
“ครับ”
“คุณจำเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ได้หมดเลยเหรอ?”
“เฉพาะเรื่องของคุณครับ”
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที
“ทำไมต้องเฉพาะเรื่องของฉัน?”
แทจุนไม่ได้ตอบ
ซออาก็ไม่ถามต่อ
เธอเดินไปนั่งกินข้าวด้วยความรู้สึกแปลก ๆ
ตอนบ่าย ฝนเริ่มตกหนัก
ลูกค้าในร้านลดลง เจ้าของร้านจึงให้ซออาพักก่อน
ซออายืนมองฝนผ่านกระจก
“วันนี้คงกลับลำบาก”
แทจุนยืนอยู่ข้าง ๆ
“ผมเตรียมร่มไว้แล้วครับ”
“หนึ่งคันพอไหม?”
“พอครับ”
“แล้วคุณจะถือให้ฉัน?”
“ครับ”
“แล้วตัวคุณล่ะ?”
“ไม่เป็นไรครับ”
ซออาหันมองเขา
“ไม่เอา”
“ครับ?”
“เราถือด้วยกัน”
แทจุนชะงัก
“ไม่จำเป็นครับ”
“ฉันบอกว่าเราถือด้วยกัน”
“ครับ”
หลังปิดร้าน ทั้งคู่เดินออกมาท่ามกลางฝน
ร่มคันเดียวอยู่เหนือศีรษะของซออาเกือบทั้งหมด
แทจุนเป็นฝ่ายถือร่ม
ไหล่ของเขาเปียกไปครึ่งหนึ่ง
ซออาสังเกตเห็นจึงขยับเข้าไปใกล้
“คุณเปียกแล้ว”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ขยับเข้ามา”
“ครับ?”
“เข้ามาใต้ร่มดี ๆ”
“ผมถือให้คุณครับ”
“ฉันรู้”
เธอจับแขนเขาแล้วดึงเข้ามา
แทจุนชะงัก
ทั้งสองยืนใกล้กันมากขึ้น
ซออามองไหล่ที่เปียกของเขาแล้วขมวดคิ้ว
“เห็นไหม เปียกหมดแล้ว”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ฉันไม่ชอบเห็นคุณเปียก”
แทจุนมองเธอ
“ทำไมครับ?”
ซออาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
“เพราะถ้าคุณป่วย ฉันก็ลำบาก”
“ครับ”
“อย่าคิดมาก”
“ผมไม่ได้คิดครับ”
“ดี”
ทั้งคู่เดินต่อไป
ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยลงกว่าทุกครั้ง
แต่ไม่มีใครถอยออก
เมื่อถึงรถ ซออาหันไปมองแทจุน
“แทจุน”
“ครับ”
“เมื่อคืนที่คุณพูดว่าไม่อยากให้ฉันมีคนอื่น”
“ครับ”
“ฉันยังจำได้”
เขาเงียบ
“แต่ฉันไม่ได้โกรธนะ”
แทจุนมองเธอ
“ผมรู้ครับ”
“แล้วถ้าวันหนึ่งฉันมีแฟนจริง ๆ ล่ะ?”
เขานิ่งไป
“ผมก็จะทำหน้าที่ของผมครับ”
“แค่นั้น?”
“ครับ”
ซออามองเขาอยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“งั้นฉันจะยังไม่รีบมี”
แทจุนชะงัก
“ทำไมครับ?”
เธอเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง
“ยังไม่รู้ค่ะ”
ก่อนปิดประตู ซออาหันมายิ้มให้เขา
“บางทีฉันอาจยังอยากมีคนคอยเดินกลับบ้านด้วยกันก่อน”
ประตูรถปิดลง
แทจุนยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
เขามองประตูรถ แล้วสูดลมหายใจช้า ๆ
คำพูดของเธอทำให้หัวใจที่พยายามควบคุมมาตลอดทั้งวันเริ่มไม่ยอมเชื่อฟังอีกต่อไป
เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้กำลังเดินเข้าใกล้เส้นบาง ๆ ที่ไม่ควรข้าม
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ
เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า
ตัวเองยังอยากหยุดอยู่ฝั่งเดิมหรือไม่
